 |
|
|  |  |  | 
Το διαβόητο CECOT τού Ελ Σαλβαδόρ
Η φυλακή που αποκαλείται «νεκροταφείο ζωντανών ανθρώπων»
Πηγή Channel 5
Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες φυλακές στον κόσμο βρέθηκε στο επίκεντρο
νέου ντοκιμαντέρ τού βρετανικού Channel 5, προσφέροντας σπάνιες
πληροφορίες από το εσωτερικό του Centro de Confinamiento del
Terrorismo (CECOT) στο Ελ Σαλβαδόρ, της γιγαντιαίας φυλακής που
αποτελεί το βασικό εργαλείο τής κυβέρνησης τού προέδρου Ναγίμπ
Μπουκέλε στον πόλεμο κατά των συμμοριών.
Η φυλακή άνοιξε τις πύλες της το 2023 και από τότε έχει προκαλέσει
έντονες αντιδράσεις διεθνώς. Παράλληλα, έγινε γνωστή και εκτός
Λατινικής Αμερικής όταν η κυβέρνηση τού Ντόναλντ Τραμπ έστειλε εκεί
κρατούμενους από τη Βενεζουέλα.
Στις εικόνες που καταγράφει το ντοκιμαντέρ, χιλιάδες κρατούμενοι
εμφανίζονται καθισμένοι σε ατελείωτες σειρές κελιών. Όλοι έχουν
ξυρισμένα κεφάλια, φορούν την ίδια λευκή στολή και ακολουθούν
αυστηρούς κανόνες πειθαρχίας.
Ο διευθυντής της φυλακής, Μπελαρμίνο Γκαρσία, είχε χαρακτηρίσει στο
παρελθόν το CECOT ως «νεκροταφείο ζωντανών ανθρώπων», μια φράση που,
σύμφωνα με όσα παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ, δεν απέχει πολύ από την
πραγματικότητα.
Οι προβολείς παραμένουν αναμμένοι 24 ώρες το 24ωρο, με αποτέλεσμα οι
κρατούμενοι να μην βιώνουν ποτέ πραγματικό σκοτάδι.
Όταν ο Μάντλεϊ τον ρώτησε γιατί τα φώτα δεν σβήνουν ούτε κατά τις ώρες
ανάπαυσης, ο Γκαρσία απάντησε ότι πρόκειται απλώς για μέρος του
πρωτοκόλλου ασφαλείας. «Πρέπει να μπορώ να βλέπω τι κάνουν», δήλωσε.
Οι κρατούμενοι κοιμούνται σε μεταλλικά κρεβάτια χωρίς στρώματα,
λαμβάνουν περίπου 1.800 θερμίδες ημερησίως και, σύμφωνα με το
ρεπορτάζ, το μοναδικό αντικείμενο που διαθέτουν για ψυχαγωγία είναι η
Βίβλος.
Η καθημερινότητά τους περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα στα μεγάλα
κελιά. Όπως αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, οι κρατούμενοι περνούν περίπου
23,5 ώρες την ημέρα είτε στα κελιά τους είτε υπό περιορισμό, έχοντας
μόλις μισή ώρα για άσκηση και μελέτη της Βίβλου.
Ο Μάντλεϊ αναφέρει επίσης ότι γύρω από τη φυλακή λειτουργεί μια
ιδιότυπη «ηλεκτρονική φούσκα», η οποία φέρεται να αχρηστεύει
οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή επιχειρηθεί να εισαχθεί παράνομα στο
συγκρότημα.
Ένα από τα στοιχεία που εντυπωσίασαν περισσότερο τον Βρετανό
παρουσιαστή ήταν η απόλυτη υπακοή των κρατουμένων.
Πολλοί από αυτούς κατηγορούνται για συμμετοχή στις διαβόητες συμμορίες
MS-13 και Barrio 18, οι οποίες επί χρόνια συνδέθηκαν με δολοφονίες,
εκβιασμούς και βίαιες εγκληματικές ενέργειες στο Ελ Σαλβαδόρ.
Παρά το βαρύ παρελθόν τους, οι κρατούμενοι εμφανίζονται να ακολουθούν
κατά γράμμα τις εντολές των σωφρονιστικών υπαλλήλων και να μην μιλούν
αν δεν τους απευθυνθεί κάποιος.
«Δεν μπορώ να φανταστώ φυλακή στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου οι κρατούμενοι
θα ήταν τόσο υποταγμένοι», σχολίασε ο Μάντλεϊ.
Σύμφωνα με τον διευθυντή της φυλακής, η συμπεριφορά αυτή οφείλεται
στην αυστηρή πειθαρχία που εφαρμόζεται.
Οι παραβάσεις τιμωρούνται με μεταφορά σε ειδικά κελιά απομόνωσης για
διάστημα έως και 30 ημερών. Τα κελιά αυτά περιγράφονται ως εντελώς
σκοτεινά και απόλυτα αθόρυβα. Οι κρατούμενοι καλούνται να κινηθούν
ψηλαφώντας για να εντοπίσουν το μεταλλικό κρεβάτι, τον νιπτήρα και την
τουαλέτα.
Ο Μάντλεϊ σχολίασε ότι μετά από μια τέτοια εμπειρία, η επιστροφή στο
κυρίως τμήμα της φυλακής θα μπορούσε να μοιάζει με ελευθερία.
Στο συγκρότημα υπάρχουν συνολικά 96 κελιά απομόνωσης, αν και ο Γκαρσία
υποστηρίζει ότι χρησιμοποιούνται σπάνια.
Ο διευθυντής επέμεινε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων
γίνονται σεβαστά και ότι όλοι έχουν πρόσβαση σε τροφή και δικαστική
διαδικασία. Ωστόσο, όταν ο παρουσιαστής πίεσε περισσότερο με ερωτήσεις
σχετικά με τις συνθήκες κράτησης, η ομάδα του ντοκιμαντέρ κλήθηκε να
αποχωρήσει από τον χώρο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|