Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Ισχυροί άνεμοι, δριμύ ψύχος, λιγότερο οξυγόνο - η ζωή στην Πουματσανγκτάγνκ

Πως ειναι η ζωή σε υψόμετρο... 5.373 μέτρα;



Πεκίνο.-

Μόλις τρία χρόνια αφού εγκαταστάθηκε στην Πουματσανγκτάγνκ, την κινεζική κωμόπολη με το μεγαλύτερο υψόμετρο, ο Κελτζάνγκ Τσολά έχει ήδη εμφανίσει σημάδια γήρανσης – σημαντική επιδείνωση της μνήμης, απώλεια μαλλιών και βάρους. Ως γραμματέας του κόμματος σε μια μικρή πόλη όπου το προσδόκιμο όριο ζωής είναι κάτω 50 ετών, ο 35χρονος νιώθει ότι βρίσκεται ήδη σε κρίση. «Δεν τολμώ να δουλέψω λιγότερο. Γνωρίζω ότι εάν το κάνω, κάποιος άλλος ίσως έχει την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή», δήλωσε.

Κάθε υψόμετρο πάνω από τα 5.000 μέτρα θεωρείται ως ιδιαίτερα ακατάλληλο για τους ανθρώπους, με σημαντικές επιπτώσεις για την υγεία. Η Πουματσανγκτάνγκ στην Αυτόνομη Περιοχή του Θιβέτ, στα 5.373 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι ένα τέτοιο μέρος. Οι κάτοικοι πρέπει να αντιμετωπίσουν ισχυρούς ανέμους, δριμύ ψύχος και χαμηλότερα επίπεδα οξυγόνου. Οι περισσότεροι πεθαίνουν πριν καν γεράσουν.

«Οι ισχυροί άνεμοι μπορούν να ρίξουν τους τηλεφωνικούς στύλους, ακόμα και να ξηλώσουν την πόρτα του αστυνομικού τμήματος. Κάποια φορά είχαμε διακοπή ρεύματος για μια ολόκληρη εβδομάδα», δήλωσε ο Τσεν Κεμίν, από το αστυνομικό τμήμα της Πουματσανγκτάγνκ.

Με μέση θερμοκρασία μείον επτά βαθμούς Κελσίου, τα πλυντήρια μπορούν να δουλέψουν μόνο εάν ζεσταθούν με καυτό νερό για περισσότερο από μισή ώρα. Οι κάτοικοι πρέπει να σκεπάζονται τουλάχιστον με δύο παπλώματα ακόμα και τις καλοκαιρινές νύχτες.

Η έλλειψη οξυγόνου είναι η μεγαλύτερη δυσκολία. Τα χείλη των κατοίκων έχουν γίνει μπλε καθώς το ποσοστό του οξυγόνου στον αέρα είναι περίπου 40% σε σχέση με αυτό στο επίπεδο της θάλασσας.

«Το άναμμα της φωτιάς καταναλώνει το σπάνιο οξυγόνο, άρα προτιμούμε να σκεπαζόμαστε με περισσότερα παπλώματα για να ζεσταινόμαστε το βράδυ παρά να ανάβουμε τη σόμπα στο δωμάτιο», δήλωσε ο συνοριοφύλακας Τζου Σινγκ. «Καμιά φορά δυσκολεύομαι να αναπνεύσω ακόμα κι όταν κάθομαι», πρόσθεσε.

Το μεγάλο υψόμετρο μπορεί να μετατρέψει μια μικρή αδιαθεσία σε μια κατάσταση που να απειλήσει σοβαρά την υγεία κάποιου. «Είναι δύσκολο να αναρρώσει κανείς από το βήχα απλά παίρνοντας χάπια», δήλωσε ο Σονάμ Νόρμπου, στον οποίο χορηγείται αντιβιοτικός ορός σε τοπική κλινική. Ο ίδιος παντρεύτηκε μια κοπέλα της περιοχής και μετακόμισε εκεί από το Σιγκάτζε, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Θιβέτ.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, ο πληθυσμός της Πουματσανγκτάγνκ αυξήθηκε από τους 883 κατοίκους το 2000 στους 1.031 πέρυσι. Το μέσο προσδόκιμο όριο ζωής, αν και πάλι χαμηλό, αυξήθηκε από τα 40 στα 49,5 χρόνια.

Χάρη στη στήριξη της κυβέρνησης, η κωμόπολη ήταν από τις πρώτες στο Θιβέτ όπου εξαλείφθηκε η φτώχεια. Το μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε στα 10.110 γιουάν (περίπου 1.500 δολάρια) το 2016, υπερδιπλάσιο του αντίστοιχου ποσού το 2012 (4.000 γιουάν). «Χωρίς τη στήριξη της κυβέρνησης, δεν θα είχαμε τη ζωή που έχουμε σήμερα», δήλωσε η Νταγουά Μπούτρι, κτηνοτρόφος. Η ίδια κερδίζει 3.000 γιουάν το χρόνο, ενώ ο σύζυγός, που είναι αστυνομικός, περίπου 10.000 γιουάν το χρόνο. Μαζί με τα ετήσια επιδόματα των άνω των 10.000 γιουάν από την τοπική κυβέρνηση και τα 4.000 γιουάν επιπλέον που κερδίζουν από το παραδοσιακό θιβετιανό μάλλινο ύφασμα που υφαίνουν και πουλούν, το ετήσιο εισόδημα της οικογένειας είναι περίπου 30.000 γιουάν το χρόνο.

Οι ντόπιοι όπως η Νταγουά Μπούτρι ξέρουν ότι το μέλλον τους επιφυλάσσει καλύτερες ημέρες. Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει πολλές μονάδες για την επεξεργασία των γαλακτοκομικών προϊόντων και των προϊόντων από βοοειδή για να βοηθήσει τους κτηνοτρόφους να αυξήσουν το εισόδημά τους, ενώ στις οικογένειες με χαμηλό εισόδημα έχουν διατεθεί δωρεάν θερμοκήπια λαχανικών για να κερδίζουν περισσότερα χρήματα. Επιπλέον, όλοι οι χωρικοί θα μετακινηθούν από τα παλιά σπίτια που είναι χτισμένα από πέτρες και λάσπη σε καινούργια, ενισχυμένα με ατσάλι και μπετόν, όταν ζεσταθεί ο καιρός τον Μάιο. Ο 12χρονος Ντάμπα Ράτζε έχει ήδη το δικό του όραμα για το μέλλον της ιδιαίτερης του πατρίδας. Στη ζωγραφιά του, εμφανίζονται στο βάθος χιονοσκεπή βουνά, με τις αγελάδες να βόσκουν στους πράσινους λόφους, ενώ ακριβώς έξω από τα καινούργια σπίτια, ένας δρόμος με πολλές στροφές, στρωμένος όμως με άσφαλτο, τους οδηγεί σε μια νέα ζωή.  



 

"Είμαι η Μαίρη, κόρη φουκαρά"

Γράφει η Δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου


Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν είμαι εγώ. Η Μαίρη, σκέτο. Τελεία, παύλα, τελεία. Χωρίς να απαιτείται ο προσδιορισμός «η κόρη του τάδε», η «γυναίκα του δείνα», η «μάνα εκείνου». Μα στο σχολείο, όποτε ρωτούσα κάτι τέτοια, ο δάσκαλος με πετούσε έξω και μου ζητούσε να έρθω με τον κηδεμόνα μου-ηγεμόνα μου.

Μεγάλωσα όμως. Στο έξω μου, όχι στο μέσα μου-άσχετον. Έχω και δυο παιδάκια, κοντά-κοντά στις ηλικίες, να μεγαλώσουν μαζί, όπως με συμβούλευε κι η φουκαριάρα η μάνα μου. Αυτά μεγαλώνουν μαζί κι εμένα με μετατρέπουν σε… ναζί, όταν τα βλέπω να πετάει το ένα στο άλλο τις φακές. Μαγειρεμένες…!

Δεν μου τα πήραν στον παιδικό σταθμό κι ας είμαι εργαζόμενη. Το κακοπληρωμένο μου 4ωρο  μετατρέπεται καθημερινά σε έκτακτο-τακτικό 6ωρο, ενίοτε και 8ωρο. Πληρώνομαι όλο με έναντι και κοψοχολιάζω κι από πάνω μη χάσω τη δουλειά κάθε φορά που αρρωσταίνουν τα μικρούλια και φτάνω ξέπνοη και καθυστερημένη.

Καθυστερημένα νοίκια, καθυστερημένες οι δόσεις του δανείου για το σπίτι, καθυστερημένες ανάσες όποτε φτάνει 22 του μήνα και το ντουλάπι έχει αδειάσει από γάλα και κρέμες. Η μάνα μου,  επιστρατεύει διάφορες τεχνικές, όπως τις θυμάται από τη δεκαετία του ‘50. Ρυζάλευρο για να «τα πιάνει» και γαλακτοφέτες στο τηγάνι για πρωινό. Όταν γυρίζω από τη δουλειά, δεν είναι η κούραση που κάνει τα μάτια της να φαίνονται δακρυσμένα.

Ξεθεώνομαι ως αργά το βράδυ να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Πλύσιμο, σιδέρωμα, μάζεμα στα παιχνίδια που βρίσκονται παντού! Κάτω από το κρεβάτι, μέσα στο πλυντήριο, πίσω από την ξυλόσομπα, στα μισά της σκάλας. Σαν πέφτουν τα αγγελούδια μου να αναπαυτούν, έρχεται η μεγάλη στιγμή. Ανοίγω τον αποροφητήρα, ανάβω ένα τσιγάρο και παίρνω να διαβάσω το «τρίτο στεφάνι».

Το… «στεφάνι μου», δουλεύει στα αγροτικά. Δυο μέτρα άντρας γυρίζει σπίτι κυρτωμένος από την κούραση και την απογοήτευση. Τόσος κόπος, τόση λάσπη, τόση αγωνία, τόσος κάματος, για λιγοστά ευρώ. Κι αυτά υποθηκευμένα στο αύριο της χώρας. Δακρύζει σαν κοιτάζει τα παιδιά μας. Χαϊδεύει απαλά τα κεφαλάκια τους, τους υπόσχεται πύργους για ιππότες και το κουκλόσπιτο της αμερικανοκανιάρας κούκλας, τους λέει παραμύθια πιο άτεχνα κι από πολιτικούς λόγους. Το βράδυ στο κρεβάτι μας, με ρωτά ανήσυχος: «Έχεις αύριο για ψωμί;»

Το ψωμί ψωμάκι θα λέγαμε αν δεν ήταν κι η σύνταξη του πατέρα μου. Μικρή μα θαυματουργή. Πως φτάνει να μπολιάζει κάθε μήνα τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό, δεν το ‘χω καταλάβει. Σαν το θαύμα του Χριστού με τα εφτά ψωμιά και τα εφτά ψάρια, τα λιγοστά ευρουλάκια του πολλαπλασιάζουν τα τρόφιμα, πληρώνουν ΔΕΗ και αγοράζουν πότε-πότε και κάνα αθλητικούλι για τα μικρά που μεγαλώνουν κάθε μήνα, ένα χρόνο…

Έρχονται Χριστούγεννα και όλες μου οι ελπίδες για ένα καλύτερο πιάτο φαί στο οικογενειακό τραπέζι, έχουν επικεντρωθεί στο περιβόητο αυτό "μέρισμα" που δε φτάνει μμήτε να ζεστάνει τις γιορτινές μέρες το ξεπαγιασμένο μας διαμέρισμα...

Χρόνο δεν έχω, ούτε καν για να δω ειδήσεις. Αφήνω ανοιχτή την τηλεόραση να γρατζουνάει κι εγώ μαγειρεύω, πλένω πιάτα, καθαρίζω το άδειο μονίμως ψυγείο. Παντελώς αδιάφορη για το μέτωπο κατά Τουσκ, του Ερντογάν τις πανθηρολογίες, τα μπουνίδια σε κόμματα σκέτες... τελείες και το εορταστικό ωράριο στις ανεόρταστες πόλεις μας. Στα παλιά μου -έτσι κι αλλιώς, όλα παλιά τα φοράω- υποδήματα, όλα τούτα.

Τα παιδάκια μου με νοιάζουν. Αν αύριο θα έχουν γάλα. Αν θα πάρουμε το κοινωνικό μέρισμα να κλείσουμε καμιά τρυπούλα στον οικογενειακό προυπολογισμό που είναι πιο ελλειπής κι από του κράτους! Κι αν ο πατέρας τους πάψει να με ρωτάει κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ: «έχεις για ψωμί;».Εγώ, η Μαίρη. Όχι Παναγιωταρά. Κόρη Φουκαρά...



Αρθρο

ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Γράφει ο Λεωνίδας Ταφέκης
Κοινωνιολόγος - Ερευνητής
Σύμβουλος Τοπικής Αυτοδιοίκησης & Επιχειρήσεων


Τις πολύ παλιές εποχές, προτού την εμφάνιση των ανθρώπων στην γη, οι θεοί είχαν κατακλύσει όλους τους γνωστούς και άγνωστους ακόμη σε εμάς κόσμους. Επειδή, όμως, η συνεχής και αδιάκοπη αύξησή τους, οδηγούσε σε αφανισμό τα υπόλοιπα πλάσματα της οικουμένης αποφάσισαν οριστικά και αμετάκλητα να εξαϋλωθούν και να μετοικήσουν, στον άβατο έως σήμερα για τους ανθρώπους χώρο, στην σκοτεινή μαύρη ύλη του διαστήματος.

Εκεί πλέον συνεχίζουν ευχάριστα τις ατέρμονες συζητήσεις τους για το αν το σύμπαν υπήρχε πριν από αυτούς ή αν αυτοί υπήρχαν πριν την δημιουργία του, ενώ ακόμη δεν έχουν καταλήξει στο ποιος  και πότε το δημιούργησε.

Η αίσθησή μου είναι ότι αυτό προϋπήρχε των πάντων και ότι απλώς κατά διαστήματα τροποποιεί τις χωροχρονικές του μορφές ανταποκρινόμενο στις διευρυνόμενες βιοποικιλότητες των ζώντων οργανισμών και στις εξελικτικά προωθητικές ? δυναμικές ιδιότητες των βασικών δομικών πυρήνων της ύλης που το απαρτίζουν.
 
Η εγκατάλειψη όμως της σωματικής τους υπόστασης έδωσε την δυνατότητα στα υπόλοιπα πλάσματα να πολλαπλασιαστούν και  να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωικής ύπαρξης. Μεταξύ αυτών εμφανίστηκε και το ανθρώπινο ον και μαζί του ξεκινά η εποχή και η εποποιία του ανθρώπινου είδους. Αναδεικνύοντας τις ίδιες δυνατότητες με τους θεούς, εκτός από την αθανασία, γίναμε εξίσου ικανοί για το καλό και το κακό. Το ζήτημα όμως είναι ότι το ανθρώπινο ον λόγω του  ζωώδους ενστίκτου της επιβίωσης και της κυριαρχίας ρέπει συχνότερα προς την καταστροφή. Φαινόμενα όπως οι πόλεμοι, οι εμφύλιες συρράξεις, οι εθνοκαθάρσεις, η καθημερινή εγκληματικότητα ? παραβατικότητα κ. α. μας συντροφεύουν από την εμφάνισή μας πάνω στην γη.

Στην τεχνολογική και μεταμοντέρνα εποχή μας το μόνο που διαφέρει είναι το μέγεθος της καταστροφής των σύγχρονων όπλων.
 
Οι θεοί , από τον άβατο κόσμο τους, καθημερινά μας παρακολουθούν και διασκεδάζουν με τα καμώματα μας . Εκείνο, όμως, που ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν είναι τα μεγέθη της καταστροφικής αλληλοεξόντωσης που προκαλούνται από τα θνητά ένστικτα του ανθρώπινου είδους. Δυστυχώς η αδυναμία τους να παρέμβουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ανθρώπινη φύση είναι εμφανής οπότε παραμένει στα δικά μας χέρια να βρούμε τον τρόπο να βελτιώσουμε τις καλές μας πλευρές και να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές.

Ευτυχώς που το ανθρώπινο είδος δεν έχει αποικήσει άλλους πλανήτες. Γιατί προτού αυτό συμβεί χρειάζεται να ενστερνιστούμε τον περιορισμό και την ελαχιστοποίηση των μεγεθών της καταστροφής που έως τώρα θεωρούνται δεδομένα. Ας ελπίσουμε ότι αν συναντήσουμε άλλα έλλογα όντα κατά την περιπλάνησή μας στο διάστημα να μας διδάξουν τουλάχιστον το σεβασμό στο δικαίωμα ύπαρξης όλων των ζώντων οργανισμών της οικουμένης.

Έως ότου φτάσουμε στην επιθυμητή και αποδεκτή από εμάς κατάσταση, ας αναλογισθούμε τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να πετύχουμε την ειρηνική συνύπαρξη του είδους μας και να δείξουμε σεβασμό στις υπόλοιπες μορφές ύπαρξης του πλανήτη μας.

Οι απαντήσεις, σε αυτά τα ερωτήματα, θα μας φωτίσουν τον δρόμο και θα μας δείξουν τους τρόπους αυτοβελτίωσης για τον περιορισμό των αμέτρητων και αλόγιστων καταστροφών που οι ίδιοι με τις πράξεις και τα λεγόμενά μας προκαλούμε.
 
Ένας Πολίτης
 Από την εποχή που οι άνθρωποι ξεχώριζαν από τους θεούς.    
 
Με εκτίμηση
 
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΑΦΕΚΗΣ
Κοινωνιολόγος - Ερευνητής
Σύμβουλος Τοπικής Αυτοδιοίκησης & Επιχειρήσεων


Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία