ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΑΡΤΕΜΙΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
     

[ Ελλάδα]



Οι «NYT» γράφουν για τις ουρές εμπρός από το Ομογενειακό κατάστημα

«Souvlaki Lady» στην Αστόρια τής Νέας Υόρκης

Επί 28 χρόνια στη συμβολή της 33ης οδού και της Ντίτμαρς Μπούλεβαρντ
πολλοί περαστικοί κάνουν την καθιερωμένη στάση τους για να απολαύσουν
τα σουβλάκια της Ελπίδας Βασιλειάδη (Elpida Vasiliadis), της «Souvlaki
Lady», όπως ονομάζεται και η καντίνα της.
«Δεν ήταν επιλογή μου να ονομάσω έτσι την επιχείρησή μου», είπε στους
«The New York Times».

«Ολοι με αποκαλούσαν ‘Souvlaki Lady’ και έτσι έμεινε αυτό το όνομα»,
πρόσθεσε. Οταν αγόρασε την καντίνα από τον προηγούμενο κάτοχό της, δεν
υπήρχε άλλη στην περιοχή. Εμενε ένα τετράγωνο μακριά και μπορούσε έτσι
να προσέχει τα δύο της παιδιά.

Ο Αντονι Γκρατσιολέ (Anthony Graciolett) στέκεται στην ουρά και όταν
φτάνει η σειρά του παραγγέλνει ένα χοτ ντογκ με τουρσί. Καθώς
απολαμβάνει το γεύμα του, επανέρχεται στην ουρά και αυτή τη φορά
παραγγέλνει ένα χοτ ντογκ με μουστάρδα και κρεμμύδια. Τρίτη φορά και
σειρά έχει το χοιρινό καλαμάκι, ενώ την τέταρτη και τελευταία φορά
παραγγέλνει καλαμάκι κοτόπουλο.

«Μ’ αρέσει αυτή η ρουτίνα. Πάντοτε παραγγέλνω τα ίδια πράγματα με την
ίδια σειρά», είπε στους «ΝΥΤ».


Ο κ. Γκρατσιολέ απολαμβάνει τόσο πολύ τη ρουτίνα του που σταματάει στο
«Souvlaki Lady», το οποίο βρίσκεται στο δρόμο για το σπίτι του,
τουλάχιστον δύο φορές την ...

 




[ Ματιές στον κόσμο]



Η τιμή της ειναι μόλις 925.000 δολάρια...

Πωλητήριο σε πόλη - φάντασμα στην Καλιφόρνια

Μια πόλη-φάντασμα στα απομακρυσμένα βουνά Inyo της Καλιφόρνιας μπορούν
να κάνουν δικοί τους όσοι διαθέτουν κάτι λιγότερο από ένα εκατομμύριο
δολάρια.

Πρόκειται για την πόλη Cerro Gordo, που άνθισε με τα ορυχεία της τον
19ο αιώνα. Περιλαμβάνει 300 στρέμματα γης, δικαιώματα επί των
μεταλλευμάτων και 22 οικήματα, ανάμεσά τους ένα ιστορικό ξενοδοχείο,
παρεκκλήσι, σαλούν, μουσείο και καταφύγιο.

Με τιμή 925.000 δολαρίων, η ιστορική πόλη ήταν ουσιαστικά ο πρώτος
οικισμός χρυσωρύχων νότια της Σιέρα Νεβάδα.

Βρίσκεται επί δεκαετίες σε χέρια ιδιωτών και πλέον η οικογένεια που
την κατείχε αποφάσισε πως είναι η ώρα να πουληθεί.

Παρότι δεν υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις για τον αγοραστή, δεν
λείπουν οι φωνές που εκφράζουν την ελπίδα όποιος αποκτήσει την πόλη να
διατηρήσει μέρος της ιστορίας της και να επιτρέπει την πρόσβαση στους
επισκέπτες.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, το όνομα της πόλης το έδωσαν
Μεξικανοί χρυσωρύχοι, και σημαίνει «παχύς λόφος». Το 1865 ξεκίνησε η
δραστηριότητα ορυχείου σε κοντινή απόσταση, με αποτέλεσμα η περιοχή να
γίνει πόλος έλξης.

Τελικά εγκαταλείφθηκε στα 1880, έπειτα από μία καταστροφική φωτιά αλλά
και την πτώση της τιμής του ασημιού.

Στις δεκαετίες 1860-1870, αναφέρεται πως στο Cerro Gordo καταγραφόταν
ένας φόνος την εβδομάδα. ...

 




[ Το θέμα μας]



Δημοσιογράφος κάνει εκπομπές με τεχνητή φωνή

Ένας 54χρονος Αμερικανός δημοσιογράφος, πολιτικός συντάκτης στον όμιλο
Cox Media, ο οποίος είχε χάσει προ διετίας τη φωνή του εξαιτίας μιας
σπάνιας νευρολογικής πάθησης, επιστρέφει στα ερτζιανά αλλά με μια
τεχνητή φωνή πλέον, που μιμείται τη δική του και την οποία του την
«χάρισε» ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης.

Ο Τζέιμι Ντιπρέ, ο οποίος κάλυπτε τις ειδήσεις του Κογκρέσου στην
Ουάσιγκτον επί σχεδόν 35 χρόνια και συνεργαζόταν με έξι ραδιοφωνικούς
σταθμούς, άρχισε να χάνει τη φωνή του το 2016. Αφού επισκέφθηκε πολλά
μεγάλα αμερικανικά πανεπιστημιακά νοσοκομεία, τελικά διαγνώσθηκε με
μια μορφή δυστονίας της γλώσσας, που είχε ως συνέπεια να μην μπορεί
πλέον να πει πάνω από δύο-τρεις λέξεις - μια σκέτη καταστροφή ειδικά
για ένα ραδιοφωνικό ρεπόρτερ.

Προσπαθώντας να κρατήσει τη δουλειά του, συνέχισε να παίρνει
συνεντεύξεις χρησιμοποιώντας ένα υπολογιστή-ταμπλέτα για να γράφει τις
ερωτήσεις του και μετά να ηχογραφεί τις απαντήσεις. Επίσης έγραφε
άρθρα, αλλά είχε πια ουσιαστικά σταματήσει να ακούγεται η φωνή του στο
ραδιόφωνο, αφού δεν ήταν σε θέση ο ίδιος να παρουσιάσει το ρεπορτάζ
του.

Τελικά, σύμφωνα με το BBC, η βρετανική εταιρεία τεχνολογίας CereProc
εκπαίδευσε ένα νευρωνικό δίκτυο τεχνητής νοημοσύνης με ηχογραφήσεις
του Ντιπρέ. Έτσι του «χάρισε» μια τεχνητή φωνή παρόμοια με ...

 




[ Διαβάστε και αυτό]



Η Αντζελίνα Τζολί επισκέφθηκε τη Μοσούλη, για να συμπαρασταθεί στους κατοίκους τής πόλης που υποφέρουν

Μοσούλη/Ιράκ.-

Η ειδική απεσταλμένη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες,
Αντζελίνα Τζόλι, επισκέφθηκε τη Μοσούλη στο βόρειο Ιράκ το Σάββατο και
παρότρυνε τη διεθνή κοινότητα να μην ξεχάσει τους κατοίκους εκεί που
προσπαθούν να ξαναχτίσουν την πόλη τους.

Οι ιρακινές δυνάμεις πήραν τον έλεγχο της Μοσούλης από τους
τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος τον Ιούλιο του 2017. Οι
τζιχαντιστές είχαν καταλάβει την πόλη τρία χρόνια νωρίτερα και την
είχαν αναδείξει σε προπύργιο του λεγόμενου «χαλιφάτου» τους. Εξαιτίας
της κατάληψης από τους ισλαμιστές, 900.000 πολίτες εγκατέλειψαν την
πόλη.

Η ηθοποιός του Χόλιγουντ συνάντησε οικογένειες από τη δυτική Μοσούλη
και περπάτησε στους βομβαρδισμένους δρόμους, σύμφωνα με τις εικόνες
που έδωσε στη δημοσιότητα η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους
Πρόσφυγες.

Η ζωή στη Μουσούλη έχει επιστρέψει στους κανονικούς ρυθμούς της, με
πολλούς από τους εκτοπισμένους κατοίκους να έχουν επιστρέψει πλέον στα
σπίτια τους.

Ωστόσο, η παλιά πόλη στη δυτική Μοσούλη καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό
από την εκστρατεία της συμμαχίας ιρακινών στρατευμάτων, κούρδων
μαχητών και σιιτικών πολιτοφυλάκων που υποστηρίζονταν από αέρος από
συμμαχία υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ανοικοδόμηση προχωρά με αργούς ρυθμούς.

«Αυτή είναι η χειρότερη καταστροφή που έχω δει όλα τα χρόνια που


 




[ Σας ενημερώνουμε ότι]



"Barbie doll Syndrome"-Τι ειναι, τι πρέπει να ξέρουν οι γυναίκες

Τής Αγγέλας Φωτοπούλου

Γυναίκες παραμορφωμένες από τις αισθητικές παρεμβάσεις στο πρόσωπο
ή το σώμα τους στην αέναη προσπάθειά τους να μοιάσουν με την κούκλα
των παιδιών τους χρόνων, που δεν καταλαβαίνουν καν ότι έχουν
παραμορφωθεί και πιστεύουν ότι είναι όμορφες, το πιο πιθανό είναι να
πάσχουν από το Barbie doll Syndrom , ή Σύνδρομο Μπάρμπı. Πρόκειται για
ένα σύνδρομο το οποίο όμως εκτός από τους ψυχιάτρους απασχολεί και
τους
πλαστικούς χειρουργούς από τους οποίους οι ασθενείς αυτές ζητούν
επίμονα διάφορες αισθητικές παρεμβάσεις. Για το Σύνδρομο Μπάρμπι, σε
ποιές περιπτώσεις οι γυναίκες που ζητούν αισθητικές παρεμβάσεις
χρήζουν ψυχιατρικής αντιμετώπισης και πως μπορούν να χειριστούν αυτά
τα περιστατικά οι γιατροί που κάνουν τέτοιες παρεμβάσεις, μας  μίλησε
το μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Εταιρείας Πλαστικής
Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής, πλαστικός χειρουργός
Ιωάννης Λύρας.

   "Το Barbie doll Syndrome, ή Σύνδρομο Μπάρμπι , είναι ένα ψυχιατρικό
σύνδρομο το οποίο
έχει έρθει τώρα στην επιστημονική συζήτηση τόσο της ψυχιατρικής όσο
και της πλαστικής χειρουργικής. Έχει να κάνει με την αέναη προσπάθεια
γυναικών που μεγάλωσαν έχοντας την κούκλα Barbie σαν παιχνίδι τους και
οι οποίες θέλουν να παραμείνουν όπως εκείνη κούκλα που είχανε στα
παιδικά τους χρόνια. Μην ξεχνάμε ότι η Μπάρμπι ως κούκλα, είναι ένα
προϊόν ...

 




[ Πλανήτης Γη]



Φύλαρχος από την Αφρική βαπτίστηκε στο Άγιον Όρος!

Ένας από τους Αφρικανούς βασιλιάδες από την Ακτή του Ελεφαντοστού
(φυλετικός βασιλιάς Tchiffi Zae Jean Gervais από τους οπλαρχηγούς Krou
στην Ακτή του Ελεφαντοστού) εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία με το
όνομα David .

Ο βασιλιάς βαπτίστηκε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους από
τον ιερομόναχο Διονύσιο.

Ο βασιλιάς Tchiffi Zie Jean Gervais υπηρετεί ως Γενικός Γραμματέας του
Φόρουμ των Βασιλέων, των Πριγκίπων και των Παραδοσιακών ηγετών της
Αφρικής, που ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2008 στη Βεγγάζη της Λιβύης και
έχει την έδρα του στη Σίρτη της Λιβύης.

Είναι επίσης επικεφαλής των Ηνωμένων Βασιλείων της Αφρικής, μιας «μη
πολιτικής πλατφόρμας κοινωνικής ανάπτυξης που υποστηρίζει την Προεδρία
και την Εθνική Κυβέρνηση, τους θεσμούς και τους λαούς για να
υποστηρίξουν τα Εθνικά Σχέδια Ανάπτυξης».

Πηγή: Pentapostagma

...


 




[ Μεταξύ μας]



ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Toύ Μάκη Καραγιάννη

Αριστερά διακρίνεται η μπαλκονόπορτα. Πίσω μας, αμυδρά, η αρμολόγηση
της γυμνής πέτρας. Τις κουβάλησε μια μια και τις τοποθέτησε με τέχνη ο
ίδιος με τα χέρια του. Oι φιγούρες χωρίζουν τη φωτογραφία στα δυο. Τα
πιο ακριβά κρύβονται εκτός οπτικού πεδίου, αλλά η αθωότητα εξέχει από
την εικόνα με το κοντό της παντελονάκι. Είναι αρχές της δεκαετίας του
’60 σε ένα μικρό χωριό της μακεδονικής επαρχίας. Σ’ αυτό το ταξίδι
μέσα στο χρόνο η θολή μνήμη πασχίζει να ανασύρει λέξεις, ήχους και
μυρωδιές
.
Ένα από τα τελευταία δειλινά -πενήντα χρόνια μετά- καθόμασταν μαζί στο
ίδιο μπαλκόνι και χαζεύαμε την κοκκινόπετρα. Ήταν Ιούλιος. Απέναντι οι
καταπράσινοι πρόποδες του βουνού κι ο γαλάζιος ουρανός. Οι τελευταίες
ανταύγειες παιχνίδιζαν παράξενα στην κορυφή.

Μια αδέξια σιωπή κυκλοφορούσε ανάμεσά μας. Δεν μπορούσες να καταλάβεις
αν ήταν από την κατάπτωση ή εκείνη την παραδοχή ότι είσαι πια οριστικά
νικημένος από τη μοίρα σου. Τελευταία ήταν πολύ ανήσυχος. Όπως κάποιος
που κοιτάζει την απόκρημνη άβυσσο και τον διαπερνάει ίλιγγος.
Διαισθανόταν αυτό που έρχεται και παραπονιόταν. Εγώ έσπευδα να τον
διαψεύδω με εκείνα τα τρυφερά ψέματα που λέμε στις δύσκολες στιγμές.
Όλα ήταν φαντασίες του.

Τον κοίταξα προσεκτικά. Τα άσπρα του μαλλιά. Την καμένη από τον ...

 




[ Της τελευταίας στιγμής]



Ο Σήφης Ζαχαριάδης, γιος του ιστορικού ηγέτη του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, μιλάει για τον πατέρα του

«Πίστευα και πιστεύω ότι ήταν ο καλύτερος άνθρωπος»

Τής Νικόλ Καζαντζίδου

«Δύο πράγματα μου είπε να μην κάνω ποτέ ο πατέρας μου: Να μην καπνίσω
και να μην ασχοληθώ με την πολιτική». Με αυτή τη φράση ο Σήφης
Ζαχαριάδης, γιος του ιστορικού ηγέτη του ελληνικού κομμουνιστικού
κινήματος και γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, απάντησε στην
ερώτηση μας για το λόγο που δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική.

Στο περιθώριο εκδήλωσης και με σπαστά ελληνικά για τα οποία
μετανιώνει, όπως ανέφερε, μίλησε με ηρεμία και δέχτηκε ευγενικά να
απαντήσει στις ερωτήσεις μας, παρά την πίεση χρόνου.

«Το μόνο λάθος του πατέρα μου ήταν ότι μιλούσαμε στο σπίτι ρώσικα και
δυσκολεύομαι τώρα με τα ελληνικά μου», είπε χαμογελώντας.

Ο πατέρας του, θα μας πει, του έλεγε ότι «η πολιτική είναι βρώμικη.
Εγώ όμως, έβαλα στόχο ζωής να καθαρίσω το όνομα του πατέρα μου από τα
ψέματα. Ψέματα ειπωμένα από εχθρούς αλλά και από φίλους» λέει. «Κάνω
έρευνες κι έχω βρει ντοκουμέντα, που έχουν δημοσιευτεί ήδη και άλλα
που θα δημοσιευθούν στο μέλλον. Τέσσερα χρόνια ήμουν στη Μόσχα και
ερευνούσα στοιχεία» αναφέρει.

«Έμαθα για τη δράση του πατέρα μου όταν ήμουν 15 χρονών. Έζησα μαζί
του και στην πρώτη εξορία και στη δεύτερη. Ήμασταν οι δυο μας. Η


 




[ Καθρέπτης1]


Επανακάμπτει η ανάπτυξη στην Ελλάδα και επιστρέφουν οι ξένες επιχειρήσεις

Πηγή Wall Street Journal - 25 Απριλίου 2018.

«Καθώς επανακάμπτει η ανάπτυξη στην Ελλάδα, μετά από μια δεκαετία κρίσης, επιστρέφουν και κάποιες από τις επιχειρήσεις που κάποτε είχαν ξεγράψει τη χώρα» γράφει η Wall Street Journal.

«Ξεκινώντας την επέκτασή της στην Ελλάδα, η επιχείρηση τροφίμων Spar εγκαινίασε δύο νέα supermarkets σε Κρήτη και Σκιάθο, τα πρώτα από τα 350 που έχει προγραμματίσει. Δύο μόλις χρόνια πριν, ο όμιλος είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα μετά την χρεοκοπία του Έλληνα εταίρου της» σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα και προσθέτει με έμφαση: «Οι προοπτικές της Ελλάδας είναι πολύ πιο ευοίωνες σήμερα. Το ΑΕΠ αυξήθηκε με ρυθμό 1,4% το 2017, που είναι η πρώτη σημαντική άνοδος μετά το 2007. Οι έρευνες δείχνουν επίπεδα δραστηριότητας, νέων παραγγελιών και προσλήψεων που είχαν να σημειωθούν χρόνια. Οι αναλυτές αναμένουν ανάπτυξη 2% για το 2018. Μετά από την μακρότερη και βαθύτερη οικονομική ύφεση στη σύγχρονη ιστορία, η Ελλάδα αρχίζει επιτέλους να ανακάμπτει. Εφόσον διατηρηθεί, η ανάκαμψη αυτή θα κλείσει το τελευταίο κεφάλαιο της κρίσης της ευρωζώνης με τρόπο που ταιριάζει περισσότερο και από την έξοδο της χώρας από το πρόγραμμα στήριξης».

«Τα χειρότερα είναι πίσω μας. Οι τιμές των ακινήτων έχουν πέσει και είναι εύλογο για τους επενδυτές να επιστρέψουν. Αν διατηρηθεί η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα, τότε θα ...

 




[ Καθρέπτης2]


Σχολή Επιχειρηματικότητας: Μια διαφορετική Σχολή για τους επιχειρηματίες του αύριο!

Αθήνα - 6 Απριλίου 2018

Ποιο είναι το πρώτο βήμα όταν έχεις μια επιχειρηματική ιδέα και θες να την κάνεις πράξη; Ποιες είναι οι κινήσεις που πρέπει να κάνει ένας επίδοξος επιχειρηματίας που έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση να κυνηγήσει το όνειρό του; H απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι η Σχολή Επιχειρηματικότητας: η πρώτη αντισυμβατική Σχολή χωρίς καθηγητές, που εδώ και τρία χρόνια έχει εμπνεύσει περισσότερους από 700 νέους στη χώρα μας.

Η Σχολή Επιχειρηματικότητας είναι μια πρωτοβουλία της διεθνούς Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, ThinkYoung, η οποία έχει πραγματοποιήσει ήδη 37 Σχολές σε όλο τον κόσμο, σε πόλεις όπως το Χονγκ Κονγκ, οι Βρυξέλλες η Μαδρίτη κ.α. Στη χώρα μας, η πρώτη Σχολή υλοποιήθηκε το 2015 και από τότε, 7 Σχολές σε πόλεις της Ελλάδας όπως η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, ο Βόλος, και η Πάτρα, έχουν δώσει την ευκαιρία στους επίδοξους επιχειρηματίες της χώρας να συντάξουν το δικό τους business plan, με την καθοδήγηση επιχειρηματιών- μεντόρων.

Πώς όμως λειτουργεί αυτή η ιδιαίτερη Σχολή; Περίπου 100 συμμετέχοντες κάθε φορά, χωρίζονται σε ομάδες και καλούνται να εμπνευστούν μία επιχειρηματική ιδέα, την οποία πρέπει να μετατρέψουν σε ένα ολοκληρωμένο επιχειρηματικό πλάνο μέσα σε 5 μόλις ημέρες. Στη συνέχεια, το παρουσιάζουν μπροστά στην κριτική επιτροπή για να αναδειχθούν τα τρία καλύτερα! ...

 




"Οι Ελληνες"

Γράφει απο την Ξάνθη ο Γιώργος Δημητράκης


Η ζωή κάθε ανθρώπου βασίζεται εις την ισορροπία δύο συγγενικών εννοιών, η σχέση και η σημασία των οποίων  υπέστη μία αδικαιολόγητη στρέβλωση.  Είναι η ιδιοτέλεια και η δίδυμη αδελφή της ανιδιοτέλεια, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό. Η αδυναμία του ανθρώπου  να καταλάβει την σημασία της ισορροπίας αυτών των εννοιών έχει ως συνέπεια την δημιουργία  κοινωνικών προβλημάτων και συγκρούσεων μεταξύ των ανθρώπων.   

Η ιδιοτέλεια είναι η δύναμη της δραστηριότητας του κάθε ανθρώπου για την ανέλιξη και πρόοδο του εις το προσωπικό του περιβάλλον, δηλαδή την ατομική του ζωή, την σταδιοδρομία του, κοινώς λεγόμενο την καριέρα του. Όμως σε όλη του την δράση και ανέλιξη, η συνείδηση του καθενός,  άνευ όμως ουδεμίας εξωτερικής επιβολής, πιέσεων και κανόνων, θέτει ένα όριο, όπως λέγεται σήμερα, μία κόκκινη γραμμή. Αυτή η κόκκινη γραμμή είναι εκείνη που ανοίγει τα φτερά του ανθρώπου προς την πόρτα της ανιδιοτέλειας, να προσφέρει δηλαδή απρόσκλητα και εθελοντικά  ένα  μέρος των αγαθών της δραστηριότητας του προς το κοινωνικό σύνολο, το οποίο είναι συνυφασμένο με τις έννοιες της Πατρίδος, των Φορέων αυτής και των Νόμων μίας συντεταγμένης λειτουργούσας κοινωνικής ενότητας, σύμπνοιας και αρμονίας. Η ενδυνάμωση αυτών των εννοιών δια της ανιδιοτέλειας του καθενός από εμάς έχει ως αδιαμφισβήτητο, και γνωστό σε όλους μας  αποτέλεσμα,  την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας, η οποία όμως δεν μπορεί να υπάρχει,  εάν αυτή δεν στηρίζεται εις την οικονομική ανεξαρτησία.

Ως Λαός, εμείς οι Έλληνες αναδείξαμε αδιαμφισβήτητα τον μεγαλύτερο πολιτισμό, δια της δημιουργίας μας, αλλά πολλές φορές και δια του διχασμού, αυτό το μοναδικό και ανεξήγητο εις την παγκόσμια ιστορία φαινόμενο. Άπειρα είναι τα παραδείγματα της μοναδικής εις την παγκόσμια ιστορία σύγκρουσης μεταξύ έριδας και δημιουργίας των Ελλήνων. Η πνευματική ανέλιξη των προγόνων μας και το αποκορύφωμα αυτής, και όλα σχεδόν τα έργα τους και μνημεία, ανεδείχθησαν, ως γνωστόν,  εν μέσω και εμφυλίων, αιματηρών συγκρούσεων όπως π.χ. και η τριακονταετής περίοδος διχασμού και σύγκρουσης μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα, η οποία δίχασε την Ελλάδα σε 2 στρατόπεδα, ως γνωστόν εν μέσω πολέμου και αποκλεισμού της Αθήνας η συνέχιση των έργων εις την Ακρόπολη με τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, τον Ναό της Νίκης, τα Προπύλαια κ.λπ., μνημεία της αιωνιότητας του ελληνικού πνεύματος, δημιουργίας και προσφοράς των Ελλήνων προς την ανθρωπότητα και παγκόσμιου τώρα θαυμασμού.

Η προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του πατέρα του Φιλίππου του Β΄ είναι μία σύνθεση της στρατηγικής τους μεγαλοιδιοφυίας, αλλά συνάμα και της έκφρασης της δύναμης και υπεροχής του ελληνικού πνεύματος. Εκ του λόγου αυτού οι 46 φυλές της Ασίας δεν ήσαν σε θέση να αντισταθούν απέναντι της ανωτερότητας των Ελλήνων. Σήμερα η εικόνα της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ διαφορετική, εάν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν υπέκυπτε τόσο νέος, μόλις 33 ετών, εις τον ανεξήγητο και αινιγματικό σε πολλούς μοιραίο θάνατό του, που έβαλε τέλος και εις το μεγάλο όραμα των Ελλήνων για μια οικουμενική διακυβέρνηση της ανθρωπότητας. 

Το όνειρο  των αρχαίων προγόνων μας οι οποίοι παρέμειναν αέναοι ονειροπόλοι έφηβοι,  ήταν η εξερεύνηση του απέραντου σύμπαντος, ένα σύμπαν το οποίο για αυτούς ήταν ο κόσμος, δηλαδή το κόσμημα της ζωής τους. Μία ζωή με διαρκή ερωτηματικά και ανεξάντλητη θέληση για δημιουργία. Όμως η προσφορά των προγόνων μας, η δημιουργία και το έργο τους, η ανωτερότητά τους, δεν απέπνεε ποτέ αλαζονεία, φθόνο, φόβο, τρόμο, αυταρχισμό, επιθετικότητα και απειλές  απέναντι εις τους άλλους λαούς, αλλά μόνο θαυμασμό, σεβασμό, εκτίμηση και διαχρονική αναγνώριση. Το ελληνικό πνεύμα, μακροημέρευσε μέχρις και σήμερα εις τις συνειδήσεις όλων των λαών της ανθρωπότητας. Αυτό είναι το μοναδικό και μέγα θαύμα των Ελλήνων εις την παγκόσμια Ιστορία. Ένα θαύμα ενός Λαού προσγειωμένου, νηφάλιου, νουνεχή, ανοιχτόμυαλου οραματιστή που δεν θα ξαναζήσει ποτέ η ανθρωπότητα. 

Η σημερινή κατάσταση που βιώνει η Πατρίδα μας, και η έξοδος από τον κάδρο της κρίσης δύναται να αντιμετωπισθεί, μόνο όταν εμείς τώρα ως λαός ξαναβρούμε τον δημιουργικό εαυτό μας, αποβάλλουμε την επιρρέπεια προς τον βωβό κατήφορο, τον λήθαργο των τελευταίων δεκαετιών της αδιαφορίας, αδράνειας, απραξίας και ατολμίας, τιθασεύσουμε τα πάθη, ενώσουμε και πάλιν τις ηθικές και πνευματικές δυνάμεις μας, και  αναλογισθούμε με εθνική συνείδηση και πίστη τις μεγάλες ευθύνες απέναντι της  Ιστορίας μας,  εις τα εθνικά  ιδεώδη αυτού του Έθνους μας.
Το οφείλουμε εις τους υπέροχους και μεγάλους προγόνους μας, εις τους εαυτούς μας, εις τα παιδιά μας, εις την υπέροχη και μοναδική Πατρίδα μας την οποία οφείλουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε,  να  προστατεύουμε, να υπηρετούμε, να υπερασπιζόμαστε με πίστη, αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια.

Ας φανούμε λοιπόν αντάξιοι απόγονοι εκείνων, οι οποίοι σε όλους τους αγώνες του Έθνους θυσίασαν εις την κάμινο της εθνικής ανάγκης τα πάντα και παρέσχον σε γενεές γενεών το ωραιότερο παράδειγμα της αγάπης προς την Πατρίδα, την Θρησκεία,  την Ελευθερία, την Ιστορία, την Οικογένεια, τις παραδόσεις και κλασσικές αξίες της φυλής μας. Και από το αθάνατο αυτό παράδειγμα ας αντλούμε όλοι μας την δύναμη της ηθικής αντοχής κατά της νέας μεγάλης δοκιμασίας. Αυτή η Πατρίδα με τόσες ανεκτίμητες παρακαταθήκες είναι η ψυχή όλων μας, και οφείλουμε να την προστατεύσουμε με πίστη, αγάπη και αυταπάρνηση.

Πιστέψτε με, κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να λυγίσει την Πατρίδα μας, διότι επι χιλιετίες είναι εις την κορυφή της παγκόσμιας ιστορίας και πολιτισμού. Η Ελλάδα υπήρξε ο Φωτοδότης της Ανθρωπότητας, η πρωτοπόρος εκείνη δημιουργική Δύναμη, η οποία σκέφτηκε, δημιούργησε, ανέλυσε και προώθησε όλες τις πτυχές της Γνώσης, της Σκέψης και του Πολιτισμού. Είναι η Μήτρα των πάντων!

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει στην Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Πολιτιστική Κληρονομιά  εις την Αθήνα.
 



ΟΙ 8 ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΗΡΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ
και Ο ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΑΝΩΛΑΤΟΣ
Καθηγητής Διεθνούς Οικονομίας και Ανάπτυξης


Εκ προοιμίου να δηλώσω ότι, απεχθάνομαι τη «δημοκρατία» του Ερντογάν στην Τουρκία. Αλήθεια υπήρξε ποτέ πραγματική δημοκρατία στην Τουρκία;;; Εγώ δεν θυμάμαι… Θυμάμαι όμως τα στρατιωτικά πραξικοπήματα του 1960, του 1971, του 1980 και του 2016.

Η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου του 2016 στην Τουρκία είχε 265 νεκρούς πολλούς τραυματίες και πολλές υλικές ζημιές. Στην Άγκυρα , το τουρκικό κοινοβούλιο και το προεδρικό μέγαρο βομβαρδίστηκαν. Στρατιωτικοί με τη δύναμη των όπλων, θέλησαν να επιβάλουν τη δική τους εξουσία, ανατρέποντας μια νόμιμη και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μιας «συμμάχου» χώρας, της Τουρκίας.

Ο λαός της Τουρκίας αντέδρασε θαρραλέα και αποφασιστικά και το πραξικόπημα απέτυχε. Οι πραξικοπηματίες ηττήθηκαν. Οκτώ από τους πραξικοπηματίες αυτούς για να αποφύγουν τη σύλληψη και τις συνέπιες της εγκληματικής πράξης τους, διέφυγαν με ελικόπτερο. Πιθανόν ένα από τα ελικόπτερα που έσπειρε το θάνατο στους άοπλους τούρκους πολίτες στη γέφυρα των «Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου» επίσημα "Γέφυρα Ατατούρκ". Οι 8 πραξικοπηματίες προσέφυγαν στην Ελλάδα για να γλυτώσουν, ζητώντας την «προστασία» της ελληνικής πολιτείας. Ο πολιτισμός μας και ο «νομικός πολιτισμός» μας βεβαίως και θα πρέπει να τους παρέχει την απαιτούμενη ανθρώπινη προστασία για να μη υποστούν υπέρμετρες συνέπιες και απάνθρωπες εκδικητικές συμπεριφορές και διώξεις της διοίκησης και του καθεστώτος Ερντογάν.

Όμως αναρωτιέμαι. Έως που θα πρέπει να φθάσει η προστασία της ελληνικής πολιτείας, στους 8 πραξικοπηματίες, που οι εγκληματική πράξη τους στοίχισε μεταξύ τη ζωή 265 πολιτών οι οποίοι υπερασπίστηκαν τη συνταγματική τάξη της χώρας τους; Θα πρέπει, στο όνομα του πολιτισμού μας να μείνουν ατιμώρητοι; Και όχι μόνο αυτό. Θα πρέπει άραγε να τους δοθεί και πολιτικό άσυλο ώστε να γίνουν έμμεσα πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβραβεύοντας στην ουσία τις εγκληματικές και ανούσιες ενέργειές τους; Και κάτι ακόμα. Ο «πολιτισμός» μας θα πρέπει άραγε να μας οδηγήσει σε σημείο ώστε για χάρη των 8 Τούρκων πραξικοπηματιών να «θυσιάσουμε» τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που οι Τούρκοι κρατούν ως ομήρους;

Η θέση μου είναι ΟΧΙ βέβαια. Αυτό δεν είναι ούτε πολιτισμός ούτε νομικός πολιτισμός. Είναι, το λιγότερο, απερισκεψία.

Οι 8 Τούρκοι πραξικοπηματίες εγκλημάτησαν και θα πρέπει να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους. Θα πρέπει να δικαστούν. Ο νομικός πολιτισμός μας, αλήθεια, απαγορεύει το να δικάσουμε εμείς, εδώ στην Ελλάδα, με διεθνείς εγγυήσεις, τους Τούρκους πραξικοπηματίες; ΟΧΙ βέβαια. Η Ελλάδα και ο λαός της Ελλάδας έχει γνωρίσει και ξέρει καλά το τι σημαίνει στρατιωτικό πραξικόπημα. Έχει πληρώσει ακριβά τις συνέπειες. Έστω και τώρα, καθυστερημένα, θα πρέπει να εισάγουμε σε δίκη τους 8 Τούρκους αξιωματικούς που όπως φαίνεται, ήταν στελέχη του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία. Θα πρέπει να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Οι δύο έλληνες στρατιωτικοί μας που κρατούντες όμηροι από την Τουρκία αλλά και οι επικίνδυνες εντάσεις στο Αιγαίο δεν λένε τίποτε στους νομικούς κύκλους και στον «νομικό πολιτισμό» μας και ακόμα περισσότερο αφήνουν αδιάφορους τους κυβερνόντες;

ΑΣ ΣΥΝΕΤΙΣΤΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

 

 



"Δεν φταίμε εμείς, αλλά φταίει ο ...Χατζηπετρής" !

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας


  • Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ απο καιρό τώρα, φαίνεται οτι λειτουργεί με τρόπο ωσάν να εγκατέλειψε τις προσπάθειες να ...επανεκλεγεί! Η προαποφασισμένη υλοποίηση απο την αρχή του νέου έτους, των μέτρων της τελευταίας αξιολόγησης, πριν την  έξοδο απο τα μνημόνια, θα σημάνει την ανεπανόρθωτη οικονομική καταστροφή για την συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Θα σημάνει το "τέλος των συνταξιούχων" και την απώλεια κάθε ελπίδας να δουν (έν´ ζωή!) καλύτερες ημέρες...

 

ΦΑΙΝΕΤΑΙ οτι μπροστά στον κυκεώνα αυτών των νέων εξοντωτικών μέτρων που έρχονται, κανείς υπουργός της κυβέρνησης κανείς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝΕΛ, περοσσότερο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, δεν εκδηλώνουν  κάν αγωνιστική διάθεση να προτάξουν την παραμικρή αντίσταση ιδιαίτερα ως προς την (ψηφισμένη ήδη) νέα δυσβάστακτη μείωση των συντάξεων. Είναι περίεργο να μην κατανοούν, ή να κάνουν πως δεν κατανοούν οι κυβερνώντες, οτι με μισθούς πείνας και συντάξεις φιλοδωρήματα η χώρα δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγηθεί σε πορεία ανάπτυξης, είναι περίεργο να πιστεύουν πως με τους δυο στους τρεις νέους στην ανεργία θα αυξηθεί η παραγωγή και θα σωθούν οι επιχειρήσεις, οτι θα διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας που 

εγγυάται η λειτουργία τους.  

 

  • ΚΑΙ επειδή τίποτε στην χώρα αυτή που έχει σχέση με τους πολιτικούς δεν γίνεται στην τύχη, μια καλή υποψία που προσανατολίζεται σε "εγκατάλειψη του σκάφους" όπως και με άλλες κυβερνήσεις συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν, δεν απέχει πολύ απο την πραγματικότητα. 

 

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ κανείς τις τελευταίες ομιλίες του πρωθυπουργού Αλέξη, έχει την αίσθηση οτι απο ώρα σε ώρα, όλοι μας, θα τρώμε με ... χρυσά κουτάλια! Το "τέρμα τα μνημόνια ζήτω η ανάπτυξη" αφήνει σαστισμένο τον ελληνικό πληθυσμό, καθώς δεν μπορεί να βρεί στο πορτοφόλι του τα αντίστοιχα νομίσματα ...αισιοδοξίας! 

 

Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ  καταλήστευση των Ελλήνων πολιτών ανεξαρτήτου ηλικίας απο την αρχή της κρίσης και απο όλες τις κυβερνήσεις που "ήθελαν να μας σώσουν" μέχρι σήμερα, καθώς και το "συμβόλαιο υποδούλωσης" της χώρας στους δανειστές, δυστυχώς για πολλές δεκαετίες, δίνουν το δικαίωμα στους τελευταίους κυβερνώντες να επενδύουν κι αυτοί με τη σειρά τους, στο πολιτικό ελαφρυντικό που ακούει στο εθνικό παραδοσιακό σπορ της ..."καμένης γης". 

 

  • Μ´αυτά και μ´αυτά, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν οτι προετοιμάζεται μια "ηρωική έξοδος" της κυβέρνησης, διότι το άλλο σενάριο, της παραμονής και του αγώνα να αποκατασταθούν τα πολιτικά ψέματα και η οικονομική αναπτυξιακή ευταξία στη χώρα, δεν εμπίπτουν στην πραγματικότητα μιας γενικής αγανάκτησης και λαϊκής δυσφορίας, που μόνο για τους ονειροπόλους θα σημάνει επιβράβευση ξανά της κάλπης για την κυβέρνηση και τον κυβερνητικό εταίρο της... 

 

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ λοιπόν το λαϊκό άσμα του αείμνηστου Λουκιανού, "...τι θα πει δεν φταίμε εμείς 

τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι,

τι θα πει φταίγαν αυτοί 

φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,

φταίει ...κι ο Χατζηπετρής!" θα οδεύσουμε (όποτε γίνουν εκλογές) ξανά προς την κάλπη και εκεί θα ψάχνουμε τον ίδιο τον Χατζηπετρή να μας σώσει! 



"Μάλλον στραβά αρμενίζουμε"

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου


Σίγουρα δέν εἶναι στραβός ὁ γιαλός. Ἐμεῖς εἴμαστε πού ἀρμενίζουμε στραβά. Προσπαθῶ νά καταλάβω πῶς τελικά σάλεψε ὁ νοῦς μας καί τά αὐτονόητα τά διαγράψαμε ἀπό τήν ζωή μας.

Μέχρι τώρα θεωρούσαμε αὐτονόητο τό πόσο δύσκολο εἶναι ἕνα παιδί νά μεγαλώσει χωρίς μάνα. Ἀναπτύξαμε μάλιστα μιά ὁλόκληρη ψυχολογική ὑποστήριξη πρός μία τέτοια κατεύθυνση.

Εἴτε ἡ μάνα ἔφευγε ἀπό τήν ζωή, εἴτε ἐγκατέλειπε τήν οἰκογένεια της, ἡ θέση τοῦ πατέρα ἦταν πολύ δύσκολη. Ὄχι σπάνια ὁ πατέρας ἀναζητοῦσε μιά ἄλλη μάνα γιά τά παιδιά του καί ξαναπαντρευόταν μιά ἄλλη γυναῖκα γιά νά τήν βάλει στή θέση τῆς μάνας.

Δικαιολογημένα ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος ἐτοῦτες τίς ἡμέρες ἔλεγε: «Ἀπορῶ πῶς σκέπτονται κάποιοι ὅτι εἶναι δυνατόν νά μεγαλώσουν παιδιά πού θά στερηθοῦν τή λέξη καί τό πρόσωπο τῆς μητέρας. Ποιός εἶναι αὐτός πού μπορεῖ νά νομοθετήσει ὅτι ἕνα παιδί θά μεγαλώσει χωρίς μάνα, ὅταν ὅλοι ξέρουμε τί σημαίνει μάνα στήν ζωή μας. Αὐτό ξεπερνᾶ τήν λογική μου. Καλός ὁ ἐκσυγχρονισμός καί οἱ μοντέρνες ἰδέες, ἀλλά κάπου χρειάζεται ἕνα ὅριο»

Σέ αὐτό τόν προβληματισμό τοῦ Σεβασμιωτάτου θέλω νά ἀπαντήσουν ὅλοι οἱ βουλευτές τῶν πολιτικῶν κομμάτων, θέλω νά τόν ἀξιοποιήσουν οἱ Βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πού δικαιολογημένα ἀντιδροῦν, θέλω νά ἀπαντήσουν ὁ κ. Βενιζέλος καί ἡ κ. Μπακογιάννη πού πίστευα ὅτι δέν τούς ἔχει λείψει ὁ κοινός νοῦς.

Δέν μιλῶ γιά τό ΠΟΤΑΜΙ γιατί τό ἔβλεπα πάντα θολό. Θἄθελα νά μοῦ ἀπαντήσουν ἄν μιά τέτοια νομοθεσία συνιστᾶ ἐκσυγχρονισμό καί πρόοδο ἤ ἐπιστροφή στήν βαρβαρότητα. Στήν ἐποχή πού ὁ ἄνθρωπος ἐθεωρεῖτο res, ἀντικείμενο δηλαδή καί ὄχι πρόσωπο.

Σέ μιά ἐποχή πού κόπτονται πολλοί γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα δέν ὑπάρχουν βουλευτές πού νά σκεφθοῦν τά δικαιώματα τῶν παιδιῶν, αὐτῶν τῶν ἀθώων πλασμάτων;

Ποιός μᾶς ἐδωσε τό δικαίωμα νά τά περιφρονοῦμε τόσο βαθειά καί νά τά χρησιμοποιοῦμε γιά νά μαζέψουμε ψήφους ἤ γιά νά παραστήσουμε τούς μοντέρνους;

Ποῦ εἶναι ἡ περίφημη «Παγκόσμια Ἡμέρα τοῦ Παιδιοῦ;» Γιά νά ἱκανοποιήσουμε μιά μερίδα ἀνθρώπων, γιά νά νιώσουν αὐτοί πιό φυσιολογικοί πρέπει νά θυσιάσουμε τά παιδιά;

Νά τά καταδικάσουμε νά ζοῦν σέ μιά μή φυσιολογική ἀτμόσφαιρα γιά νά νιώσουν καλύτερα κάποιοι ἄλλοι; Ἔλεος πιά! Πρόκειται γιά παραφροσύνη!

Δέν μετράει ἡ ψυχολογία τῶν παιδιῶν, δέν μετράει ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἕνα παιδί γεννιέται, ἀπό μιά μάνα καί ἕναν πατέρα, δέν μετρᾶνε οἱ κραυγές τῶν παιδιῶν πού εἶχαν αὐτή τή δυστυχία, ὅπου τό ἕνα ἔστειλε στό δικαστήριο τούς ὑποτιθέμενους «γονεῖς» του καί τό ἄλλο κραυγάζει: «μήν κάνετε αὐτό τό λάθος» μέ ἀφορμή τήν δική του ἐμπειρία; Τόσο κουφοί γίναμε ὅλοι ἤ τόσο σκληροκάρδιοι καί ἀπάνθρωποι;

Σέβομαι τό δικαίωμα τοῦ καθενός νά ἐπιλέγει τόν τρόπο τῆς ζωῆς του, ἀλλά πρέπει νά σέβεται καί τόν τρόπο τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων. Δέν ἔχουμε μόνο δικαιώματα στήν ζωή, ἀλλά καί ὑποχρεώσεις.

Θά ἤθελα νά ἄκουγα κάποια ὁμόφυλα ζευγάρια νά ἔχουν τήν δύναμη νά φωνάξουν ἀπό μόνοι τους: «Δέν τόν θέλουμε αὐτό τό νόμο! Δέν ταιριάζει στά παιδιά μιά τέτοια δική μας σχέση. Ἐπιλέξαμε τόν δρόμο μας, δέν θέλουμε ὅμως νά πάρουμε στό λαιμό μας κανένα. Δέν θά πάρετε μέ τέτοιους νόμους τήν ψῆφο μας!

Θἄθελα νά πῶ στόν κ. Βενιζέλο ὅτι τό νά ἔχει ἕνα παιδί μιά μάνα καί ἕνα πατέρα δέν εἶναι μόνο διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλά παγκόσμια ἀξιακή κληρονομιά, παγκόσμια κοινή συνείδηση, πανανθρώπινη συμπεριφορά καί τάξη.

Πάντοτε ὑπῆρχαν ἄνθρωποι πού εἶχαν ποικίλες ἰδιαιτερότητες. Εἶχαν ὅμως ἕνα μέτρο, δέν προσπαθοῦσαν νά ἐπιβάλουν στόν ἄλλο τόν δικό τους τρόπο τῆς ζωῆς.

Μερικοί βλέπουν τά πράγματα μόνο νομικά καί πιστεύουν ὅτι ἡ ἄρνηση θά καταπέσει στά εὐρωπαϊκά δικαστήρια. Ἐδῶ μποροῦμε νά θαυμάσουμε τήν ἀπάτη τῆς ἐξουσίας.

Νομοθετεῖ τό σύμφωνο συμβίωσης γιά τά ἑτερόφυλα ζευγάρια, ρίχνοντας στάχτη στά μάτια τῶν ἀνθρώπω, ξέροντας ὅτι θά ἐπιβληθεῖ ἀπό τά ἁρμόδια εὐρωπαϊκά ὄργανα ἡ ἐξίσωση καί πρός τά ὁμόφυλα τά ὁποῖα στήν ἀρχή ἀποκλείει ἀπό τήν τεκνοθεσία γιά νά μπεῖ στήν συνέχεια ἡ τεκνοθεσία πονηρά ἀπό τήν πίσω πόρτα, ὁπως ἐπιχειρεῖται τώρα.

Δέν εἴμαστε ὑπερβολικοί διεκδικώντας τό αὐτονόητο καί τό ἀναγκαῖο. Ἕνα παιδί νά μάθει ὄχι ἀπό τά βιβλία καί τίς φωτογραφίες τή λέξη μάνα καί τό πρόσωπο τῆς Μάνας, ἀλλά νά τό βιώνει στήν ζωή του.

Ζητοῦμε νά μήν κατασκευάσουμε Ὀργουελικά παιδιά, παιδιά δύο ταχυτήτων. Ἀπαιτοῦμε τόν σεβασμό στήν παιδική ἀθωότητα. Τό δίλημμα πού θέτει ἡ Πολιτεία, νά ἐπιλέξουμε δηλαδή ἀνάμεσα σέ δύο κακά, τήν ἱδρυματική ζωή καί τήν ζωή ἀνάμεσα σέ ὁμόφυλα ζευγάρια, εἶναι καί πονηρό καί αἰσχρό.

Ἡ ἐπιλογή εἶναι ἡ ὑγεία καί καμιά ἀρρώστια. Καί ἐάν ὁ νόμος τούς ἀναγκάζει, νά ἀλλάξουν τόν νόμο. Ἄς ἀπαγορεύσουν τήν ἀναδοχή καί στά ἑτερόφυλα ζευγάρια, ἀφοῦ ἡ ἐπιλογή τοῦ συμφώνου συμβίωσης, ἀντί ἔστω γιά τόν πολιτικό γάμο, δείχνει τό εὔθραυστο μιᾶς τέτοιας σχέσης, δηλαδή μιά καινούρια περιπέτεια γιά τά παιδιά.

Ἀλλοίμονο ἄν ἡ Ἑλλάδα δέν ἔχει τήν δύναμη νά ὑψωθεῖ πάνω ἀπό ἕνα ἄνομο νόμο. Τελικά δέν εἶναι στραβός ὁ γιαλός, ἐμεῖς στραβά ἀρμενίζουμε.

Πηγή Romfea.gr



Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Γράφει ο Γιάννης Καλτζίδης

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Η δίκη της Χρυσής Αυγής έχει σπάσει κάθε ρεκόρ καθώς ήδη μετράει 3 χρόνια και έχει ξεπεράσει κάθε άλλη στην παγκόσμια ιστορία.

Όμως η δίκη που στήθηκε βιαστικά από τον τότε επικεφαλής της δικαιοσύνης και διωκόμενο από τον Άρειο Πάγο Ισίδωρο Ντογιάκο, εξελίσσεται σε Βατερλό.

Οι προστατευόμενοι μάρτυρες ήταν με μια λέξη «περίεργοι», καθώς κάποιοι δεν είχαν καν ψηφίσει Χρυσή Αυγή όπως οι ίδιοι παραδέχτηκαν, ενώ άλλοι πιάστηκαν να ψεύδονται καθώς είχαν γραφτεί στην οργάνωση…πριν καν αυτή ανοίξει !!!

Αυτό αλλά και η όλη διαδικασία δείχνει ότι πιεσμένη τότε η κυβέρνηση από τα μεγάλα ποσοστά της Χρυσής Αυγής αναγκάστηκε να κάνει μια επιπόλαια και βιαστική δικογραφία που καταρρέει μέρα με την ημέρα.

Άλλωστε οι βουλευτές δεν κατηγορούνται στο πόρισμα για συμμετοχή τους είτε φυσική είτε ηθική σε κάποιο έγκλημα, γι’ αυτό και η δικαστής «απέβαλλε» την πολιτική αγωγή από τους συγκεκριμένους κατηγορούμενος και την περιόρισε στην υπόθεση Φύσσα όπου όμως δεν κατηγορείτε κανείς Βουλευτής για συμμετοχή στην δολοφονία με κανένα τρόπο.

Η κατηγορία για εγκληματική οργάνωση στηρίζεται στην ρητορική των μελών της Χρυσής Αυγής που όπως λέει το κατηγορητήριο οδήγησε οπαδούς της να προβούν σε εγκλήματα.

Όμως για να σταθεί η κατηγορία πρέπει να αποδειχτεί το οικονομικό όφελος που δεν υπάρχει καθώς οι έλεγχοι του Σ.Δ.Ο.Ε. επί 2 και πλέον χρόνια βρήκαν μόνο καθαρή από κάθε άποψη την Χρυσή Αυγή.

Η πίεση που είχε δεχτεί ο τότε Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από το Παγκόσμιο Ισραηλιτικό Συμβούλιο που βρισκότανε εκείνη την εποχή τον οδήγησε να πιέσει από την μεριά του τον κ. Ντογιάκο (περίφημο ηχητικό ντοκουμέντο του «Παναθηναικακια» που δεν διαψεύστηκε) που έκανε μια επικοινωνιακή φούσκα.

Ο κ. Χάρρις ως επικεφαλής του Ισραηλιτικού Συμβουλίου έκανε πολλές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας με στόχο την Χρυσή Αυγή και την εξαφάνιση της όπως ο ίδιος δηλώνει επανειλημμένα.

Η δικαιολογία είναι η άρνηση από μεριάς μέρους της Χρυσής Αυγής, του ολοκαυτώματος των Εβραίων. Δεν έχει όμως ο κ. Χάρρις την ίδια ευαισθησία για την άρνηση από την Τουρκία της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και των Αρμενίων. Αυτό δεν ηχεί καλά στα αυτιά των Ελλήνων ανεξάρτητα αν πολλοί μισούν τους Χρυσαυγίτες.

Η δίκη και οι διώξεις έδωσαν το δικαίωμα στην Βουλή να κόψει την χρηματοδότηση της Χρυσής Αυγής, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να την φιμώσουν και να την λασπώσουν όσο κανέναν άλλον μετά την μεταπολίτευση και σε όλους εμάς να αμφισβητούμε την ακεραιότητα του ΤΡΙΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Όμως αυτή αντέχει και η περιραίουσα ατμόσφαιρα δείχνει να έχει συνεχή άνοδο και έναν πυρήνα συμπαγή όσο κανενός άλλου κινήματος τα τελευταία χρόνια.

ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ «Η ΜΟΝΗ ΨΗΦΟΣ ΠΟΥ ΤΣΟΥΖΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ».

Τα λάθη του Σαμαρά και του Ντογιάκο θα αποδειχτούν καθοριστικά για την εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου και θα βάλουν νέα δεδομένα που πολλοί αντίπαλοι της Χρυσής Αυγής δεν θα ήθελαν ποτέ να υπάρξουν.



Η «έξοδος» από τα Μνημόνια καμουφλάζ του πολιτικού τους τίποτα

Γράφει ο Παντελής Οικονόμου, πρώην Υπουργός


Η άρνηση προτίμησης προς οποιοδήποτε κόμμα είναι το μόνο ανοδικό ρεύμα που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, παίρνοντας μάλιστα πλειοψηφικές διαστάσεις. Αυτό το κενό αντιπροσώπευσης είναι η σοβαρότερη κρίση δημοκρατίας στη χώρα μας μετά τη χούντα. Μια απειλή την οποία καλό είναι να αντιμετωπίσουμε, πριν μας προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Ας δούμε όμως τα γεγονότα.

Ένας πρώτος όρος που δέχθηκε ο κ. Τσίπρας, προκειμένου να συνομολογήσει το 3ο Μνημόνιο, είναι ο σχηματισμός υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων για αρκετά χρόνια μετά την ημερολογιακή λήξη του. Ένας δεύτερος όρος είναι η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας μας για 99 χρόνια (με τα 97 από αυτά μπροστά μας). Ενώ, έχει επίσης συμφωνηθεί η συνέχιση του οικονομικού ελέγχου (μέσω Τρόικας, θεσμών ή όπως αλλιώς βαφτιστεί το όργανο που θα την ασκεί από δω και πέρα) μέχρις ότου εξοφληθεί το 75% των δανείων μας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Με απλά λόγια, ο κ. Τσίπρας έχει συμφωνήσει εδώ και τρία χρόνια η ημερολογιακή λήξη της δανειακής σύμβασης να μην αποτελέσει «Έξοδο από τα Μνημόνια».

Δεν είναι όμως μόνον αυτά. Δυστυχώς, το κατεστημένο της τελευταίας, χαμένης εικοσαετίας, κυβερνητικό και μη, έχει πετάξει λευκή πετσέτα. Δεν έχει ακόμα διασφαλίσει αν η (από τις βασικότερες συμβατικές υποχρεώσεις των δανειστών μας) ελάφρυνση του δημοσίου χρέους μας, θα σχηματοποιηθεί με συγκεκριμένο τρόπο, πριν την λήξη της σύμβασης (όπως είχε συμφωνηθεί ήδη από το 2011) ή αργότερα και πως.

Έχει αφεθεί σε ατέρμονη, παθητική ακρόαση διαφωνιών μεταξύ των δανειστών, χωρίς να διατυπώνει την δική μας θέση. Δεν προσπαθεί να κάμψει την, οικονομικά παράλογη, αξίωση για τα υψηλά πλεονάσματα. Δεν έχει επεξεργαστεί (πολύ περισσότερο καταθέσει) την παραμικρή ιδέα για αποδέσμευση της δημόσιας περιουσίας μας. Αντιθέτως, έχει αποδεχτεί την δοξασία ότι η αξιοποίησή της ταυτίζεται με… ιδιωτικοποιήσεις. Ποιός να το έλεγε!

Και βέβαια, ούτε σκέψη για ανάκτηση της ιδιοκτησίας και διοίκησης μιας τουλάχιστον από τις τράπεζες, για την διάσωση των οποίων χρεωθήκαμε δεκάδες δισ. ευρώ. Όχι μόνον αυτό, αλλά η κυβέρνησή μας έχει ήδη θέσει το (αγνώστου σε μας περιεχομένου) «Ολιστικό Αναπτυξιακό Σχέδιο» της για την περίοδο μετά την λήξη του 3ου Μνημονίου υπό την έγκριση των πιστωτών!

Έξοδος ως «απάτη περί την υπηρεσία»

Κοντολογίς, αποδεδειγμένα πια, οι δεσμεύσεις των μνημονίων όχι μόνον θα μας παρακολουθούν για πάρα πολλά χρόνια, αλλά «αυξάνονται και πληθύνονται», χωρίς κανένα σχέδιο απαλλαγής από την επιτροπεία. Εδώ οδήγησαν τα πράγματα τα κόμματα που ευαγγελίστηκαν ότι θα έσκιζαν τα μνημόνια, είτε με «ισοδύναμα» στο Ζάππειο, είτε με «ένα νόμο και ένα άρθρο»!

Ναι, είναι αυτά τα ίδια κόμματα που κάποτε απειλούσαν τους πιστωτές με… στάση πληρωμών και, τώρα πια, έχουν απεμπολήσει το δικαίωμά μας να υπενθυμίζουμε στους συνομιλητές ότι, εκτός από Λόρδοι Προστάτες / Πιστωτές, είναι και εταίροι μας. Είναι αυτά τα ίδια που βάφτισαν «Success Story» την αποτυχία, «Έξοδο από τα Μνημόνια» την ημερομηνία λήξης της δανειακής σύμβασης (ενώ έχουν συμφωνήσει ακριβώς το αντίθετο). Και ανενδοίαστα μας καλούν να εμπλακούμε στην κούφια αντιδικία τους εάν και κατά πόσον η ανύπαρκτη έξοδος είναι «καθαρή» ή «βρώμικη». Αυτό πια δεν είναι αυταπάτη, αλλά καραμπινάτη και απαράγραπτη «απάτη περί την υπηρεσία». Με αυτουργούς, συνεργούς και κεκράκτες.

Η «Έξοδος από τα Μνημόνια» δεν είναι όμως μόνον η (τελευταία μέχρι στιγμής) «αυταπάτη». Δεν είναι ένα, ανάμεσα σε άλλα, από τα Fake News που κατασκευάζουν και διασπείρουν τα κόμματά μας. Είναι, κυρίως, μια σκόπιμη παραλλαγή (καμουφλάζ) του πολιτικού τους τίποτα, με σκοπό την χειραγώγησή μας μπροστά στις κάλπες. Τα (μη) κόμματα αυτά, πράγματι, ομοφώνως αξιώνουν (το καθένα για τον εαυτό του φυσικά) «Δώσε μας την ψήφο σου και, εμείς, σε ανταπόδοση της…».

Μόνο που οι τρεις τελείες σ’ αυτήν την ομόθυμη αξίωσή τους αποδίδουν με την υψηλότερη δυνατή ευκρίνεια το απόλυτο κενό πολιτικής τους. Το οποίο και πιστοποιεί τελεσίδικα η θορυβώδης καταγγελία όλων, από όλους, για… όλα! Στη βάση αυτού του κενού, μας καλούν να επιλέξουμε στις εκλογές ανάμεσά τους. Και, όπως είναι φυσιολογικό, όλο και περισσότεροι, τα απορρίπτουμε όλα, όλο και περισσότερο!

Στην πραγματικότητα δεν είναι μόνον η, αποδεδειγμένη πια, πολιτική τους ανεντιμότητα που μας έχει αποξενώσει από τα κόμματα. Δεν είναι η απειρία, η ανικανότητα, η αποτυχία τους σε όσα καταπιάστηκαν. Δεν είναι η μαζική κατάπτωση εγγυήσεων που μοίραζαν αφειδώς, εδώ και χρόνια. Είναι, πριν απ’ όλα, αυτή η κυνική πρακτική τους να ζητούν την ψήφο μας, χωρίς να εξηγούν τι θα κάνουν μ’ αυτήν για μας. Πως δηλαδή, μέσω αυτής, θα εξυπηρετήσουν το εθνικό και δημόσιο συμφέρον.

Σε ποιό τελικό αδιέξοδο οδηγούμαστε

Αλλά ενώ τα κόμματά μας δεν κάνουν την δουλειά τους, διαισθανόμαστε όλοι ότι στενοί κύκλοι περί τους αρχηγούς τους (σε συμπαιγνία με διάφορες παρέες) κάνουν την δουλίτσα τους. Υπάρχουν όμως και άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες που μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά στο τέλος:
Διάσπαρτο προσωπικό που απέτυχε και αποδοκιμάστηκε αρνείται να αποσυρθεί και, κατηγορώντας θορυβωδώς τους «άλλους», απεργάζεται την παλινόρθωσή του.
Οργανωμένοι δεξιοί κανοναρχούν (με παραδομένους αριστερούς να κρατούν τον ίσο) την ακύρωση της διάκρισης μεταξύ «Δεξιάς» και «Αριστεράς». Αυτής δηλαδή ανάμεσα στα συμφέροντα των (όλο και πιο) λίγων και (όλο και πιο) ισχυρών από τη μια, και των (όλο και πιο) πολλών και (όλο και πιο) αδύναμων από την άλλη. Ενώ άλλοι, δεξιοί και αριστεροί, μένουν «χαμένοι στην μετάφραση» της κύριας αυτής αντίθεσης ως ταξικού μίσους.
Και βέβαια, ο υπολογίσιμος αριθμός εκλογέων, ανήμπορων να απορρίψουν σχήματα τα οποία δεν λειτουργούν πια: «Θα ψηφίσω Μητσοτάκη για να φύγει ο Τσίπρας», «Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ επειδή είμαι αριστερός», «Μαζί μας, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αλλιώς» τα πιο συνηθισμένα ανάμεσά τους.

Η δημοκρατική διέξοδος

Είμαστε, λοιπόν, παγιδευμένοι σε μια «τέλεια καταιγίδα» κενού πολιτικής, υποταγής των κομμάτων σε εξουσιαστικές ομάδες και ατομικών διαβημάτων. Εάν δεν θέλουμε το αδιέξοδο μας αυτό να αποδειχθεί τελικό, είναι απαραίτητο (και στις εθνικές εκλογές) να αποδοκιμάσουμε όλα τα αίτια του. Με αποτελεσματικό τρόπο βέβαια. Αποτελεσματική δεν είναι, παραδείγματος χάριν, η αποχή, η οποία μετασχηματίζεται σε αυξημένα ποσοστά για όσους ακριβώς απορρίπτουμε. Ένα εγχειρίδιο διάσωσης μπορεί να συνοψίζεται στα εξής:
Δεν απέχουμε.
Δεν κάνουμε επιλογή μεταξύ ακατάλληλων. Αρνούμαστε την ακαταλληλότητα.
Δεν δίνουμε εντολή σε όποιον «απορρίφθηκε λιγότερο».
Δεν κατεβάζουμε την βάση για να αποφύγουμε την «ακυβερνησία» και, κυρίως ενθαρρύνουμε άλλους «να προσέλθουν στις εξετάσεις μας», άλλες δυνάμεις να ζητήσουν την ψήφο μας στις εκλογές. Όχι ενδιάμεσους στους αποτυχημένους (από χέρι αποτυχημένους και αυτούς), αλλά, φερέλπιδες, πέρα και πάνω από αυτούς.
Καλό θα ήταν βέβαια αυτές οι νέες, ελπιδοφόρες δυνάμεις να είχαν συλλογική υπόσταση (να ήταν κόμματα δηλαδή). Αλλιώς, θα υποχρεωθούμε να ψάχνουμε «ψύλλους στ’ άχυρα», ζωντανά πρόσωπα στους συνδυασμούς απονεκρωμένων κομμάτων, αν με εννοείς. Με την προσπάθεια να γίνεται πιο επίπονη και τα αποτελέσματα της πενιχρότερα.

Το δίλημμα μας είναι πραγματικό, είναι μπροστά στα μάτια μας και απομένει να μην δειλιάσουμε να αναμετρηθούμε μαζί του: ή αναλαμβάνουμε τον αισιόδοξο μπελά να ψάξουμε, να βρούμε και να πιέσουμε νέες, εθελοντικές, πολιτικές δυνάμεις να τεθούν στην βάσανο της αξιολόγησής μας, ή παραμένουμε στο άκοπο τελικό μας αδιέξοδο!
 



ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Περιμένοντας το...πλοίο

στην πλ. Ταχυδρομείου!

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας


ΔΕΝ φανταζόμαστε κάν για τί πράγμα μιλάμε. Μιλάμε για προαπαιτούμενα - σκούπα! Για μέτρα - θάνατος! Για την καταδίκη μας! Επανυπολογισμός συντάξεων και αφορολόγητο θα γονατίσουν κυριολεκτικά τους Έλληνες. Και όχι μόνο τους μεσαίους ή τους μικρομεσαίους. Αυτούς ήδη τους γονάτισαν! Θα κλείσουν και όσες επιχειρήσεις διασώθηκαν μέχρι τώρα. Θα κόψουν εντελώς την ανάσα της εθνικής οικονομίας, η οποία εννιά χρόνια τώρα, νοσηλεύεται επιτηρούμενη στην εντατική!   

 

ΚΑΙ ενώ η χαριστική... βουτιά στις τσέπες των Ελλήνων, φαίνεται πως (με την διαλαλούμενη, δια στόματος πρωθυπουργού  "έξοδο απο τα μνημόνια"), οσονούπω καταφτάνει, εξίσου βέβαιο θεωρείται πλέον οτι δεν υπάρχει πολιτική πρόταση βελτίωσης και κανένα αξιόπιστο σχέδιο σωτηρίας της χώρας. Ολοι οι πολιτικοί σχεδιασμοί έχουν καταπέσει στην δανειακή υποδούλωση των Ελλήνων και ο,τι υπόσχονται πλέον τα κόμματα στους ψηφοφόρους, φέρνουν στην συνείδηση των πολιτών τα ... παραμύθια της Χαλιμάς! Γνωρίζουμε παρόλα αυτά, πως, σε έναν λαό που υπομένει τόσα και τόσα χρόνια τα πολιτικά παραμύθια, δεν φταίνε μόνο οι παραμυθάδες πολιτικοί. Βάζουμε και οι ψηφοφόροι το χεράκι μας... 

 

  • ΟΙ περισσότεροι νέοι λοιπόν, επιστήμονες και μη, περιμένουν αποχαυνωμένοι και απελπισμένοι, μπροστά στην γκιλοτίνα της ανεργίας, μια ανάπτυξη που δεν πρόκειται (τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον) να έρθει... Είναι για τους περισσότερους νέους σαν να περιμένουν στην πλατεία Ταχυδρομείου να περάσει ... πλοίο να τους πάρει! Είναι σαν να περιμένουν μεσοπέλαγα το ... τρένο! Καμμία ελπίδα. Καμμία προοπτική. Υπομονή μόνο, προσμονή στο άγνωστο, δίχως τέλος... 

 

ΕΤΣΙ, κι ακόμα χειρότερα, η χώρα προχωρά προς "το τέλος των μνημονίων" και ίσως ακόμα χειρότερα προς την περίοδο μιας σκληρής "επιτήρησης" καθώς οι δανειστές θα πρέπει να εξασφαλίσουν την ομαλή επιστροφή των δόσεων με τους τόκους, χρήματα που απο δω και στο εξής θα βγαίνουν απευθείας απο το εθνικό κρατικό ταμείο, δηλαδή με απλά λόγια, απο την τσέπη του φορολογούμενου! Αυτό κι αν είναι απο μόνο του ανησυχητικό. Διότι τώρα μας δανείζουν και τους πληρώνουμε με τα δικά τους τα λεφτά. Τότε;

 

  • ΜΙΑ χώρα χωρίς δουλειές και παραγωγή, ένας πληθυσμός διαρκώς μειούμενος, με τα έξυπνα νεανικά μυαλά αναγκασμένα να πωλούν την γνώση στο εξωτερικό και ένας τεράστιος αριθμός συνταξιούχων, δεν έχει πολλές ευκαιρίες στην ανάπτυξη και στην ευημερία. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι θλιβερή και όποιος περιμένει την "έξοδο απο τα μνημόνια" για να πανηγυρίσει, απλά μην βιαστεί. Ούτε οι κυβερνώντες δεν θα το τολμήσουν...


"ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ" ΣΕ ΕΙΡΗΝΗ!

Τιμές και ... ατιμίες!

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ πρό εβδομάδος του πιλότου της πολεμικής μας αεροπορίας, που πότισε θλίψη την ψυχή των Ελλήνων, έφερε στην επιφάνεια και πλείστες όσες ελλείψεις και προχειρότητες καταργούν  το "πρωτόκολλο" μιας οφειλόμενης ευγνωμωσύνης, απόδοσης  αξιοπρέπειας και σεβασμού, που οφείλουν οι εκπρόσωποι της πολιτείας απέναντι σε κείνους που πέφτουν στο καθήκον για να διαφυλάττουν την δική μας ελευθερία και να εγγυώνται της χώρας την ανεξαρτησία. Τον οφειλόμενο σεβασμό δηλαδή και την φροντίδα των οικείων αυτών των ηρώων, που θρηνούν τους ανθρώπους τους, την έμπρακτη αγάπη της πατρίδας στα μικρά ορφανά των νεκρών στρατιωτικών...

 

ΤΟΥΤΟΙ δω οι απίστευτοι τύποι όμως που μας (συγ)κυβερνούν, μάλλον ισοπέδωσαν και το πρωτόκολλο. Είναι ικανοί, τυχόν κήρυξη πολέμου να την ανακοινώσουν με... twitter! Όπως ανακοίνωσαν και τον θάνατο του πιλότου.  Τους έχω ακόμα ικανούς, να αντιμετωπίσουν μια κρίση, μια εχθρική πράξη, επικοινωνώντας μέσω ...Facebook! Θα μπορούσαν επίσης να στέλνουν μέσω διαδικτίου μηνύματα στα κινητά των επιτελών του στρατεύματος, για οδηγίες πολεμικού σχεδιασμού και σχέδια ετοιμότητας. Το internet μπήκε στη ζωή μας και για τους έξυπνους αλλά δυστυχώς, ακόμα και για τους ανόητους...

 


ΑΥΤΑ όσον αφορά στο τυπικό μέρος της υπόθεσης. Γιατί το σκληρό μέρος μιας οικογενειακής τραγωδίας, της απώλειας του συζύγου, του πατέρα και παιδιού, δεν έχει να κάνει με τους τύπους. Δεν έχει να κάνει με τιμές, σημαίες, αγήματα, μετάλλια και επίσημες δηλώσεις και εκδηλώσεις. Έχει να κάνει με τον βουβό πόνο των συγγενών, το ασυναίσθητο εκείνης της ώρας και την δυσκολία κατανόησης της κατάστασης και ιδιαίτερα την αγωνία των μικρών παιδιών. Έχει να κάνει με το βαθύ μαύρο περιτύλιγμα της ζωής πλέον της συζύγου και το οδυνηρό  της ζωής των χαροκαμένων γονέων.

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και ένα άλλο

μέρος του δράματος, το τελευταίο και ουσιαστικότερο, μετά απο αυτό το γεγονός της ανθρώπινης απώλειας. Έχει να κάνει με το γραφειοκρατικό κομμάτι και την σκληρή συνήθως συμπεριφορά του κράτους απέναντι στις οικογένειες των ηρώων-θυμάτων. Τις συντάξεις των συζύγων τους και τις συνθήκες συνέχισης της ζωής και της προόδου των παιδιών τους. Και στο κομμάτι αυτό η πολιτεία συνήθως τους ξεχνά. Αναγκάζει χήρες γυναίκες σε μεγάλες ηλικίες να δουλέψουν για να συνεχίσουν να ζουν την οικογένεια. Κόβει επιδόματα απο τις συντάξεις θανόντων, ακόμα και βοηθήματα ανικανότητας απο αναπήρους πολέμου! Δίνει ψίχουλα στις συζύγους ηρώων και παχυλούς  μισθούς σε ελεεινούς συμβούλους που αρνήθηκαν να υπηρετήσουν την πατρίδα. Προσφέρει υπουργικούς θώκους σε ανθρώπους που δεν εργάστηκαν ποτέ ούτε υπηρέτησαν αξίες στη ζωή τους, ενώ αντίθετα τιμωρεί αποστρατεύοντας σε δυναμικές ηλικίες στρατιωτικούς και στελέχη που θα μπορούσαν να εγγυηθούν με την εμπειρία τους την ανάπτυξη και την ασφάλεια της χώρας. Το χειρότερο; Για τα "εγκλήματα" αυτά δεν πληρώνει ποτέ κανείς...

 



ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ "ΦΥΛΛΟ ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ"!

Δυστυχώς κάψαμε τις ...αντιστάσεις!

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας


ΚΟΙΤΑΤΕ τώρα που συνηθίσαμε στα δύσκολα... Διότι, πώς να το εξηγήσουμε αλλιώς που ...δεν κουνιέται φύλλο κάθε που έρχονται και εφαρμόζονται, χωρίς δεύτερη κουβέντα, καινούργια, οδυνηρά μνημονιακά μέτρα. Απο τον Γενάρη του ´19 λένε, μόνο με την μείωση του αφορολόγητου, οι Έλληνες θα χάσουμε έναν ακόμα μισθό, ίσως οι συνταξιούχοι και δυο συντάξεις! Και αυτό το τραγικό για την οικιακή οικονομία γεγονός, θα έχει ακολουθήσει μια "ομοβροντία" νέων μειώσεων μισθών και συντάξεων, που δεν θα έχουν προηγούμενο σε σκληρότητα.

ΛΕΩ λοιπόν οτι, δυστυχώς, τα συνηθίσαμε όλα αυτά... Όχι μόνο εκάμφθησαν οι αντιστάσεις μας, αλλα μοιάζει να μας φαίνονται και φυσιολογικές οι όποιες αυξήσεις που προαναγγέλθηκαν, σε ΕΝΦΙΑ, αντικειμενικές αξίες ακινήτων και σίγουρα, σύντομα πάλι, στα κοινωνικά τιμολόγια. 

ΚΑΙ ενώ φαίνεται πλέον καθαρά, οτι ουδείς μπορεί να βάλει φρένο στην εθνική κατηφόρα, έρχονται να προστεθούν στην θλιβερή αυτή κατάσταση και οι έκδηλες και λογικές  ανησυχίες του κόσμου για  εξωτερικούς δικτάτορες που μας απειλούν με τα χειρότερα! 

ΚΑΙ ενώ οι ...παλικαριές μας περιορίζονται στο να κουνάμε το δάκτυλο προς τις ευρωνατοϊκές συμμαχίες για να μας προστατέψουν απο την πολεμοχαρή τακτική και τις απειλητικές διαθέσεις του Τούρκου σουλτάνου, εξακολουθούμε να ανεχόμαστε πολιτικούς που δυσκολεύονται να τα βρουν μεταξύ τους σε τέτοια υψίστης σημασίας εθνικά θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό και μόνο το γεγονός, μας κάνει να μην είμαστε άμοιροι ευθυνών, ακόμα και εάν μετανιώσαμε πικρά για τις όποιες επιλογές μας την τελευταία φορά στην κάλπη. Ίσως επειδή πονάει πολύ αυτό να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε... 

ΕΚΕΙΝΟ που δεν μπορει να γίνει κατανοητό όμως, είναι το γιατί, ενώ στα εσωτερικά μας θέματα τα πάντα κατευθύνονται απο τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς δανειστές, (ούτε κλήσεις της τροχαίας δεν μπορούν να σβήσουν οι εγχώριοι πολιτικοί αν δεν τους επιτρέψουν...) έν´ τούτοις, στα εξωτερικά μας ζητήματα και δη στην φύλαξη των συνόρων μας που είναι και σύνορα της ευρωπαϊκής ενωσης, όλοι τους κοινώς κάνουν την πάπια!

ΛΕΝΕ πως το μεγάλο όπλο του Ερντογάν είναι τα 3,5 εκατομμύρια των άμοιρων προσφύγων που "φιλοξενεί" στις ακτές του. Γιατί να μην είναι όμως και το δικό μας; Ανοίγει τα συνορά του αυτός προς την Ελλάδα, να τα ανοίξουμε και μεις προς την Ευρώπη! Τότε να δούμε ποιούς και πόσο θα τους πιάσει ο πόνος! Αλλά είπαμε, διαθέτουμε πολιτισμό εμείς. Σεβόμαστε την ανθρώπινη δυστυχία και τους διεθνείς κανόνες. Απο αυτά διαθέτουμε. Πολιτικοί με εκτόπισμα μας λείπουν! 



"Το σπίτι μας"

Γράφει ο Δημήτρης Π. Οικονόμου


Έχει περάσει περισσότερο από μια εβδομάδα αποό το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής και μια ερώτηση μου πηγαινοέρχεται στο μυαλό όλες αυτές τις μέρες: τι κάναμε εν τέλει το προηγούμενο Σαββατοκύριακο; Ναι, περάσαμε καλά, είδαμε φίλους από την περιφέρεια, κάναμε ωραίες συζητήσεις... Ωραία όλα αυτά, αλλά δεν φτάνουν. Γι’ αυτό ακριβώς… κάναμε κι’ άλλα!

Συζητήσαμε, διαμορφώσαμε και ψηφίσαμε κείμενα που περιγράφουν τις αξίες, τις ιδέες, τα πολιτικά και οργανωτικά του νέου μας κόμματος.

Δεν κάναμε όμως μόνο αυτά.  Δεν φτιάξαμε απλώς ένα όμορφο κτίριο σε εξαιρετική τοποθεσία, με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, μια ασφαλή κατασκευή εξοπλισμένη με τις πιο προηγμένες καινοτομίες της τεχνολογίας. Κάναμε κάτι ακόμα πολύ πιο σημαντικό. Αρχίσαμε να γεμίζουμε το όμορφο μας κτήριο με εμάς και τα πράγματά μας. Στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής βάλαμε θεμέλια στο σπίτι μας!

Και σπίτι μας είναι οι άνθρωποι που ζουν ανάμεσα στους όμορφους τοίχους, οι άνθρωποι που μοιραζόμαστε τις αγωνίες μας, τους προβληματισμούς μας, τα όνειρα μας, ανθρώπους που τους αποκαλούμε «συντρόφους» όχι από κάποια τελετουργική αδράνεια αλλά από αίσθηση κοινής μοίρας και επόμενα συναισθήματα σεβασμού και αλληλεγγύης. Είτε ήταν στις αίθουσες του συνεδρίου το διήμερο είτε όχι.

Και τι μας ενώνει όλους εμάς;

Μας ενώνει η αντίθεση μας με τα κακώς κείμενα αλλά όχι μόνο. Κυρίως μας ενώνει η πεποίθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα και να τα κάνουμε πολύ καλύτερα. Η προσήλωσή στο όραμα για μια καλύτερη πατρίδα για όλους μας και ένα καλύτερο μέλλον για καθένα από εμάς.

Μόνος μας αντίπαλος είναι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν να βάλουμε χαμηλά τον πήχη. Είναι αυτοί που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να προσδοκούμε κάτι καλύτερο, δεν είμαστε για κάτι καλύτερο. Στη πραγματικότητα κρύβουν τη δική τους αδυναμία και τις δικές τους δουλείες. Τη αδυναμία τους να σχεδιάσουν και να φέρουν μια καλύτερη μέρα στη πατρίδα μας και τις δουλείες των συμβιβασμών που έκαναν για να αποκτήσουν εφήμερη εξουσία. Είναι όσοι ποντάρουν στην Ελλάδα των χαμηλών προσδοκιών γιατί μόνο σε αυτήν μπορούν να έχουν ρόλο και λόγο.

Είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε  τις «λογιστικές» λογικές, τις χαμηλές προσδοκίες και την ιδιοτέλεια της μετριότητας. Υπάρχει μια Ελλάδα που ονειρευόμαστε, μια Ελλάδα που μπορούμε, θέλουμε και διεκδικούμε.

Η Ελλάδα που δίνει ευκαιρίες και όχι βάρη στα παιδιά της.
Η Ελλάδα που παράγει και εξάγει.
Η Ελλάδα που σέβεται τον ιδρώτα και τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αγκαλιάζει την επιχειρηματικότητα, στέκεται δίπλα σε όσους παλεύουν, αναγνωρίζει την αξία όσων πετυχαίνουν, καλύπτει όσους αποτυγχάνουν.
Η Ελλάδα με ίσες ευκαιρίες και έντιμους κανόνες για όλους.
Η Ελλάδα με υπόσταση, φωνή, αυτοπεποίθηση και διακριτή θέση στη διεθνή κοινότητα.
Και πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα ενωμένη για μεγάλα από μεγάλους και όχι διχασμένη για μικρά από μικρούς.

Αυτή η Ελλάδα είναι η θέα από το νέο σπίτι μας. Αυτό που  θεμελιώσαμε όσοι συναντηθήκαμε την προηγούμενη βδομάδα στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής. Και είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε στέγη και θέα με άλλους, περισσότερους, ανήσυχους ανθρώπους που δεν φοβούνται να ονειρευτούν και θέλουν να παλέψουν για τα όνειρα τους.

Καλή μας αρχή!



Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία