Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Δευτέρα 22/6 ---------------------------------------- Ιταλία/Σινεμά ---------------------------------------- Πέθανε απο καρδιακή προσβολή η γνωστή Ιταλίδα ηθοποιός Λάουρα Αντονέλλι -Θλίψη και πικρία συναδέλφων και συνεργατών της ----------------------------------------

ΡΩΜΗ.-(Ανταπόκριση Θόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης)

Καρδιακή προσβολή είναι, σύμφωνα με τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης, η αιτία του θάνατο η γνωστή ιταλίδα ηθοποιός Λάουρα Αντονέλλι, απεβίωσε την περασμένη νύχτα στο σπίτι της στο Λαντίσπολι, λίγο έξω από την Ρώμη. Την ηθοποιό βρήκε νεκρή η οικιακή βοηθός της. Τον ερχόμενο Νοέμβριο, η πρωταγωνίστρια της αξέχαστης Μαλίτσια, του Σαλβατόρε Σαμπέρι, θα γινόταν 74ετών. Από τα γνωστότερα, επίσης, έργα στα οποία είχε πρωταγωνιστήσει, ο ιταλικός τύπος κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο Sessomatto, του Ντίνο Ρίζι, του 1973, και στο «θεϊκό Πλάσμα» (Divina Creatura) του Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε, το οποίο και γυρίστηκε το 1975. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαλίτσια, πριν σαράντα δυο χρόνια, είχε σπάσει ρεκόρ εισπράξεων, ξεπερνώντας τα έξι δισεκατομμύρια λιρέτες, ένα αστρονομικό για την εποχή ποσό. «Το βλέμμα της ήταν αισθησιακό, όσο λίγων ηθοποιών, χάρη και στην ελαφρά μυωπία της», γράφει η ιταλική εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα. «Είναι πολύ άδικο το ότι μια τέτοια συνάδελφος πέθανε με αυτό τον τρόπο, μέσα στην μοναξιά», δήλωσε αμέσως μετά την μετάδοση της είδησης του θανάτου της Λάουρα Αντονέλλι ο Ιταλός κωμικός ηθοποιός Λίνο Μπάνφι ο οποίος είχε συνεργαστεί επανειλημμένα μαζί της. Οι σχολιαστές αναφέρουν ότι η δικαστική περιπέτεια την οποία αντιμετώπισε η Αντονέλλι στην δεκαετία του '90 για κατοχή μικρής ποσότητα ναρκωτικών (με τελική αθώωση, αφού κρίθηκε ότι επρόκειτο για ουσίες που κατείχε για προσωπική και μόνον χρήση) κλόνισε ανεπανόρθωτα την ψυχική της γαλήνη, προκαλώντας της μεγάλη πικρία. Η τελευταία της ερμηνεία, στον κινηματογράφο, ήταν στο Μαλίτσια 2000, το 1991, με σκηνοθέτη, πάντα, τον Σαλβατόρε Σαμπέρι. Μια σειρά από ενέσεις κολλαγόνου στις οποίες την είχαν πείσει να υποβληθεί για να μπορέσει να φανεί νεώτερη, της είχαν προκαλέσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση, παραμορφώνοντάς της, για αρκετό καιρό, το πρόσωπο. Τα τελευταία χρόνια, όταν συνάδελφοι της του κινηματογράφου είχαν απευθύνει έκκληση να δοθεί στην Λάουρα Αντονέλλι το δημόσιο οικονομικό βοήθημα που προβλέπεται για τους καλλιτέχνες οι οποίοι βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, η ίδια είχε ζητήσει «να την ξεχάσουν και να μην ασχοληθούν, πλέον, μαζί της».

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία