Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Σάββατο Ωρα 10.05μμ ---------------------------------------- Ρεκόρ αφίεξεων το καλοκαίρι στις ιταλικές ακτές ---------------------------------------- ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ----------------------------------------

ΡΩΜΗ.-(Ανταπόκριση Θόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης)

Ρεκόρ αφίξεων μεταναστών σημειώνεται τις τελευταίες ημέρες στις ακτές της Κάτω Ιταλίας. ΄Ανδρες της ακτοφυλακής κινητοποιήθηκαν για την διάσωση, στα ανοικτά της Σικελίας, 95 επίδοξων μεταναστών από τη Σομαλία, την Ερυθραία και το Μαλί, οι οποίοι επέβαιναν σε μια φουσκωτή λέμβο που είχε σχεδόν βυθιστεί. Ανάμεσά τους ήταν ένα νεογέννητο και τέσσερις έγκυες γυναίκες. Παράλληλα, στα νότια του νησιού Λαμπεντούζα 195 μετανάστες, προερχόμενοι από την υποσαχάρια Αφρική, οι οποίοι ταξίδευαν με ένα παλιό πλεούμενο το οποίο παρουσίασε τεχνική βλάβη, μεταφέρθηκαν σε πλοίο του ιταλικού πολεμικού ναυτικού και σε ταχύπλοο της ακτοφυλακής. Από την 1η Αυγούστου 2012 έχουν φτάσει στις ιταλικές ακτές περίπου 25.000 μετανάστες, εκ των οποίων 9.000 μόνον από τις αρχές του Ιουλίου, ανακοίνωσε ο υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης του Ενρίκο Λέτα, ο Αντζελίνο Αλφάνο. Συγκίνηση προκάλεσαν ρεπορτάζ που μεταδόθηκαν από ιταλικά μέσα ενημέρωσης, στα οποία παρουσιάζονται κάτοικοι και τουρίστες της κωμόπολης Πακίνο, στην Σικελία, οι οποίοι συνέδραμαν την ακτοφυλακή σε επιχείρηση διάσωσης μεταναστών από την Συρία. Ανάμεσα στους μετανάστες ήσαν πολλά παιδιά και περίπου 50 έγκυες γυναίκες. Το μικρό αλιευτικό με το οποίο ταξίδευαν προσάραξε σε πολύ μικρή απόσταση από την ακτή. Οι περισσότεροι μετανάστες κατάφεραν να φτάσουν στην ξηρά χάρη στην βοήθεια των ανδρών και γυναικών της ακτοφυλακής, αλλά και των κατοίκων – που μπήκαν αμέσως στην θάλασσα για να βοηθήσουν. Στο συμβάν αυτό αναφέρθηκε ο Ιταλός πρόεδρος της Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, ο οποίος τόνισε: «πρόκειται για εικόνες που τιμούν την χώρα μας, διότι δείχνουν ότι όταν είμαστε αντιμέτωποι με μια τραγωδία –την οποία ζουν σε περιοχές όπως η Λαμπεντούζα και όχι μόνο, με ανθρώπους που ζητούν άσυλο και προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους πολέμους και κατατρεγμούς– εμείς οι Ιταλοί αποδεικνύουμε ότι υπερέχει το αίσθημα της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, που είναι σαφώς ισχυρότερα από τις προκαταλήψεις και τους φόβους». Σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος ήταν η αντίδραση του ξενοφοβικού κόμματος Λέγκα του Βορρά, το οποίο, διαμέσου του δεύτερου γραμματέα της, Ματέο Σαλβίνι, ο οποίος ανάρτησε σχετικό σχόλιο στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook, έθεσε το ερώτημα: «ποιος θα συντηρήσει τους μετανάστες αυτούς – ο πρόεδρός μας; Πότε θα οργανωθεί ανθρώπινη αλυσίδα υπέρ των ιταλών ανέργων;» «Η αλληλεγγύη τιμά την χώρα μας και τον λαό μας», απάντησε, από το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, ο Μάρκο Πατσιότι.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία