Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Σάββατο Ωρα 12.28μμ ---------------------------------------- Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν για την προστασία τους ---------------------------------------- ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ) ΦΙΛΟΥΣ ΒΡΗΚΑΝ ΟΙ...ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ----------------------------------------

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ.-(Ανταπόκριση Σωτήρης Χατζημανώλης)

Χιλιάδες πολίτες πραγματοποίησαν μαζικές διαδηλώσεις απ΄άκρου σ΄άκρο της Αυστραλίας, προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην πρόσφατη απόφαση της πολιτειακής κυβέρνησης της Δυτικής Αυστραλίας να θανατώνει καρχαρίες, πιθανούς «φονιάδες», που θα εντοπίζονται σε δημοφιλείς παραλίες της πολιτείας. Η μαζικότερη διαδήλωση έγινε στην παραλία Κότεσλόϊ Μπιτς της Πέρθης με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών. Ο επικεφαλής της οργάνωσης «Sea Shepherd», Jeff Hansen, που διοργάνωσε τις διαδηλώσεις, είπε ότι η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία. «Πριν δέκα χρόνια, σε ανάλογες διαμαρτυρίες, είναι ζήτημα να έρχονταν μια χούφτα άνθρωποι. Τώρα έρχονται χιλιάδες. Νέοι, γέροι, γονείς και παιδιά. Κατανοούν πόσο σημαντικοί είναι οι καρχαρίες για το οικοσύστημά μας. Οι άνθρωποι αυτοί λένε πως ωκεανοί χωρίς καρχαρίες είναι πλανήτης χωρίς ανθρώπους. Πρέπει να τους δείξουμε τον σεβασμό που τους αξίζει» δήλωσε ο κ. Hansen. Νωρίτερα, σήμερα το πρωί, ακτιβίστρια δέθηκε σε ψαροκάϊκο, στο λιμάνι του Φρίμαντλ, στο πλαίσιο των διαμαρτυριών, και χρειάστηκε να επέμβουν ειδικά συνεργεία για να κόψουν την κλειδαριά και να την απελευθερώσουν. Το συγκεκριμένο σκάφος χρησιμοποιείται από τις Αρχές για να εντοπίζονται καρχαρίες και η αναχώρησή του καθυστέρησε επί δυο ώρες. Στο πλαίσιο των διαμαρτυριών εμφανίστηκαν και ορισμένοι πολίτες που υποστηρίζουν τα μέτρα της κυβέρνησης για θανάτωση καρχαριών και οι οποίοι αποδοκιμάστηκαν από τους άλλους διαδηλωτές. Η κυβέρνηση της Δυτικής Αυστραλίας έκανε γνωστό ότι θα διαθέσει 20 εκατομμύρια δολάρια στο πρόγραμμά της για να προστατεύσει τους λουόμενους από τους καρχαρίες. Ο πολιτειακός πρωθυπουργός, Κόλιν Μπαρνέτ, είπε ότι τα μέτρα είναι επιβεβεβλημένα από τη στιγμή που σημειώθηκαν αρκετά θανατηφόρα κρούσματα στις ακτές της πολιτείας τα τελευταία τρία χρόνια. Πρόσθεσε, δε, πως το μέτρο αυτό θα αρθεί το 2015. Η κυβέρνηση της Δυτικής Αυστραλίας τοποθέτησε 72 δολωμένα αγκίστρια κατά μήκος των παραλιών και απείλησε με φυλάκιση όποιον αφαιρέσει τα δολώματα από τα αγκίστρια. «Χωρίς τους καρχαρίες, η ανθρωπότητα δεν θα έχει μέλλον, καθώς διαταράσσεται το οικοσύστημα, στο οποίο κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ουσιαστικό ρόλο» δήλωσε ο ιδρυτής της Κίνησης «Η Δυτική Αυστραλία υπέρ της προστασίας των καρχαριών». Σύμφωνα με το μέτρο της κυβέρνησης, κάθε καρχαρίας, μεγαλύτερος των τριών μέτρων, θα θανατώνεται αμέσως μόλις εντοπίζεται.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία