Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Κάρλος Κάιζερ, ο μεγαλύτερος «απατεώνας» στην ιστορία του ποδοσφαίρου



Μπραζίλια.-

Τον Απρίλιο τού 1963 γεννήθηκε ο Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, Κάρλος Κάιζερ που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος «απατεώνας» στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Βραζιλίας, καθώς προσποιούταν ότι ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για πάνω από 20 χρόνια, χωρίς όμως να έχει παίξει ούτε ένα λεπτό.

Ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1963 στο Ρίο Πάρντο της Βραζιλίας. Το παρατσούκλι «Κάιζερ» του αποδόθηκε λόγω της ομοιότητάς του με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, τον «Κάιζερ» του γερμανικού ποδοσφαίρου.

Στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80, όταν δεν υπήρχαν μέσα ενημέρωσης όπως τα ξέρουμε σήμερα και χωρίς τη βοήθεια του διαδικτύου, οι περισσότερες μετεγγραφές γίνονταν με συστάσεις. Γνωρίζοντας καλά τη βιομηχανία του ποδοσφαίρου, ο Κάρλος ξεκίνησε να κάνει φιλίες, με κορυφαίους άσους της μπάλας, όπως οι Ρενάτο Γκαούτσο, Ρομάριο, Αλμπέρτο Τόρες και Ρικάρντο Ρότσα, αποκτώντας έτσι «μέσο» για δοκιμές με διαφορετικές ομάδες. Ο ίδιος ο Ρότσα δήλωνε ότι «ήταν ένας μεγάλος φίλος, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, αλλά το μεγάλο πρόβλημά του ήταν η μπάλα».


Ο τρόπος του αυτός αποδείχθηκε αλάνθαστος. Ο Κάρλος κατάφερε να υπογράψει με περισσότερες από 15 ομάδες, με το χρόνο παραμονής του σ’ αυτές να μην διαρκεί περισσότερο από έξι μήνες. Ανάμεσά τους οι Μποταφόγκο, Φλαμένγκο, Μπανγκού, Φλουμινένσε, Βάσκο ντα Γκάμα, Ελ Πάσο στις ΗΠΑ και η γαλλική Αζαξιό. Ακόμα, για να συμπληρωθεί το βιογραφικό του, είπε ότι είχε παίξει στη μεγάλη Ιντεπεντιέντε εκείνης της εποχής, με πρωταθλήματα Αργεντινής, διηπειρωτικά κύπελλα και Κόπα Λιμπερταδόρες στη συλλογή της. Μόνο που ο Κάρλος που έπαιζε εκείνη την περίοδο στην Ιντεπεντιέντε ήταν… Αργεντινός.

Δεν υπάρχουν βίντεο ή φωτογραφίες του Κάρλος να παίζει σε κάποιο παιχνίδι, αφού πάντα κατάφερνε να μην παρουσιάζεται στο γήπεδο, με ανέκδοτες ιστορίες, που υπερβαίνουν κάποιον που προσποιείται τραυματισμό. «Εκείνη την εποχή ήταν πολύ εύκολο, άγγιζα το μηρό κι έμενα εκτός προπόνησης. Δεν υπήρχε κάτι δύσκολο, ένας φίλος οδοντίατρος μου έγραφε μία γνωμάτευση και γινόταν αμέσως αποδεκτή» είπε σε μία από τις πολλές συνεντεύξεις του.

Άλλοτε πάλι, πριν από μία προπόνηση προσποιήθηκε ότι μιλούσε στο τηλέφωνο στ’ αγγλικά με έναν ξένο ατζέντη, όταν ένας προπονητής που είχε ζήσει στην Αγγλία κατάλαβε ότι έλεγε ανοησίες, πράγματα ασυνάρτητα. Αλλά και πάλι τίποτα.

Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα δυσκόλεψαν. «Κάποτε ο πρόεδρος της Μπούνγκα μού ζήτησε με αυστηρό τρόπο να βγω για να παίξω. Σκέφτηκα ότι κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι, πιάστηκα στα χέρια με κάποιους οπαδούς που ούρλιαζαν στην εξέδρα. Αποβλήθηκα πριν από την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο. Αργότερα, στα αποδυτήρια, είπα στον προπονητή μου ότι δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλός, ακούγοντας τις απειλές για την ομάδα μας. Με φίλησε και την επόμενη μέρα μου ανανέωσαν για ακόμα έξι μήνες το συμβόλαιο που έληγε».


Σήμερα, ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο ασκεί το επάγγελμα του προσωπικού γυμναστή κι εξακολουθεί να διηγείται τη μεγάλη ποδοσφαιρική του ιστορία, όπου κι αν τον καλούν.



 

"ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ", ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ... “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ”

Πορεία στην αθλιότητα!

Γράφει απο τη Λάρισα ο Δημοσιογράφος Χρ. Τσαντήλας


ΟΤΑΝ βλέπεις υπουργούς, των οποίων η δουλειά είναι να σώσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, να κάνουν παρέλαση στους δρόμους της Αθήνας μαζί με τους "διαφορετικούς" - αυτούς που από την αρχαιότητα  τους λέγαμε αλλιώς, - τί άλλο χρειάζεται για να πειστούμε ότι, εμείς οι ίδιοι φταίμε και κανένας άλλος για την στροφή που θέλουν να μας επιβάλλουν στην αθλιότητα και στην ανωμαλία, στην επικράτηση της ανικανότητας και της αναξιοπρέπειας, με την απώλεια των ηθικών και άλλων κοινωνικών και οικογενειακών αξιών; 

ΠΟΙΟΣ τους όρισε  μωρέ αυτούς τους περίεργους τύπους, ποιος τέλος πάντων τους παρείχε την εξουσιοδότηση να καθορίζουν την ζωή μας και να καταστρέφουν το μέλλον της νεολαίας μας; Εμείς οι ίδιοι  δεν τους επιλέξαμε; Και αφού τους επιλέξαμε, τότε  καλά να πάθουμε... 

ΔΕΝ είναι όμως μόνο αυτό. Αυτή η κυβέρνηση μοιάζει να έχει νοοτροπία αντιπολίτευσης. Και μάλιστα ασήμαντου σε δυναμική κόμματος που δεν θα πίστευε ποτέ οτι θα μπορούσε να γίνει κάποτε κυβέρνηση. Τούτα δω τα παλικάρια, κάνουν διάφορα πράγματα  και συμπεριφέρονται, όπως τότε, στα σπουδαστικά αμφιθέατρα, όταν δεν έφταναν το ποσοστό που απαιτεί ο εκλογικός νόμος για να μπουν στη Βουλή. Ιδεαλιστές, άθεοι, "επαναστάτες" για να κάνουν και μόνο την διαφορά. Με τους αναρχικούς, μαζί. Με τους μπαχαλάκηδες, μαζί. Με τους γκέι, μαζί. Με τους εξεγερμένους της γης μαζί. Με το κίνημα των κρατουμένων μαζί. Και με τους άλλους μαζί, τους φύλακες. Αρκεί να πράττουν το ...διαφορετικό! Νόμιζαν ότι θα είναι για πάντα έξω από τις παρελάσεις, πίσω από το πλήθος, να πετούν τομάτες, να βρίζουν επισήμους, να διαφωνούν με όλα. Να μπορούν να χαλούν πολιτικές συγκεντρώσεις. Να γιαουρτώνουν τους αντιπάλους τους. Να κάνουν τους ζόρικους στους ευρωπαίους και στο τέλος να νομοθετούν ότι τους επιτρέπουν οι δανειστές.  Δυστυχώς σ´αυτούς δώσαμε εμπιστοσύνη να διαχειριστούν το τεράστιο  πρόβλημα της Ελλάδας. Το υπαρξιακό μας πλέον πρόβλημα. Να διαχειριστούν τα δυσκολότερα χρόνια των Ελλήνων, σε ένα ευρωπαϊκό και διεθνές πολιτικό πεδίο, το οποίο υποδούλωσε την χώρα προσφέροντάς μας όπως τους επαίτες τις δόσεις των δανείων, για να επιβιώσουμε. Και μεις, προοδευτικοί γαρ συμβαδίζουμε χέρι χέρι με την διαφορετικότητα. Να δείξουμε την προοδευτικότητα σε ένα πολιτικοοικονομικό περιβάλλον, που μόνο πρόοδο δεν εξασφαλίζει.

ΔΕΝ υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μην πιστεύει ότι η διαφορετικότητα είναι μικρό μεν, αλλά ένα  κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Μια κοινωνία που βάλλεται καθημερινά από ξενόφερτα διαφορετικά ήθη και έθιμα που στόχο έχουν την αλλοτρίωση των αξιών της ελληνικής ορθόδοξης οικογένειας. Και οτι θα πρέπει να προσεγγίζει κανείς το θέμα με μεγάλη λεπτότητα και προπάντων επιβεβλημένη, ιδιαίτερη προσοχή. Όχι όμως με την κυβέρνηση να ταυτίζεται με την διαφορετικότητα και να το δείχνει βροντερά, δίνοντας κραυγαλέα "αγκαλιά" δια του ίδιου του υπουργού οικονομίας κ. Τσακαλώτου και άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών της κυβέρνησης. 

ΚΑΙ ενώ μπορεί το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να ...ξεροκαταπίνει ανερχόμενο την ιδιαιτερότητα, ακόμα και τις αποκρουστικές  πράξεις ορισμένων ανθρώπων, (μας έμεινε η ελεεινή εικόνα της φωτογράφισης των συζύγων των ηγετών) όταν αυτές συμβαίνουν στην κρεβατοκάμαρα τους, όμως στο δρόμο, δημοσίως, εκδηλώσεις σαν αυτή που έγινε στην Αθήνα από τους gay η ελληνική  κοινωνία δεν τις σηκώνει. Είναι τραγικό για τα μικρά παιδιά και αντιαισθητικό για τους μεγάλους, να αναγκάζονται να βλέπουν σε κοινή θέα στο δρόμο, σκηνές που υποδηλώνουν όχι απλά διαφορετικότητα αλλά απόλυτο ξεπεσμό. Και είναι εξίσου τραγικό να βλέπεις εκείνους που θα έπρεπε να σε προστατέψουν από τέτοιες καταστάσεις, να τις στηρίζουν συμμετέχοντας κιόλας σε αυτές. Τι μένει; Η απορία μας που έχει να κάνει με το… "τι άλλο θα δούμε ακόμα!".



Ποιά είναι και που βρίσκεται η ελπίδα

Γράφει ο Παντελής Οικονόμου, πρώην υπουργός


Ζώντας και εγώ το δημόσιο αίσθημα παγίδευσης και αδιεξόδου της εποχής μας, ήρθα να συμπεράνω ότι οι -κατά δήλωση του κυρίου Τσίπρα- «αυταπάτες» των κυβερνητικών εταίρων είναι, πράγματι, η βασική του πηγή. Ασφαλώς μετράει αρνητικά και η αδεξιότητα τους, μόνο που ήταν αναμενόμενη, λόγω απειρίας. Όπως αρνητικά μετράει και ο μη αριστερός προσανατολισμός της «πρώτη φορά Αριστεράς». Με ελαφρυντικό της τον καταναγκασμό από τους πιστωτές να φροντίζει, πριν απ’ όλα, να «πάρουν τα λεφτά τους πίσω». Αυτό που αποδεικνύει όμως η δραματική, περίπου ακατάσχετη, συρρίκνωση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η γενικευμένη διάψευση προσδοκιών δεν συγχωρείται.

Και είναι φυσικό: ο πολίτης δεν τιμωρεί το όποιο κόμμα αυτοκτονεί. Το τιμωρεί επειδή σκότωσε την ελπίδα. Αυτήν που καλλιέργησε κατά την αντιπολιτευτική του περίοδο. Και αποδείχτηκε αβάσιμη, ανυπόστατη, τελικά χαμένη, μόλις κλήθηκε να κυβερνήσει. Είναι ανθρώπινο λοιπόν, ο συμπατριώτης ψάχνοντας το ουσιώδες αυτό αγαθό αλλού, να αποφασίζει να μεταναστεύσει (εκλογικά τουλάχιστον). Και να σκέπτεται το «που». Για να διαπιστώσει, δυστυχώς, ότι το πρώτο επίδοξο «κόμμα υποδοχής», η Νέα Δημοκρατία, βαρύνεται με το ίδιο ακριβώς πολιτικό έγκλημα: μας αποστέρησε την ελπίδα που είχε καλλιεργήσει ως αντιπολίτευση, αφού έλαβε την εντολή να κυβερνήσει. Δεν έχει περάσει δα και τόσος χρόνος ώστε να το ξεχνάμε!

Και έτσι, βλέπουμε, μέρα με τη μέρα, όλο και πιο καθαρά, ότι η απελπισία δεν γιατρεύεται ούτε με την πρωθυπουργική (οιονεί) αυτοκριτική για τις «αυταπάτες», ούτε με τους φιλιππικούς της αντιπολίτευσης με επωδό το αίτημα της να ξανακυβερνήσει. Θεραπεία θα μπορούσε να υπάρξει, σταδιακά, με τον προσδιορισμό και την υποστήριξη κάποιας, επί τέλους, ρεαλιστικής, κοινής λαϊκής επιδίωξης. Ενός σχεδίου για την προσέγγιση της. Και των θετικών συνεπειών στην καθημερινή μας ζωή, κατά την εφαρμογή αυτού του σχεδίου. Με την Πολιτική, με απλά λόγια, με το πι κεφαλαίο. Που η ανυπαρξία της είναι αδύνατον πια να κρυφτεί.

Έχω τη γνώμη ότι τέτοια πολιτική στις μέρες μας μπορεί να είναι η έξοδος από τα μνημόνια, χωρίς όμως να υποστούμε τις συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας. Αυτό είναι το θέμα μας και όχι ποιός από αυτούς που διαχειρίστηκαν την ψήφο μας και απέτυχαν θα κληθεί να… αποτύχει ξανά. Και, με τελεσίδικη την απόρριψη των, αποδεδειγμένα, ακατάλληλων να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να κοιτάξουμε πέρα και πάνω από το υπάρχον κομματικό φάσμα. Ψάχνοντας για δυνάμεις άξιες να σηκώσουν στη πλάτη τους τις ευθύνες που θα τους ανατεθούν. Άβολο ίσως. Κοπιαστικό σίγουρα. Μόνο που αυτή είναι και εκεί βρίσκεται η διέξοδος και, επί τέλους, η ελπίδα!

 * Ο Παντελής Οικονόμου είναι ιδρυτής της ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ
 



Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία