 |
|
|  |  |  | 
Les Bureaux du Cœur
Γραφεία εταιρειών στη Γαλλία μετατρέπονται σε καταφύγια για τους άστεγους
Παρίσι.-
Με σύνθημα «ανοίξτε τα γραφεία σας το βράδυ» (Le soir, ouvrez vos
bureaux!) η γαλλική μη κερδοσκοπική οργάνωση «Les Bureaux du Cœur» (Τα
Γραφεία της Καρδιάς) επιδιώκει να επιλύσει το πρόβλημα στέγασης που
αντιμετωπίζουν στη Γαλλία περισσότεροι από 350.000 άνθρωποι, μεταξύ
των οποίων συγκαταλέγονται άποροι φοιτητές, γυναίκες που έχουν υποστεί
ενδοοικογενειακή βία και γενικότερα άτομα που ανήκουν σε ευάλωτες
κοινωνικές ομάδες. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει τόσο όσους κοιμούνται
στους δρόμους (περίπου 30.000 άτομα) όσο και όσους στεγάζονται
προσωρινά σε καταφύγια έκτακτης ανάγκης ή κέντρα υποδοχής.
Η ΜΚΟ «Les Bureaux du Cœur» προσφέρει μια αξιοπρεπή στέγη σε άτομα που
ζουν στο δρόμο μέσα στα γραφεία των επιχειρήσεων που είναι άδεια τις
νύχτες και τα Σαββατοκύριακα. Η φιλοξενία είναι προσωρινή και έχει
διάρκεια από τρεις μέχρι έξι μήνες.
Η ίδρυση τής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ήταν ιδέα του επιχειρηματία
Pierre-Yves Loaëc, ιδιοκτήτη
εταιρείας ψηφιακού μάρκετινγκ και επικοινωνίας με έδρα τη Νάντη. Όπως
αποκάλυψε ο 50χρονος άνδρας σε συνέντευξή του
στην Libération, η ιδέα για την δημιουργία της οργάνωσης Les Bureaux du
Cœur γεννήθηκε στο μυαλό του μετά από ένα βράδυ στο σπίτι
φίλων, όπου φιλοξενούσαν έναν μετανάστη. Καθώς έφευγαν από το φιλικό
δείπνο, η σύζυγός του εξέφρασε την επιθυμία να φιλοξενήσουν και οι
ίδιοι ένα ευάλωτο άτομο στο δικό τους σπίτι. Τότε εκείνος της
απάντησε: «Γιατί όχι στο γραφείο;».
Σε πρόσφατο αφιέρωμα στην οργάνωση Les Bureaux du Cœur η εφημερίδα La
Provence περιγράφει πώς τα γραφεία των εταιρειών μετατρέπονται σε
ξενώνες φιλοξενίας κάθε βράδυ γύρω στις έξι. Οι εργαζόμενοι φεύγουν
για το σπίτι αλλά τα φώτα παραμένουν αναμμένα, το ίδιο και η θέρμανση.
Χάρη στην αλληλεγγύη των εργαζομένων και των επιχειρήσεων οι άνθρωποι
που εισέρχονται στα γραφεία για να περάσουν με ασφάλεια τη νύχτα
βρίσκουν έναν καναπέ - κρεβάτι, ζεστό νερό και, επίσης, έχουν πρόσβαση
σε μια μικρή κουζίνα. Δεν κοιμούνται στο δρόμο και τους προσφέρεται
μια αξιοπρεπή ζωή ενώ πολλοί εξ αυτών κατά την διάρκεια της μέρας
αναζητούν εργασία.
Οι εθελοντές της οργάνωσης βοηθούν τους εργαζόμενους να συνηθίσουν
στην ιδέα πως οι άστεγοι χρησιμοποιούν τα γραφεία τους τις νύχτες, ενώ
ταυτόχρονα εθελοντές και εργαζόμενοι συνδράμουν αυτούς τους ανθρώπους
με κάθε τρόπο, όπως για παράδειγμα τους βοηθούν στην προετοιμασία για
συνέντευξη εργασίας. Το αποτέλεσμα μάλλον δικαιώνει την οργάνωση αφού
το 80% των φιλοξενούμενων συνήθως μέσα σε έξι μήνες βρίσκει εργασία
και μόνιμη στέγη.
Η μη κερδοσκοπική οργάνωση για την στήριξη των αστέγων,έχει παρουσία,
εκτός από τη Νάντη, σε 40 πόλεις της Γαλλίας με συνολικά 390 εταιρείεςς
να συνεργάζονται με τα «Γραφεία της Καρδιάς».
Η φιλοδοξία της οργάνωσης Les Bureaux du Cœur είναι μέχρι το 2029 να
έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμά της μέχρι 1.000 επιχειρήσεις. «Όσες
περισσότερες εταιρείες συμμετέχουν στο πρόγραμμα φιλοξενίας, τόσο πιο
εύκολο είναι να προσελκύσουμε και άλλες», δήλωσε η Αλιζέ Τουαζόν,
εθελόντρια στην οργάνωση τής Μασσαλίας. Η οργάνωση διαθέτει συνολικά
400 εθελοντές ενώ η δράση της έχει επεκταθεί και εκτός γαλλικού
εδάφους με παραρτήματα στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και
στην Ελβετία.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|