 |
|  |  |  | 
Το "τέρας" που βρέθηκε στον βυθό του Λοχ Νες δεν ήταν παρά μια... παλιά κινηματογραφική μακέτα
Λονδίνο
Τα λείψανα μιας οικείας φιγούρας με χαρακτηριστικό, μακρύ λαιμό εντοπίστηκαν σε βάθος 180 μέτρων, στον βυθό της λίμνης του Λοχ Νες. Επιτέλους, βρέθηκε το τέρας, έστω και νεκρό; Όχι, δεν ήταν παρά μόνο το ομοίωμα της Νέσι που χρησιμοποιήθηκε πριν από δεκαετίες στα γυρίσματα μιας ταινίας, όπως αποκάλυψε μια νέα επιστημονική έρευνα.
"Κατά την επιχείρηση Groundtruth βρέθηκε ένα πολύ γνωστό πλάσμα. Μολονότι έχει τη μορφή της Νέσι, δεν πρόκειται για τα λείψανα του τέρατος που έχει συναρπάσει όλον τον κόσμο εδώ και 80 χρόνια αλλά για μια άλλη σταρ, της μεγάλης οθόνης", ανέφερε ένας εκπρόσωπος του Οργανισμού Τουρισμού της Σκωτίας, ελαφρώς απογοητευμένος από την εξέλιξη αυτή.
Ο Οργανισμός Τουρισμού είχε στηρίξει αυτήν την --πολλοστή-- προσπάθεια για τον εντοπισμό του τέρατος και τη λύση του μυστηρίου.
Ένα υποθαλάσσιο ρομπότ, το Munin, που ήταν εξοπλισμένο με συστήματα σόναρ, έδωσε στους επιστήμονες τη δυνατότητα να εξερευνήσουν πολλά σημεία της περίφημης λίμνης, που κανείς δεν είχε καταφέρει να τα απεικονίσει στο παρελθόν. Η μια από τις φωτογραφίες που τράβηξε το ρομπότ έκανε αίσθηση: έδειχνε μια αναγνωρίσιμη φιγούρα, ξαπλωμένη στον βυθό, σε βάθος 180 μέτρων.
Δυστυχώς, δεν πρόκειται παρά για μια κινηματογραφική μακέτα μήκους 9 μέτρων η οποία βούλιαξε μετά τα γυρίσματα της ταινίας "Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς" του Μπίλι Γουάιλντερ, το 1970.
Το μυστήριο παραμένει αξεδιάλυτο. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ότι είδε πραγματικά τη Νέσι, ένα είδος θαλάσσιου δράκοντα ο θρύλος του οποίου ανάγεται στον 17ο αιώνα. Πολύ τακτικά όμως γίνεται λόγος για μια νέα "εμφάνιση" του τέρατος και αμέτρητες θεωρίες εξακολουθούν να κυκλοφορούν σε επιστημονικούς και μη κύκλους. Το 2006, για παράδειγμα, μετά από δύο χρόνια ερευνών, ένας Σκωτσέζος παλαιοντολόγος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Νέσι δεν ήταν παρά ένας εκπαιδευμένος ελέφαντας τσίρκου που κάποιοι τον είδαν να κολυμπάει στη λίμνη. Άλλοι κάνουν λόγο για ένα γιγαντιαίο χέλι ή ακόμη και για ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στον βυθό της λίμνης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|