Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Παρασκευή 19/1

Οι αρμόδιοι του Κέντρου Άγριας Φύσης τής Κίνας αναζητούν σύντροφο για μία λεοπάρδαλη του χιονιού



Hihnua

Το κλάμα μίας θηλυκής λεοπάρδαλης που θέλει να ζευγαρώσει προκαλεί μεγάλη ανησυχία στο προσωπικό ενός κέντρου περίθαλψης και αποκατάστασης Άγριας Φύσης στη βορειοδυτική Κίνα. «Κλαυθμυρίζει ημέρα και νύχτα ζητώντας έναν σύντροφο για να ζευγαρώσει», λέει ο Μαλτσέν Γκουλί, υπάλληλος στο κέντρο που βρίσκεται στη Αυτόνομη Κομητεία Ακσάι Καζάκ, της επαρχίας Γκανσού. Το κέντρο ιδρύθηκε το 2013 για να φροντίζει άρρωστα και τραυματισμένα άγρια ζώα και μέχρι σήμερα έχει περιθάλψει πάνω από 200. Τον Δεκέμβριο του 2014 τη λεοπάρδαλη, ηλικίας ενός χρόνου τότε, βρήκε ένας κτηνοτρόφος που τη μετέφερε στο κέντρο όπου έκτοτε ζει. «Ήταν πολύ αδύναμη και οστεώδης όταν την βρήκε ο κτηνοτρόφος. Μπορεί να έμεινε πίσω όταν η μαμά της επιτέθηκε σε πρόβατα που ήταν στα βουνά», λέει ο Λι Τζιλόνγκ, υπάλληλος στο κέντρο. Το προσωπικό του Κέντρου δυσκολεύεται να βρει σύντροφο στη λεοπάρδαλη γιατί το είδος αυτό σπανίζει στους ζωολογικούς κήπους στην περιφέρεια αυτή, και πρέπει να απευθυνθεί σε άλλους κήπους πιο απομακρυσμένων περιοχών. Η λεοπάρδαλη του χιονιού ανήκει στην κατηγορία Α στο κατάλογο με τα προστατευόμενα είδη στην Κίνα και έχει χαρακτηρισθεί ως ιδιαίτερα «ευάλωτο είδος» από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης. Ζει τα Ιμαλάια στην κεντρική και νότια Ασία σε υψόμετρο 2.500 έως 4.500 μέτρα. Ο αριθμός τους εκτιμάται από 7.000 έως 11.000, με το 60% να ζει στην Κίνα. Η εποχή που ζευγαρώνουν είναι από τον Ιανουάριο μέχρι τα μέσα Μαρτίου. «Η συγκεκριμένη λεοπάρδαλη δεν έχει μάθει ακόμα πώς να ζει στην άγρια φύση. Προσπαθήσαμε να την εκπαιδεύσουμε να πιάνει τη λεία της, όμως δεν έχει αναπτύξει ακόμα αρκετές δεξιότητες για να επιβιώσει μόνη της», λέει ο Λι. «Κάποτε, όταν μπήκα στο κλουβί της πήδηξε από το έδαφος σαν να ήθελε να μου επιτεθεί. Μετά, κρατούσε το ένα μου πόδι σαν γατάκι. Εγώ τότε σήκωσα το πόδι μου και απλώς με άφησε», θυμάται. Ο Λι γνωρίζει πολύ καλά όμως ότι δεν είναι καλό για το ίδιο το ζώο να είναι «τρυφερό». Προσπάθησε να το εκπαιδεύσει να κυνηγά ζωντανά ζώα και να πηδάει από μεγάλο ύψος, αναγκαίες δεξιότητες για να επιβιώσει αργότερα μόνο του. Το κέντρο Άγριας Φύσης βρίσκεται σε υψόμετρο 1.650 μέτρων, όπου η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει μέχρι και 38 βαθμούς Κελσίου το καλοκαίρι, περιβάλλον όχι και τόσο ιδανικό για μία λεοπάρδαλη του χιονιού. Τα καλοκαίρια, το προσωπικό καταβρέχει καθημερινά το ζώο για να δροσίζεται. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο πληθυσμός αυτών των λεοπαρδάλεων απειλείται από την κλιματική αλλαγή, την καταστροφή του οικοσυστήματός τους και την ανθρώπινη δραστηριότητα.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία