Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Καρλ Μπούσμπι
Ο  άνθρωπος που διασχίζει την Γη με τα πόδια
 



Πηγές: Washington Post, La Repubblica

Ο Βρετανός εξερευνητής Καρλ Μπούσμπι, πρώην αλεξιπτωτιστής και
συγγραφέας, συνεχίζει για 27ο χρόνο το πιο φιλόδοξο πεζοπορικό
εγχείρημα που έχει επιχειρηθεί ποτέ: να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα
περπατήσει ολόκληρη τη Γη χωρίς διακοπή, σε μια αποστολή γνωστή ως
«Goliath Expedition».
Γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1969 στο Χαλ της Αγγλίας, ο Μπούσμπι
κατατάχθηκε στον Βρετανικό Στρατό μόλις στα 16 του και υπηρέτησε ως
αλεξιπτωτιστής για 11 χρόνια. Το 1998 πήρε τη μεγάλη απόφαση: να
ξεκινήσει ένα ταξίδι που κανείς δεν είχε τολμήσει μέχρι τότε.
Η αποστολή ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 1998 από την Πούντα Αρένας της
Χιλής, με στόχο να ολοκληρωθεί σε 8 χρόνια. Η πραγματικότητα όμως
αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη.
Από ζούγκλες και ερήμους μέχρι ορεινούς όγκους και ηπειρωτικές
εκτάσεις, ο Μπούσμπι έχει καλύψει μέχρι τώρα πάνω από 36.000 μίλια
(58.000 χλμ.).
Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα επιτεύγματά του ήταν η πεζή διάσχιση του
Βερίγγειου Πορθμού τον Μάρτιο του 2006 μαζί με τον Γάλλο εξερευνητή
Ντιμίτρι Κίφερ. Παρά τον κίνδυνο και τις ακραίες θερμοκρασίες,
κατάφεραν σε 14 ημέρες να περάσουν από την Αλάσκα στη Σιβηρία- κάτι
που είχαν πετύχει μόλις ελάχιστοι άνθρωποι στην ιστορία.
Το 2024, ο Μπούσμπι έκανε την κίνηση που συζητήθηκε σε όλο τον κόσμο:
Κολύμπησε την Κασπία Θάλασσα από το Καζακστάν προς το Αζερμπαϊτζάν,
μαζί με την Άντζελα Μάξγουελ και δύο Αζέρους αθλητές.
Σε 31 ημέρες και 132 ώρες κολύμβησης κάλυψαν 179 μίλια (288 χλμ.) -μια
πρωτοφανής προσπάθεια που του επέτρεψε να αποφύγει τα επικίνδυνα
σύνορα Ρωσίας και Ιράν.
Αν όλα κυλήσουν ομαλά, ο Μπούσμπι αναμένεται να ολοκληρώσει την
Αποστολή Γολιάθ το 2026, γράφοντας ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που
περπάτησε τον κόσμο σε ένα συνεχόμενο, αδιάκοπο μονοπάτι.
Για σχεδόν τρεις δεκαετίες έχει αφιερωθεί σε έναν στόχο που για τους
περισσότερους φαίνεται αδύνατος. Και τώρα,  ο κόσμος παρακολουθεί
καθώς ο Μπούσμπι γράφει το τελευταίο κεφάλαιο της μεγαλύτερης
πεζοπορίας όλων των εποχών.
Σύμφωνα με τον ίδιο ένας σιδερένιος κανόνας για να τα καταφέρει ήταν
το ελαφρύ αλλά αξιόπιστο φορτίο: επιδιορθώσιμα υποδήματα, απλό
σακίδιο, φιλτραρισμένο νερό, θερμικά στρώματα, και ένα ελάχιστο κιτ
πρώτων βοηθειών που ανανεώνεται συνεχώς. Η καθημερινή ρουτίνα του
περιλαμβάνει αυστηρό ζέσταμα, καταγραφή πορείας, υδροδοσία σε μικρές
δόσεις, και μικρο-διαλείμματα ανά 90 λεπτά. Το βράδυ, ψυχρή φροντίδα
ποδιών, καθαρισμός φουσκάλων, και ανασκόπηση χάρτη για τα επόμενα
30–40 χιλιόμετρα.
Αυτή η πειθαρχία, μαζί με την αποδοχή της βραδείας προόδου, κράτησε το
σώμα λειτουργικό σε δεκάδες κλίματα.
Η περιπέτεια του Μπούσμπι αποδεικνύει ότι η εξερεύνηση μπορεί να είναι
ταυτόχρονα βαθιά προσωπική και παγκόσμια δημόσια υπηρεσία: ένας τρόπος
να αφηγηθείς τη Γη με τον πιο παλιό, ταπεινό ρυθμό της,  βήμα το βήμα.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία