 |
|
|  |  |  | 
Η άλλη Ελλάδα
--------------------
Διπλή χαρά για μαμά και κόρη από το Λιτόχωρο Πιερίας που πέρασαν μαζί στο πανεπιστήμιο
Θεσσαλονίκη
Διπλή χαρά χτύπησε την «πόρτα» της οικογένειας Πίνου από το
Λιτόχωρο Κατερίνης, μετά την ανακοίνωση των βάσεων των πανελλαδικών
εξετάσεων από το υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με τις οποίες μαμά και
κόρη εξασφάλισαν ταυτόχρονα την είσοδό τους σε δύο πανεπιστημιακές
σχολές.
Η 35χρονη μητέρα τριών παιδιών Κατερίνα Ευγενή, καθαρίστρια του
δήμου Δίου- Ολύμπου, εισήχθη στο Οικονομικό του πανεπιστημίου Βόλου,
ενώ η 18χρονη κόρη της Μαρία Πίνου, στη Φιλοσοφική Ρεθύμνου.
Οι δύο γυναίκες προετοιμάζονταν σκληρά, σε όλη τη διάρκεια του
προηγούμενου σχολικού έτους, για να πετύχουν το στόχο των σπουδών, που
για τη μητέρα ήταν και παιδικό όνειρο, το οποίο αναγκάστηκε να
εγκαταλείψει νωρίς, αφού παντρεύτηκε μικρή και ήδη στα 17 της χρόνια
είχε αποκτήσει το πρώτο της παιδί, τη Μαρία, με την οποία τώρα
μοιράζονται την ίδια χαρά της επιτυχίας των πανελλαδικών και
αναμένεται να γίνουν «συμφοιτήτριες».
Παρ' όλα αυτά η διαδικασία της προετοιμασίας για τη μητέρα, όπως η
ίδια αναφέρει , ήταν ιδιαίτερα επίπονη και κοπιαστική, καθώς εκτός από
τις υποχρεώσεις του διαβάσματος έπρεπε να προσφέρει από τις δυνάμεις
της, εξίσου, στην απαιτητική δουλειά της, αλλά και στις υποχρεώσεις
μίας πολύτεκνης οικογένειας. «Περίμενα να μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά
μου για να εκπληρώσω το όνειρό μου να σπουδάσω. Αυτή θεώρησα ότι ήταν
η κατάλληλη εποχή, καθώς θα μπορούσα να έχω και την βοήθεια των
υπόλοιπων μελών της οικογένειας» δήλωσε η Κατερίνα Ευγενή.
Η 35χρονη μητέρα ολοκλήρωσε την τετράχρονη εκπαίδευση στο εσπερινό
ΕΠΑΛ Κατερίνης, όπου έλαβε την ειδικότητα οικονομικού και στη συνέχεια
συμμετείχε στις πανελλαδικές εξετάσεις με επιτυχία, χωρίς ποτέ να
εγκαταλείψει τη δουλειά της. Μάλιστα, εξαιτίας των οικονομικών
δυσκολιών που αντιμετωπίζει η οικογένεια- ο οικοδόμος σύζυγος
βρίσκεται σε ανεργία τα τελευταία δύο χρόνια, εξαιτίας της οικονομικής
κρίσης- η κόρη βοηθούσε τη μητέρα, κυρίως στα φιλολογικά, μεταφέροντάς
της την εμπειρία της από τα φροντιστηριακά μαθήματα.
Ωστόσο, η Κατερίνα Ευγενή, εκφράζει την ευγνωμοσύνη της στο
εκπαιδευτικό προσωπικό και τον διευθυντή του ΕΠΑΛ, που με την
προσωπική τους προσφορά βοήθησαν την ίδια και τους συμμαθητές της να
πετύχουν τους στόχους τους, ακόμη και με ενισχυτικά μαθήματα το
Σαββατοκύριακο, αλλά και το σύζυγό της, που μοιράστηκε το οικογενειακό
βάρος.
Η Κατερίνα Ευγενή δηλώνει λάτρης των μαθηματικών και σκοπεύει να
ολοκληρώσει τις σπουδές της έγκαιρα, καθώς ελπίζει ότι το πτυχίο θα
της εξασφαλίσει μία μετάταξη στο δήμο, ώστε να βελτιωθούν τα
οικονομικά της οικογένειας. Η δεύτερη κόρη της ολοκλήρωσε την πρώτη
τάξη του Γυμνασίου και θέλει να γίνει σεφ, ενώ ο γιός της την Ε'
Δημοτικού και ονειρεύεται την ιατρική.
Ο δήμαρχος Δίου-Ολύμπου Γιώργος Παπαθανασίου η υπόλοιπη διοίκηση
του δήμου καθώς και το υπαλληλικό προσωπικό συνεχάρησαν την Κατερίνα
Ευγενή, που όπως λένε, προσέρχεται από τις 6.00 το πρωί στα γραφεία
τού δήμου, φροντίζοντας με συνέπεια, αγάπη και μεράκι την καθαριότητα.
Της ευχήθηκαν να έχει καλή επιτυχία και στα νέα πρόσθετα καθήκοντά
της, πραγματοποιώντας έτσι ένα όνειρο ζωής.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|