Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




....και ένα βιβλίο με πικρές αλήθειες

Όλη η αλήθεια για τα Κατοχικά δάνεια



Αθήνα-(Ανταπόκριση ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ)

Σε πεντακόσια δισεκατομμύρια ευρώ- για την ακρίβεια 510.033.165.000-
ανέρχονται οι ανεξόφλητες οφειλές της Γερμανίας από τα κατοχικά
δάνεια. Σε αυτό το ύψος υπολογίζει ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούκουνας
το περιλάλητο ποσό, σύμφωνα με στοιχεία που περιλαμβάνονται στο βιβλίο
του <<Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή>> και υπότιτλο <<η αλήθεια για
τα κατοχικά δάνεια>>, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός.

Σε μια ογκώδη μελέτη 556 σελίδων κάνει μια ιστορική επισκόπηση της
αφαίμαξης του ελληνικού λαού από τις δυνάμεις κατοχής των Γερμανών
Ναζί και των Ιταλών φασιστών, όταν υποχρέωσαν την Ελλάδα να τους
δανείσει για να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης των στρατευμάτων κατοχής!

Ο συγγραφέας, ο οποίος έχει μια προσφορά δεκαετιών στην ιστορική
έρευνα αυτού του θέματος, λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία της Τράπεζας
Ελλάδας- η οποία υποχρεώθηκε να υπογράψει τη συμφωνία της Ρώμης το
1942 - αναφέρει ότι η μεταπολεμική Ιταλία αναγνώρισε την οφειλή της
και ύστερα από διαπραγματεύσεις με τις ελληνικές κυβερνήσεις για το
ακριβές ποσό, το αποπλήρωσε. Εν αντιθέσει με την μεταπολεμική Γερμανία
,η οποία δεν αναγνώρισε την οφειλή της ,με αποτέλεσμα το ελληνικό
κράτος να δικαιούται την είσπραξη του δανείου με τους επιπλέον τόκους
που τρέχουν μέχρι και σήμερα.

Η πραγματική αποτίμηση του γερμανικού χρέους- επισημαίνει ο ερευνητής-
έφθασε ως την ημέρα που αποχώρησαν τα γερμανικά στρατεύματα στο
συνολικό ύψος των 100 δις ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται πολεμικές
επανορθώσεις και αποζημιώσεις.

Ο όρος περί άτοκης επιστροφής των δανείων ξεπεράστηκε όταν η δανειακή
σύμβαση κατέστη ληξιπρόθεσμη. Αυτό συνέβη με τη Διάσκεψη Ειρήνης του
1946. Από τότε τα δάνεια είναι έντοκα και, άρα, το αρχικό κεφάλαιο των
100 δις , με ένα χαμηλό επιτόκιο 2,5% ανεβαίνει στο μεγάλο αυτό ποσό,
που φθάνει και περισσεύει να ξεπληρώσει όλο το ελληνικό χρέος.

Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι πολλοί έλληνες οικονομολόγοι και
μελετητές, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αριθμών, δίνουν
άλλους αριθμούς , αλλά ουδείς από γερμανικής πλευράς μπορεί να
αμφισβητήσει τα χρηματικά ποσά που έφευγαν κατά τα τακτά διαστήματα
από τη Τράπεζα Ελλάδας προς τα ταμεία του Γ΄ Ραϊχ, οδηγώντας τον
ελληνικό πληθυσμό στο θάνατο λόγω ασιτίας. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται
πολυσέλιδος αναλυτικός πίνακας με τις μηνιαίες καταβολές προς τις
κυβερνήσεις Χίτλερ και Μουσολίνι, από το 1941 έως το 1944,
υπολογιζόμενες σε δραχμές και σε χρυσές λίρες.

Επί πλέον, η νομική διεκδίκηση καθίσταται ισχυρή ,ειδικώς μετά την
ενοποίηση της Γερμανίας, αφού βάσει της σύμβασης που υπογράφτηκε
μεταξύ του διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας τον Μάρτιο του 1942 και τον
Δεκέμβριο του 1942, η Γερμανία δεσμεύθηκε για τον χρόνο έναρξης
επιστροφής των δανείων : την 1 Απριλίου 1943. Αλλά η εξόφληση της
δόσης δεν έγινε ποτέ.

Το βιβλίο εξετάζει επίσης θέματα ταμπού ,όπως είναι το ζήτημα των
οικονομικών δοσίλογων. Επρόκειτο για επιχειρηματίες και τεχνικούς
πάσης φύσεως οι οποίοι συνεργάσθηκαν εθελουσίως με τις δυνάμεις
κατοχής για έργα υποδομής και οχυρώσεις των Ναζί στην Ελλάδα και οι
οποίοι πληρωνόταν αδρά όχι από τους κατακτητές αλλά από το ελληνικό
δημόσιο, πλουτίζοντας εις βάρος των πεινασμένων ελλήνων. Η
μεταπολεμική δικαιοσύνη τους επέβαλε όχι μόνο οικονομική ποινή αλλά
και εκτοπισμό . Ο συγγραφέας παραθέτει τις πληρωμές σε εταιρίες και
πρόσωπα με βάση τις εντολές πληρωμών προς την Εθνική Τράπεζα.

Ο τρόπος που θησαύρισαν από τη μαύρη αγορά επιχειρηματίες και
μικροέμποροι αναπτύσσεται με πολλά παραστατικά στοιχεία που σοκάρουν
τον αναγνώστη: Η αισχροκέρδεια ορισμένων ελλήνων εμπόρων είχε
εξοργίσει ακόμη και αυτούς τους αδίστακτους κατακτητές, οι οποίοι
χαρακτήρισαν την μαύρη αγορά <<ιδιώνυμο>> αδίκημα, στέλνοντας τους
μαυραγορίτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ένα άλλο θέμα που φωτίζεται είναι η χρησιμοποίηση ελλήνων εργατών στη
Ναζιστική Γερμανία. Περίπου 2.000 εργάτες και εργάτριες έσπευσαν να
δουλέψουν στη χώρα του Χίτλερ, ενώ 2.000 Έλληνες ακολούθησαν τα
Γερμανικά στρατεύματα όταν αποχωρούσαν τον Οκτώβριο του 1944 από την
Ελλάδα, για να βρεθούν στη Βιέννη και να συγκροτήσουν... εξόριστη
Εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία