 |
|
|  |  |  | 
Ινομυαλγία
Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πάσχουν απο την ασθένεια και 3 στους 4
χωρίς διάγνωση
Aθήνα.-
Εκτιμάται ότι 200.000 έως 400.000 άνθρωποι στην Ελλάδα ζουν με
ινομυαλγία — ένα χρόνιο ρευματικό νόσημα που χαρακτηρίζεται από
διάχυτο μυοσκελετικό πόνο, εξουθενωτική κόπωση και σοβαρή επίπτωση
στην ποιότητα ζωής.
Παρ’ όλα αυτά, τα 3 στα 4 άτομα που πάσχουν παραμένουν αδιάγνωστα,
ενώ όσοι καταφέρουν να φτάσουν σε σωστή διάγνωση αναμένουν κατά μέσο
όρο έως και πέντε χρόνια — επισκεπτόμενοι 3 έως 4 διαφορετικούς
ιατρούς στο ενδιάμεσο.
Αυτά τα στοιχεία αναδεικνύει η Ελληνική Εταιρεία Αντιρευματικού Αγώνα
(ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.).
Η εικόνα αυτή αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στο ελληνικό πλαίσιο.
Σύμφωνα με τη μελέτη ESORDIG — τη μεγαλύτερη επιδημιολογική μελέτη
ρευματικών νοσημάτων στον ελληνικό ενήλικο πληθυσμό — το 26,9% των
Ελλήνων πάσχει από κάποια ρευματική ή μυοσκελετική πάθηση, ενώ τα
ρευματικά νοσήματα αποτελούν την κυριότερη αιτία μακροχρόνιας
αναπηρίας στη χώρα μας (47,2%).
Το οικονομικό κόστος είναι εξίσου βαρύ: διεθνείς μελέτες υπολογίζουν
ότι το 75–88% των συνολικών δαπανών οφείλεται σε απώλεια
παραγωγικότητας — απουσίες, μειωμένη απόδοση και πρόωρη αποχώρηση από
την αγορά εργασίας.
Η ινομυαλγία είναι χρόνιο ρευματικό νόσημα που δεν μπορεί να
επιβεβαιωθεί μέσω μίας μόνο εργαστηριακής εξέτασης και δεν αφήνει
ορατά εξωτερικά σημάδια — εξού και ο χαρακτηρισμός της ως «αόρατης»
νόσου. Ωστόσο, ο χρόνιος πόνος, η εξάντληση, οι διαταραχές ύπνου και
οι δυσκολίες συγκέντρωσης που βιώνουν οι ασθενείς είναι απολύτως
πραγματικά. Η νόσος πλήττει κυρίως γυναίκες σε παραγωγική ηλικία και
συχνά συνυπάρχει με άγχος, κατάθλιψη και άλλα νοσήματα, καθιστώντας τη
διάγνωση ιδιαίτερα απαιτητική.
Η αντιμετώπισή της απαιτεί εξατομικευμένη, πολυπαραγοντική προσέγγιση:
ιατρική παρακολούθηση, προσαρμοσμένη φυσική δραστηριότητα,
φυσικοθεραπεία, εκπαίδευση στη διαχείριση χρόνιου πόνου και ψυχολογική
υποστήριξη. Κρίσιμη προϋπόθεση είναι η ενεργός συμμετοχή του ασθενούς
και η συστηματική συνεργασία με εξειδικευμένη ομάδα υγείας.
«Η ινομυαλγία είναι μια πραγματική και συχνά εξουθενωτική χρόνια
ρευματική πάθηση, η οποία όμως εξακολουθεί να συνοδεύεται από
αμφισβήτηση και έλλειψη κατανόησης. Εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί
μας ζουν με χρόνιο πόνο, πολλοί χωρίς ποτέ να έχουν λάβει σωστή
διάγνωση. Χρειαζόμαστε έγκαιρη διάγνωση, ολοκληρωμένη φροντίδα και —
πάνω απ’ όλα — οι ασθενείς πρέπει να ακούγονται και να γίνονται
πιστευτοί. Η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση αποτελούν βασικά βήματα
για τη μείωση του στίγματος και τη βελτίωση της καθημερινότητας των
ασθενών.» δηλώνει η κα Καίτη Αντωνοπούλου, Πρόεδρος ΔΣ ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.
Η ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α. συνεχίζει να στηρίζει τους ανθρώπους που ζουν με
ρευματικά και μυοσκελετικά νοσήματα, προωθώντας την ενημέρωση, την
ενδυνάμωση των ασθενών και τη διεκδίκηση καλύτερης ποιότητας ζωής για
όλους.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|