 |
|
|  |  |  | 
Το Έβερεστ έγινε… χωματερή
Πηγή Everest Today
Σε υψόμετρο 7.925 μέτρων βρίσκεται το Camp IV στο Έβερεστ, το οποίο
είναι το τελευταίο σημείο ξεκούρασης πριν οι ορειβάτες επιχειρήσουν
την τελική τους ανάβαση στη λεγόμενη «Ζώνη Θανάτου» προς την κορυφή
των 8.848 μέτρων.
Πρόκειται για την υψηλότερη κατασκήνωση στη γη, που μόνο Έβερεστ δεν
θυμίζουν οι νέες εικόνες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, καθώς
είναι γεμάτη σωρούς σκουπιδιών που έχουν αφήσει πίσω τους ορειβατικές
ομάδες, ενώ δεκάδες φθαρμένες κίτρινες σκηνές ανεμίζουν στους
θυελλώδεις ανέμους.
Εγκαταλελειμμένες σκηνές, άδειες φιάλες οξυγόνου και ανθρώπινα
περιττώματα διάσπαρτα στο χιόνι συνθέτουν το σκηνικό… της χωματερής.
«Αυτό που θα έπρεπε να είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μέρη του
πλανήτη έχει, από πολλές απόψεις, εξελιχθεί σε μία από τις πιο άσχημες
όψεις της εμπορευματοποίησης τού Έβερεστ», ανέφερε σε ανάρτησή του στο
X το Everest Today, λογαριασμός αφιερωμένος στην ορειβασία στο βουνό.
«Εγκαταλελειμμένες σκηνές, άδειες φιάλες οξυγόνου, κονσέρβες τροφίμων,
σκισμένος εξοπλισμός και άλλα απορρίμματα είναι διάσπαρτα στο South
Col, μετατρέποντας την υψηλότερη κατασκήνωση του κόσμου σε νεκροταφείο
ορειβατικού εξοπλισμού. Το βουνό αξίζει κάτι καλύτερο».
Παρά τις προσπάθειες καθαρισμού που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια,
το μεγάλο υψόμετρο και οι ακραίες καιρικές συνθήκες καθιστούν το έργο
ιδιαίτερα επικίνδυνο και δύσκολο. Ο καιρός αλλάζει αιφνιδίως, γρήγορα
μπορεί να μετατραπεί χιονοθύελλα, ενώ τα επίπεδα οξυγόνου φτάνουν
μόλις στο ένα τρίτο του φυσιολογικού.
Μόνο μέσα σε μία ημέρα του Μαΐου, 274 άτομα κατάφεραν να φτάσουν στην
κορυφή του Έβερεστ μέσω Νεπάλ, αριθμός-ρεκόρ που επιδείνωσε το
πρόβλημα των απορριμμάτων. Το ρεκόρ στις 20 Μαΐου ξεπεράστηκε από το
προηγούμενο του 2019, όταν 223 άτομα ανέβηκαν από τη νότια πλευρά του
Νεπά
Σχεδόν 500 ορειβάτες έλαβαν φέτος άδεια ανάβασης, αριθμός που επίσης
αποτελεί ρεκόρ, με τους ειδικούς να προειδοποιούν για υπερσυνωστισμό
και αυξημένους κινδύνους, καθώς στήθηκε μία «πόλη» από σκηνές στους
πρόποδες του βουνού για τους ορειβάτες και το υποστηρικτικό προσωπικό.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
