Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Τρίτη Ωρα 1.25μμ ------------------------------------------ Κίνα και Ταϊβάν διεξάγουν ιστορικής σημασίας επίσημο διάλογο ------------------------------------------

Ναντζίνγκ/ Κίνα.-

Η Κίνα και η Ταϊβάν ξεκινούν σήμερα έναν ιστορικό διάλογο για πρώτη φορά μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949, σε κλίμα άμβλυνσης των εντάσεων και ελπίδας για ενίσχυση των ανταλλαγών ανάμεσα στις δύο χώρες. Ο ταϊβανέζος υπουργός Ουάνγκ Γου-τσι, αρμόδιος για τις σχέσεις με την ηπειρωτική Κίνα, συνοδευόμενος από 20 αξιωματούχους, έφθασε σήμερα στη Ναντζίνγκ της ανατολικής Κίνας για να συναντήσει εκεί τον ομόλογό του Ζανγκ Ζιτζούν, επικεφαλής του κινεζικού γραφείου ταϊβανικών υποθέσεων. Οι πολύ υψηλού επιπέδου επαφές αυτές διεξάγονται στη Ναντζίνγκ, την πόλη που το εθνικιστικό στρατόπεδο του Τσιανγκ Κάι-σεκ είχε επιλέξει ως πρωτεύουσα. "Η επίσκεψη δεν είναι εύκολη. Είναι το αποτέλεσμα πολυετών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών. Ελπίζω να διεξαχθεί ομαλά", δήλωσε ο Ουάνγκ πριν αναχωρήσει από το διεθνές αεροδρόμιο Ταογιουάν στην Ταϊπέι. Οι διαπραγματεύσεις αρχίζουν σήμερα και θα διαρκέσουν έως τις 14 του μήνα. Η επίσκεψη του Ουάνγκ αποτελεί μια "σημαντική πρόοδο", μετέδωσε σήμερα το κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα. Η πρώτη συνάντηση μεταξύ δύο κυβερνητικών αξιωματούχων δείχνει τις προσπάθειες που καταβάλλονται εδώ και χρόνια από τη μια και την άλλη πλευρά του Στενού της Φορμόζας για να επουλωθούν οι πληγές του εμφυλίου πολέμου που οδήγησε το 1949 στο διαχωρισμό μεταξύ "Δημοκρατίας της Κίνας" και "Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας". Εκείνη τη χρονιά, δύο εκατομμύρια Κινέζοι, πιστοί στον εθνικιστή ηγέτη Τσιάνγκ Κάι Σεκ που ηττήθηκε από τους άνδρες του Μάο, κατέφυγαν στο νησί της Ταϊβάν. Το Πεκίνο θεωρεί την Ταϊβάν αποσχισθείσα επαρχία του και δεν έχει αποποιηθεί την επανένωση ακόμη και δια της στρατιωτικής βίας αν χρειαστεί. Ωστόσο η ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο οντοτήτων μειώθηκε μετά την εκλογή το 2008 του προέδρου Μα Γινγκ-ζέου. Ο υπεύθυνος για την αναγέννηση του εθνικιστικού κόμματος Κουομιντάνγκ επανεξελέγη το 2012 και τάσσεται υπέρ των σχέσεων με την ηπειρωτική Κίνα. Μετά τις διστακτικές επαφές της δεκαετίας του 1990, Ταϊβάν και κομμουνιστική Κίνα ξεπέρασαν το 2010 ένα καθοριστικό σημείο στην πορεία για την εξομάλυνση των σχέσεων υπογράφοντας μια συμφωνία-πλαίσιο οικονομικής συνεργασίας υπό την προτροπή του Μα Γινγκ-ζέου.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία