Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Κάρλος Κάιζερ, ο μεγαλύτερος «απατεώνας» στην ιστορία του ποδοσφαίρου



Μπραζίλια.-

Τον Απρίλιο τού 1963 γεννήθηκε ο Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, Κάρλος Κάιζερ που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος «απατεώνας» στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Βραζιλίας, καθώς προσποιούταν ότι ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής για πάνω από 20 χρόνια, χωρίς όμως να έχει παίξει ούτε ένα λεπτό.

Ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1963 στο Ρίο Πάρντο της Βραζιλίας. Το παρατσούκλι «Κάιζερ» του αποδόθηκε λόγω της ομοιότητάς του με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, τον «Κάιζερ» του γερμανικού ποδοσφαίρου.

Στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80, όταν δεν υπήρχαν μέσα ενημέρωσης όπως τα ξέρουμε σήμερα και χωρίς τη βοήθεια του διαδικτύου, οι περισσότερες μετεγγραφές γίνονταν με συστάσεις. Γνωρίζοντας καλά τη βιομηχανία του ποδοσφαίρου, ο Κάρλος ξεκίνησε να κάνει φιλίες, με κορυφαίους άσους της μπάλας, όπως οι Ρενάτο Γκαούτσο, Ρομάριο, Αλμπέρτο Τόρες και Ρικάρντο Ρότσα, αποκτώντας έτσι «μέσο» για δοκιμές με διαφορετικές ομάδες. Ο ίδιος ο Ρότσα δήλωνε ότι «ήταν ένας μεγάλος φίλος, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, αλλά το μεγάλο πρόβλημά του ήταν η μπάλα».


Ο τρόπος του αυτός αποδείχθηκε αλάνθαστος. Ο Κάρλος κατάφερε να υπογράψει με περισσότερες από 15 ομάδες, με το χρόνο παραμονής του σ’ αυτές να μην διαρκεί περισσότερο από έξι μήνες. Ανάμεσά τους οι Μποταφόγκο, Φλαμένγκο, Μπανγκού, Φλουμινένσε, Βάσκο ντα Γκάμα, Ελ Πάσο στις ΗΠΑ και η γαλλική Αζαξιό. Ακόμα, για να συμπληρωθεί το βιογραφικό του, είπε ότι είχε παίξει στη μεγάλη Ιντεπεντιέντε εκείνης της εποχής, με πρωταθλήματα Αργεντινής, διηπειρωτικά κύπελλα και Κόπα Λιμπερταδόρες στη συλλογή της. Μόνο που ο Κάρλος που έπαιζε εκείνη την περίοδο στην Ιντεπεντιέντε ήταν… Αργεντινός.

Δεν υπάρχουν βίντεο ή φωτογραφίες του Κάρλος να παίζει σε κάποιο παιχνίδι, αφού πάντα κατάφερνε να μην παρουσιάζεται στο γήπεδο, με ανέκδοτες ιστορίες, που υπερβαίνουν κάποιον που προσποιείται τραυματισμό. «Εκείνη την εποχή ήταν πολύ εύκολο, άγγιζα το μηρό κι έμενα εκτός προπόνησης. Δεν υπήρχε κάτι δύσκολο, ένας φίλος οδοντίατρος μου έγραφε μία γνωμάτευση και γινόταν αμέσως αποδεκτή» είπε σε μία από τις πολλές συνεντεύξεις του.

Άλλοτε πάλι, πριν από μία προπόνηση προσποιήθηκε ότι μιλούσε στο τηλέφωνο στ’ αγγλικά με έναν ξένο ατζέντη, όταν ένας προπονητής που είχε ζήσει στην Αγγλία κατάλαβε ότι έλεγε ανοησίες, πράγματα ασυνάρτητα. Αλλά και πάλι τίποτα.

Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα δυσκόλεψαν. «Κάποτε ο πρόεδρος της Μπούνγκα μού ζήτησε με αυστηρό τρόπο να βγω για να παίξω. Σκέφτηκα ότι κάτι έπρεπε να κάνω. Έτσι, πιάστηκα στα χέρια με κάποιους οπαδούς που ούρλιαζαν στην εξέδρα. Αποβλήθηκα πριν από την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο. Αργότερα, στα αποδυτήρια, είπα στον προπονητή μου ότι δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλός, ακούγοντας τις απειλές για την ομάδα μας. Με φίλησε και την επόμενη μέρα μου ανανέωσαν για ακόμα έξι μήνες το συμβόλαιο που έληγε».


Σήμερα, ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόζο ασκεί το επάγγελμα του προσωπικού γυμναστή κι εξακολουθεί να διηγείται τη μεγάλη ποδοσφαιρική του ιστορία, όπου κι αν τον καλούν.



 

"Είμαι η Μαίρη, κόρη φουκαρά"

Γράφει η Δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου


Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν είμαι εγώ. Η Μαίρη, σκέτο. Τελεία, παύλα, τελεία. Χωρίς να απαιτείται ο προσδιορισμός «η κόρη του τάδε», η «γυναίκα του δείνα», η «μάνα εκείνου». Μα στο σχολείο, όποτε ρωτούσα κάτι τέτοια, ο δάσκαλος με πετούσε έξω και μου ζητούσε να έρθω με τον κηδεμόνα μου-ηγεμόνα μου.

Μεγάλωσα όμως. Στο έξω μου, όχι στο μέσα μου-άσχετον. Έχω και δυο παιδάκια, κοντά-κοντά στις ηλικίες, να μεγαλώσουν μαζί, όπως με συμβούλευε κι η φουκαριάρα η μάνα μου. Αυτά μεγαλώνουν μαζί κι εμένα με μετατρέπουν σε… ναζί, όταν τα βλέπω να πετάει το ένα στο άλλο τις φακές. Μαγειρεμένες…!

Δεν μου τα πήραν στον παιδικό σταθμό κι ας είμαι εργαζόμενη. Το κακοπληρωμένο μου 4ωρο  μετατρέπεται καθημερινά σε έκτακτο-τακτικό 6ωρο, ενίοτε και 8ωρο. Πληρώνομαι όλο με έναντι και κοψοχολιάζω κι από πάνω μη χάσω τη δουλειά κάθε φορά που αρρωσταίνουν τα μικρούλια και φτάνω ξέπνοη και καθυστερημένη.

Καθυστερημένα νοίκια, καθυστερημένες οι δόσεις του δανείου για το σπίτι, καθυστερημένες ανάσες όποτε φτάνει 22 του μήνα και το ντουλάπι έχει αδειάσει από γάλα και κρέμες. Η μάνα μου,  επιστρατεύει διάφορες τεχνικές, όπως τις θυμάται από τη δεκαετία του ‘50. Ρυζάλευρο για να «τα πιάνει» και γαλακτοφέτες στο τηγάνι για πρωινό. Όταν γυρίζω από τη δουλειά, δεν είναι η κούραση που κάνει τα μάτια της να φαίνονται δακρυσμένα.

Ξεθεώνομαι ως αργά το βράδυ να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Πλύσιμο, σιδέρωμα, μάζεμα στα παιχνίδια που βρίσκονται παντού! Κάτω από το κρεβάτι, μέσα στο πλυντήριο, πίσω από την ξυλόσομπα, στα μισά της σκάλας. Σαν πέφτουν τα αγγελούδια μου να αναπαυτούν, έρχεται η μεγάλη στιγμή. Ανοίγω τον αποροφητήρα, ανάβω ένα τσιγάρο και παίρνω να διαβάσω το «τρίτο στεφάνι».

Το… «στεφάνι μου», δουλεύει στα αγροτικά. Δυο μέτρα άντρας γυρίζει σπίτι κυρτωμένος από την κούραση και την απογοήτευση. Τόσος κόπος, τόση λάσπη, τόση αγωνία, τόσος κάματος, για λιγοστά ευρώ. Κι αυτά υποθηκευμένα στο αύριο της χώρας. Δακρύζει σαν κοιτάζει τα παιδιά μας. Χαϊδεύει απαλά τα κεφαλάκια τους, τους υπόσχεται πύργους για ιππότες και το κουκλόσπιτο της αμερικανοκανιάρας κούκλας, τους λέει παραμύθια πιο άτεχνα κι από πολιτικούς λόγους. Το βράδυ στο κρεβάτι μας, με ρωτά ανήσυχος: «Έχεις αύριο για ψωμί;»

Το ψωμί ψωμάκι θα λέγαμε αν δεν ήταν κι η σύνταξη του πατέρα μου. Μικρή μα θαυματουργή. Πως φτάνει να μπολιάζει κάθε μήνα τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό, δεν το ‘χω καταλάβει. Σαν το θαύμα του Χριστού με τα εφτά ψωμιά και τα εφτά ψάρια, τα λιγοστά ευρουλάκια του πολλαπλασιάζουν τα τρόφιμα, πληρώνουν ΔΕΗ και αγοράζουν πότε-πότε και κάνα αθλητικούλι για τα μικρά που μεγαλώνουν κάθε μήνα, ένα χρόνο…

Έρχονται Χριστούγεννα και όλες μου οι ελπίδες για ένα καλύτερο πιάτο φαί στο οικογενειακό τραπέζι, έχουν επικεντρωθεί στο περιβόητο αυτό "μέρισμα" που δε φτάνει μμήτε να ζεστάνει τις γιορτινές μέρες το ξεπαγιασμένο μας διαμέρισμα...

Χρόνο δεν έχω, ούτε καν για να δω ειδήσεις. Αφήνω ανοιχτή την τηλεόραση να γρατζουνάει κι εγώ μαγειρεύω, πλένω πιάτα, καθαρίζω το άδειο μονίμως ψυγείο. Παντελώς αδιάφορη για το μέτωπο κατά Τουσκ, του Ερντογάν τις πανθηρολογίες, τα μπουνίδια σε κόμματα σκέτες... τελείες και το εορταστικό ωράριο στις ανεόρταστες πόλεις μας. Στα παλιά μου -έτσι κι αλλιώς, όλα παλιά τα φοράω- υποδήματα, όλα τούτα.

Τα παιδάκια μου με νοιάζουν. Αν αύριο θα έχουν γάλα. Αν θα πάρουμε το κοινωνικό μέρισμα να κλείσουμε καμιά τρυπούλα στον οικογενειακό προυπολογισμό που είναι πιο ελλειπής κι από του κράτους! Κι αν ο πατέρας τους πάψει να με ρωτάει κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ: «έχεις για ψωμί;».Εγώ, η Μαίρη. Όχι Παναγιωταρά. Κόρη Φουκαρά...



Αρθρο

ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Γράφει ο Λεωνίδας Ταφέκης
Κοινωνιολόγος - Ερευνητής
Σύμβουλος Τοπικής Αυτοδιοίκησης & Επιχειρήσεων


Τις πολύ παλιές εποχές, προτού την εμφάνιση των ανθρώπων στην γη, οι θεοί είχαν κατακλύσει όλους τους γνωστούς και άγνωστους ακόμη σε εμάς κόσμους. Επειδή, όμως, η συνεχής και αδιάκοπη αύξησή τους, οδηγούσε σε αφανισμό τα υπόλοιπα πλάσματα της οικουμένης αποφάσισαν οριστικά και αμετάκλητα να εξαϋλωθούν και να μετοικήσουν, στον άβατο έως σήμερα για τους ανθρώπους χώρο, στην σκοτεινή μαύρη ύλη του διαστήματος.

Εκεί πλέον συνεχίζουν ευχάριστα τις ατέρμονες συζητήσεις τους για το αν το σύμπαν υπήρχε πριν από αυτούς ή αν αυτοί υπήρχαν πριν την δημιουργία του, ενώ ακόμη δεν έχουν καταλήξει στο ποιος  και πότε το δημιούργησε.

Η αίσθησή μου είναι ότι αυτό προϋπήρχε των πάντων και ότι απλώς κατά διαστήματα τροποποιεί τις χωροχρονικές του μορφές ανταποκρινόμενο στις διευρυνόμενες βιοποικιλότητες των ζώντων οργανισμών και στις εξελικτικά προωθητικές ? δυναμικές ιδιότητες των βασικών δομικών πυρήνων της ύλης που το απαρτίζουν.
 
Η εγκατάλειψη όμως της σωματικής τους υπόστασης έδωσε την δυνατότητα στα υπόλοιπα πλάσματα να πολλαπλασιαστούν και  να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωικής ύπαρξης. Μεταξύ αυτών εμφανίστηκε και το ανθρώπινο ον και μαζί του ξεκινά η εποχή και η εποποιία του ανθρώπινου είδους. Αναδεικνύοντας τις ίδιες δυνατότητες με τους θεούς, εκτός από την αθανασία, γίναμε εξίσου ικανοί για το καλό και το κακό. Το ζήτημα όμως είναι ότι το ανθρώπινο ον λόγω του  ζωώδους ενστίκτου της επιβίωσης και της κυριαρχίας ρέπει συχνότερα προς την καταστροφή. Φαινόμενα όπως οι πόλεμοι, οι εμφύλιες συρράξεις, οι εθνοκαθάρσεις, η καθημερινή εγκληματικότητα ? παραβατικότητα κ. α. μας συντροφεύουν από την εμφάνισή μας πάνω στην γη.

Στην τεχνολογική και μεταμοντέρνα εποχή μας το μόνο που διαφέρει είναι το μέγεθος της καταστροφής των σύγχρονων όπλων.
 
Οι θεοί , από τον άβατο κόσμο τους, καθημερινά μας παρακολουθούν και διασκεδάζουν με τα καμώματα μας . Εκείνο, όμως, που ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν είναι τα μεγέθη της καταστροφικής αλληλοεξόντωσης που προκαλούνται από τα θνητά ένστικτα του ανθρώπινου είδους. Δυστυχώς η αδυναμία τους να παρέμβουν με οποιοδήποτε τρόπο στην ανθρώπινη φύση είναι εμφανής οπότε παραμένει στα δικά μας χέρια να βρούμε τον τρόπο να βελτιώσουμε τις καλές μας πλευρές και να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές.

Ευτυχώς που το ανθρώπινο είδος δεν έχει αποικήσει άλλους πλανήτες. Γιατί προτού αυτό συμβεί χρειάζεται να ενστερνιστούμε τον περιορισμό και την ελαχιστοποίηση των μεγεθών της καταστροφής που έως τώρα θεωρούνται δεδομένα. Ας ελπίσουμε ότι αν συναντήσουμε άλλα έλλογα όντα κατά την περιπλάνησή μας στο διάστημα να μας διδάξουν τουλάχιστον το σεβασμό στο δικαίωμα ύπαρξης όλων των ζώντων οργανισμών της οικουμένης.

Έως ότου φτάσουμε στην επιθυμητή και αποδεκτή από εμάς κατάσταση, ας αναλογισθούμε τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να πετύχουμε την ειρηνική συνύπαρξη του είδους μας και να δείξουμε σεβασμό στις υπόλοιπες μορφές ύπαρξης του πλανήτη μας.

Οι απαντήσεις, σε αυτά τα ερωτήματα, θα μας φωτίσουν τον δρόμο και θα μας δείξουν τους τρόπους αυτοβελτίωσης για τον περιορισμό των αμέτρητων και αλόγιστων καταστροφών που οι ίδιοι με τις πράξεις και τα λεγόμενά μας προκαλούμε.
 
Ένας Πολίτης
 Από την εποχή που οι άνθρωποι ξεχώριζαν από τους θεούς.    
 
Με εκτίμηση
 
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΑΦΕΚΗΣ
Κοινωνιολόγος - Ερευνητής
Σύμβουλος Τοπικής Αυτοδιοίκησης & Επιχειρήσεων


Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία