Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Δευτέρα Ωρα 1.13μμ ---------------------------------------- Αυστραλία ---------------------------------------- Τα «Μεταναστόπουλα» που έκαναν τις μεταναστευτικές τους εμπειρίες...θέατρο σε περιοδεία σε όλη τη χώρα ----------------------------------------

ΕΔΩ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ.-(Ανταπόκριση Σωτήρης Χατζημανώλης)

Τα «Μεταναστόπουλα» (Wog Boys) επιστρέφουν τον Ιανουάριο στην Αυστραλία. Πρόκειται για μια παράσταση που θα περιοδεύσει σχεδόν όλη τη χώρα και τα εισιτήρια γίνονται ήδη ανάρπαστα. Πρωταγωνιστούν τρεις μετανάστες ηθοποιοί της Αυστραλίας. Οι ομογενείς Νίκος Γιαννόπουλος και Άλεξ Δημητριάδης (γνωστοί και στο κινηματογραφικό κοινό της Ελλάδας) και ο Ιταλός Βινς Κολόσιμο. Η παράσταση Wog Boys αποτελεί έμπνευση του Νίκου Γιαννόπουλου ο οποίος όταν τελείωσε τη δραματική σχολή διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να εργαστεί στο αυστραλιανό θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έγραψε, λοιπόν, ένα θεατρικό έργο, μια κωμωδία, με θέμα τα μεταναστόπουλα και ερμηνευτές τον ίδιο και μετανάστες ηθοποιούς που κατάφεραν να γίνουν τα πιο δημοφιλή πρόσωπα της Αυστραλίας με «όπλο» τους κάτι που ο ίδιοι, μέσα τους, απεχθάνονταν. Μικρός, όταν μεγάλωνε στη Μελβούρνη, ο Νίκος Γιαννόπουλος, όπως πολλά παιδιά Ελλήνων μεταναστών της Αυστραλίας, άκουγε τους αυτόχθονες Αυστραλούς να τον αποκαλούν «wog» ένα υποτιμητικό παρατσούκλι. Ωστόσο ο Ν. Γιαννόπουλος, που από πολύ νωρίς είχε καταλάβει ότι αυτό που ήθελε να γίνει ήταν ηθοποιός, άρχισε να συγκεντρώνει στο μυαλό του όλες αυτές τις εμπειρίες. Και θα περνούσαν αρκετά χρόνια από τη δεκαετία του ’70 ως το 1989, όταν με την τηλεοπτική σειρά «Αcropolis now» ο ίδιος άνθρωπος θα «πετούσε» στην κορυφή της θεαματικότητας έχοντας αξιοποιήσει με χιούμορ όλες αυτές τις δυσάρεστες, «wog» αναμνήσεις. Υλικό του Νίκου Γιαννόπουλου δεν ήταν μόνον τα προσωπικά βιώματά του, αλλά και άλλων Ελληνοαυστραλών που είχαν βρεθεί στην ίδια θέση με τη δική του. Συλλέγοντας πληροφορίες και εμπειρίες, ο ομογενής ηθοποιός έκανε την προσωπική του κωμική «αποκρυπτογράφηση» του τι σημαίνει «wog» και κέρδισε το παιχνίδι. Η επιτυχία του ως «επίσημου» wog είχε αφετηρία το θέατρο, το οποίο σπούδασε από το 1981 ως το 1985, όταν πήρε το πτυχίο του στις Δραματικές Τέχνες από το Βικτωριανό Κολέγιο Τεχνών. Δύο χρόνια αργότερα ο «wog» της σόου μπίζνες είχε γεννηθεί. Το 1987 ο Νίκος Γιαννόπουλος περιόδευσε σε ολόκληρη την Αυστραλία με το θεατρικό σόου «Wogs out of work», το οποίο περιέγραφε τις περιπέτειες μιας ομάδας Ελληνοαυστραλών που υπερηφανεύονταν για την καταγωγή τους. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, το σόου είδαν περίπου 750.000 άνθρωποι και η επιτυχία του ήταν το διαβατήριο του Ν. Γιαννόπουλου για την τηλεόραση.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία