Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Ισχυροί άνεμοι, δριμύ ψύχος, λιγότερο οξυγόνο - η ζωή στην Πουματσανγκτάγνκ

Πως ειναι η ζωή σε υψόμετρο... 5.373 μέτρα;



Πεκίνο.-

Μόλις τρία χρόνια αφού εγκαταστάθηκε στην Πουματσανγκτάγνκ, την κινεζική κωμόπολη με το μεγαλύτερο υψόμετρο, ο Κελτζάνγκ Τσολά έχει ήδη εμφανίσει σημάδια γήρανσης – σημαντική επιδείνωση της μνήμης, απώλεια μαλλιών και βάρους. Ως γραμματέας του κόμματος σε μια μικρή πόλη όπου το προσδόκιμο όριο ζωής είναι κάτω 50 ετών, ο 35χρονος νιώθει ότι βρίσκεται ήδη σε κρίση. «Δεν τολμώ να δουλέψω λιγότερο. Γνωρίζω ότι εάν το κάνω, κάποιος άλλος ίσως έχει την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή», δήλωσε.

Κάθε υψόμετρο πάνω από τα 5.000 μέτρα θεωρείται ως ιδιαίτερα ακατάλληλο για τους ανθρώπους, με σημαντικές επιπτώσεις για την υγεία. Η Πουματσανγκτάνγκ στην Αυτόνομη Περιοχή του Θιβέτ, στα 5.373 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι ένα τέτοιο μέρος. Οι κάτοικοι πρέπει να αντιμετωπίσουν ισχυρούς ανέμους, δριμύ ψύχος και χαμηλότερα επίπεδα οξυγόνου. Οι περισσότεροι πεθαίνουν πριν καν γεράσουν.

«Οι ισχυροί άνεμοι μπορούν να ρίξουν τους τηλεφωνικούς στύλους, ακόμα και να ξηλώσουν την πόρτα του αστυνομικού τμήματος. Κάποια φορά είχαμε διακοπή ρεύματος για μια ολόκληρη εβδομάδα», δήλωσε ο Τσεν Κεμίν, από το αστυνομικό τμήμα της Πουματσανγκτάγνκ.

Με μέση θερμοκρασία μείον επτά βαθμούς Κελσίου, τα πλυντήρια μπορούν να δουλέψουν μόνο εάν ζεσταθούν με καυτό νερό για περισσότερο από μισή ώρα. Οι κάτοικοι πρέπει να σκεπάζονται τουλάχιστον με δύο παπλώματα ακόμα και τις καλοκαιρινές νύχτες.

Η έλλειψη οξυγόνου είναι η μεγαλύτερη δυσκολία. Τα χείλη των κατοίκων έχουν γίνει μπλε καθώς το ποσοστό του οξυγόνου στον αέρα είναι περίπου 40% σε σχέση με αυτό στο επίπεδο της θάλασσας.

«Το άναμμα της φωτιάς καταναλώνει το σπάνιο οξυγόνο, άρα προτιμούμε να σκεπαζόμαστε με περισσότερα παπλώματα για να ζεσταινόμαστε το βράδυ παρά να ανάβουμε τη σόμπα στο δωμάτιο», δήλωσε ο συνοριοφύλακας Τζου Σινγκ. «Καμιά φορά δυσκολεύομαι να αναπνεύσω ακόμα κι όταν κάθομαι», πρόσθεσε.

Το μεγάλο υψόμετρο μπορεί να μετατρέψει μια μικρή αδιαθεσία σε μια κατάσταση που να απειλήσει σοβαρά την υγεία κάποιου. «Είναι δύσκολο να αναρρώσει κανείς από το βήχα απλά παίρνοντας χάπια», δήλωσε ο Σονάμ Νόρμπου, στον οποίο χορηγείται αντιβιοτικός ορός σε τοπική κλινική. Ο ίδιος παντρεύτηκε μια κοπέλα της περιοχής και μετακόμισε εκεί από το Σιγκάτζε, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Θιβέτ.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, ο πληθυσμός της Πουματσανγκτάγνκ αυξήθηκε από τους 883 κατοίκους το 2000 στους 1.031 πέρυσι. Το μέσο προσδόκιμο όριο ζωής, αν και πάλι χαμηλό, αυξήθηκε από τα 40 στα 49,5 χρόνια.

Χάρη στη στήριξη της κυβέρνησης, η κωμόπολη ήταν από τις πρώτες στο Θιβέτ όπου εξαλείφθηκε η φτώχεια. Το μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε στα 10.110 γιουάν (περίπου 1.500 δολάρια) το 2016, υπερδιπλάσιο του αντίστοιχου ποσού το 2012 (4.000 γιουάν). «Χωρίς τη στήριξη της κυβέρνησης, δεν θα είχαμε τη ζωή που έχουμε σήμερα», δήλωσε η Νταγουά Μπούτρι, κτηνοτρόφος. Η ίδια κερδίζει 3.000 γιουάν το χρόνο, ενώ ο σύζυγός, που είναι αστυνομικός, περίπου 10.000 γιουάν το χρόνο. Μαζί με τα ετήσια επιδόματα των άνω των 10.000 γιουάν από την τοπική κυβέρνηση και τα 4.000 γιουάν επιπλέον που κερδίζουν από το παραδοσιακό θιβετιανό μάλλινο ύφασμα που υφαίνουν και πουλούν, το ετήσιο εισόδημα της οικογένειας είναι περίπου 30.000 γιουάν το χρόνο.

Οι ντόπιοι όπως η Νταγουά Μπούτρι ξέρουν ότι το μέλλον τους επιφυλάσσει καλύτερες ημέρες. Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει πολλές μονάδες για την επεξεργασία των γαλακτοκομικών προϊόντων και των προϊόντων από βοοειδή για να βοηθήσει τους κτηνοτρόφους να αυξήσουν το εισόδημά τους, ενώ στις οικογένειες με χαμηλό εισόδημα έχουν διατεθεί δωρεάν θερμοκήπια λαχανικών για να κερδίζουν περισσότερα χρήματα. Επιπλέον, όλοι οι χωρικοί θα μετακινηθούν από τα παλιά σπίτια που είναι χτισμένα από πέτρες και λάσπη σε καινούργια, ενισχυμένα με ατσάλι και μπετόν, όταν ζεσταθεί ο καιρός τον Μάιο. Ο 12χρονος Ντάμπα Ράτζε έχει ήδη το δικό του όραμα για το μέλλον της ιδιαίτερης του πατρίδας. Στη ζωγραφιά του, εμφανίζονται στο βάθος χιονοσκεπή βουνά, με τις αγελάδες να βόσκουν στους πράσινους λόφους, ενώ ακριβώς έξω από τα καινούργια σπίτια, ένας δρόμος με πολλές στροφές, στρωμένος όμως με άσφαλτο, τους οδηγεί σε μια νέα ζωή.  



 

"ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ", ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ... “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ”

Πορεία στην αθλιότητα!

Γράφει απο τη Λάρισα ο Δημοσιογράφος Χρ. Τσαντήλας


ΟΤΑΝ βλέπεις υπουργούς, των οποίων η δουλειά είναι να σώσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, να κάνουν παρέλαση στους δρόμους της Αθήνας μαζί με τους "διαφορετικούς" - αυτούς που από την αρχαιότητα  τους λέγαμε αλλιώς, - τί άλλο χρειάζεται για να πειστούμε ότι, εμείς οι ίδιοι φταίμε και κανένας άλλος για την στροφή που θέλουν να μας επιβάλλουν στην αθλιότητα και στην ανωμαλία, στην επικράτηση της ανικανότητας και της αναξιοπρέπειας, με την απώλεια των ηθικών και άλλων κοινωνικών και οικογενειακών αξιών; 

ΠΟΙΟΣ τους όρισε  μωρέ αυτούς τους περίεργους τύπους, ποιος τέλος πάντων τους παρείχε την εξουσιοδότηση να καθορίζουν την ζωή μας και να καταστρέφουν το μέλλον της νεολαίας μας; Εμείς οι ίδιοι  δεν τους επιλέξαμε; Και αφού τους επιλέξαμε, τότε  καλά να πάθουμε... 

ΔΕΝ είναι όμως μόνο αυτό. Αυτή η κυβέρνηση μοιάζει να έχει νοοτροπία αντιπολίτευσης. Και μάλιστα ασήμαντου σε δυναμική κόμματος που δεν θα πίστευε ποτέ οτι θα μπορούσε να γίνει κάποτε κυβέρνηση. Τούτα δω τα παλικάρια, κάνουν διάφορα πράγματα  και συμπεριφέρονται, όπως τότε, στα σπουδαστικά αμφιθέατρα, όταν δεν έφταναν το ποσοστό που απαιτεί ο εκλογικός νόμος για να μπουν στη Βουλή. Ιδεαλιστές, άθεοι, "επαναστάτες" για να κάνουν και μόνο την διαφορά. Με τους αναρχικούς, μαζί. Με τους μπαχαλάκηδες, μαζί. Με τους γκέι, μαζί. Με τους εξεγερμένους της γης μαζί. Με το κίνημα των κρατουμένων μαζί. Και με τους άλλους μαζί, τους φύλακες. Αρκεί να πράττουν το ...διαφορετικό! Νόμιζαν ότι θα είναι για πάντα έξω από τις παρελάσεις, πίσω από το πλήθος, να πετούν τομάτες, να βρίζουν επισήμους, να διαφωνούν με όλα. Να μπορούν να χαλούν πολιτικές συγκεντρώσεις. Να γιαουρτώνουν τους αντιπάλους τους. Να κάνουν τους ζόρικους στους ευρωπαίους και στο τέλος να νομοθετούν ότι τους επιτρέπουν οι δανειστές.  Δυστυχώς σ´αυτούς δώσαμε εμπιστοσύνη να διαχειριστούν το τεράστιο  πρόβλημα της Ελλάδας. Το υπαρξιακό μας πλέον πρόβλημα. Να διαχειριστούν τα δυσκολότερα χρόνια των Ελλήνων, σε ένα ευρωπαϊκό και διεθνές πολιτικό πεδίο, το οποίο υποδούλωσε την χώρα προσφέροντάς μας όπως τους επαίτες τις δόσεις των δανείων, για να επιβιώσουμε. Και μεις, προοδευτικοί γαρ συμβαδίζουμε χέρι χέρι με την διαφορετικότητα. Να δείξουμε την προοδευτικότητα σε ένα πολιτικοοικονομικό περιβάλλον, που μόνο πρόοδο δεν εξασφαλίζει.

ΔΕΝ υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην πιστεύει ότι η διαφορετικότητα είναι μικρό μεν, αλλά ένα  κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Μια κοινωνία που βάλλεται καθημερινά από ξενόφερτα διαφορετικά ήθη και έθιμα που στόχο έχουν την αλλοτρίωση των αξιών της ελληνικής ορθόδοξης οικογένειας. Και οτι θα πρέπει να προσεγγίζει κανείς το θέμα με μεγάλη λεπτότητα και προπάντων επιβεβλημένη, ιδιαίτερη προσοχή. Όχι όμως με την κυβέρνηση να ταυτίζεται με την διαφορετικότητα και να το δείχνει βροντερά, δίνοντας κραυγαλέα "αγκαλιά" δια του ίδιου του υπουργού οικονομίας κ. Τσακαλώτου και άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών της κυβέρνησης. 

ΚΑΙ ενώ μπορεί το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να ...ξεροκαταπίνει ανερχόμενο την ιδιαιτερότητα, ακόμα και τις αποκρουστικές  πράξεις ορισμένων ανθρώπων, (μας έμεινε η ελεεινή εικόνα της φωτογράφισης των συζύγων των ηγετών) όταν αυτές συμβαίνουν στην κρεβατοκάμαρα τους, όμως στο δρόμο, δημοσίως, εκδηλώσεις σαν αυτή που έγινε στην Αθήνα από τους gay η ελληνική  κοινωνία δεν τις σηκώνει. Είναι τραγικό για τα μικρά παιδιά και αντιαισθητικό για τους μεγάλους, να αναγκάζονται να βλέπουν σε κοινή θέα στο δρόμο, σκηνές που υποδηλώνουν όχι απλά διαφορετικότητα αλλά απόλυτο ξεπεσμό. Και είναι εξίσου τραγικό να βλέπεις εκείνους που θα έπρεπε να σε προστατέψουν από τέτοιες καταστάσεις, να τις στηρίζουν συμμετέχοντας κιόλας σε αυτές. Τι μένει; Η απορία μας που έχει να κάνει με το… "τι άλλο θα δούμε ακόμα!".



Ποιά είναι και που βρίσκεται η ελπίδα

Γράφει ο Παντελής Οικονόμου, πρώην υπουργός


Ζώντας και εγώ το δημόσιο αίσθημα παγίδευσης και αδιεξόδου της εποχής μας, ήρθα να συμπεράνω ότι οι -κατά δήλωση του κυρίου Τσίπρα- «αυταπάτες» των κυβερνητικών εταίρων είναι, πράγματι, η βασική του πηγή. Ασφαλώς μετράει αρνητικά και η αδεξιότητα τους, μόνο που ήταν αναμενόμενη, λόγω απειρίας. Όπως αρνητικά μετράει και ο μη αριστερός προσανατολισμός της «πρώτη φορά Αριστεράς». Με ελαφρυντικό της τον καταναγκασμό από τους πιστωτές να φροντίζει, πριν απ’ όλα, να «πάρουν τα λεφτά τους πίσω». Αυτό που αποδεικνύει όμως η δραματική, περίπου ακατάσχετη, συρρίκνωση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η γενικευμένη διάψευση προσδοκιών δεν συγχωρείται.

Και είναι φυσικό: ο πολίτης δεν τιμωρεί το όποιο κόμμα αυτοκτονεί. Το τιμωρεί επειδή σκότωσε την ελπίδα. Αυτήν που καλλιέργησε κατά την αντιπολιτευτική του περίοδο. Και αποδείχτηκε αβάσιμη, ανυπόστατη, τελικά χαμένη, μόλις κλήθηκε να κυβερνήσει. Είναι ανθρώπινο λοιπόν, ο συμπατριώτης ψάχνοντας το ουσιώδες αυτό αγαθό αλλού, να αποφασίζει να μεταναστεύσει (εκλογικά τουλάχιστον). Και να σκέπτεται το «που». Για να διαπιστώσει, δυστυχώς, ότι το πρώτο επίδοξο «κόμμα υποδοχής», η Νέα Δημοκρατία, βαρύνεται με το ίδιο ακριβώς πολιτικό έγκλημα: μας αποστέρησε την ελπίδα που είχε καλλιεργήσει ως αντιπολίτευση, αφού έλαβε την εντολή να κυβερνήσει. Δεν έχει περάσει δα και τόσος χρόνος ώστε να το ξεχνάμε!

Και έτσι, βλέπουμε, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο καθαρά, ότι η απελπισία δεν γιατρεύεται ούτε με την πρωθυπουργική (οιονεί) αυτοκριτική για τις «αυταπάτες», ούτε με τους φιλιππικούς της αντιπολίτευσης με επωδό το αίτημα της να ξανακυβερνήσει. Θεραπεία θα μπορούσε να υπάρξει, σταδιακά, με τον προσδιορισμό και την υποστήριξη κάποιας, επί τέλους, ρεαλιστικής, κοινής λαϊκής επιδίωξης. Ενός σχεδίου για την προσέγγιση της. Και των θετικών συνεπειών στην καθημερινή μας ζωή, κατά την εφαρμογή αυτού του σχεδίου. Με την Πολιτική, με απλά λόγια, με το πι κεφαλαίο. Που η ανυπαρξία της είναι αδύνατον πια να κρυφτεί.

Έχω τη γνώμη ότι τέτοια πολιτική στις μέρες μας μπορεί να είναι η έξοδος από τα μνημόνια, χωρίς όμως να υποστούμε τις συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας. Αυτό είναι το θέμα μας και όχι ποιός από αυτούς που διαχειρίστηκαν την ψήφο μας και απέτυχαν θα κληθεί να… αποτύχει ξανά. Και, με τελεσίδικη την απόρριψη των, αποδεδειγμένα, ακατάλληλων να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να κοιτάξουμε πέρα και πάνω από το υπάρχον κομματικό φάσμα. Ψάχνοντας για δυνάμεις άξιες να σηκώσουν στη πλάτη τους τις ευθύνες που θα τους ανατεθούν. Άβολο ίσως. Κοπιαστικό σίγουρα. Μόνο που αυτή είναι και εκεί βρίσκεται η διέξοδος και, επί τέλους, η ελπίδα!

 * Ο Παντελής Οικονόμου είναι ιδρυτής της ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ
 



Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία