 |
|
|  |  |  |  Ο κ. Χνούδος, ο κούνελος που «θεραπεύει» την ψυχούλα των παιδιών
Αθήνα
Ένας ασυνήθιστος επισκέπτης μπαινοβγαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» για να παίξει με τους μικρούς του φίλους και να βοηθήσει, εντέλει, στη «θεραπεία» της ψυχούλας τους. Ο αγαπημένος «γιατρός» των παιδιών «έρχεται από το πρώτο παιδικό τραγουδάκι? αχ κουνελάκι-κουνελάκι ξύλο, που θα το φας», σουφρώνει τη μυτούλα, κουνάει τα αφτιά, κλείνει το ματάκι και είναι πράγματι σαν ζωγραφιά. Δέχεται δε με ευχαρίστηση τα χάδια των παιδιών και αυτό με τη σειρά του τούς δείχνει την αγάπη του, τα κάνει να χαμογελούν και να ξεχνούν.
Πρόκειται για «μέλος» του επιστημονικού προγράμματος «θεραπευτικής συμβολής των ζώων συντροφιάς στο Ογκολογικό τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων Π&Α Κυριακού», που ξεκίνησε τον Μάιο του 2008, υπό την εποπτεία της Β΄Παιδιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και αναμένεται να ολοκληρωθεί τέλος του 2010. «Ψυχή» του προγράμματος είναι η κτηνίατρος Κατερίνα Λουκάκη. Το πρόγραμμα αγκαλιάστηκε από το επιστημονικό προσωπικό του ογκολογικού τμήματος, τη διευθύντρια Ελένη Κοσμίδη, τους καθηγητές της Β΄Παιδιατρικής Κλινικής του πανεπιστημίου Αθηνών, Πέτρο Κουκουτσάκη και Δημήτρη Καφετζή.
Στόχος της επίσκεψης του κ. «Χνούδου» είναι να απομακρύνει το στρες από τα παιδιά και το καταφέρνει και με το παραπάνω, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του προγράμματος. Οι μικροί ασθενείς ξεχνούν για λίγο τον πόνο, τις εξετάσεις, την ταλαιπωρία και ανταποκρίνονται καλύτερα στη θεραπεία.
Τα παιδιά, που πάσχουν από οποιαδήποτε μορφής νεοπλασία, νοσηλεύονται για μεγάλες χρονικές περιόδους και υποβάλλονται σε εξετάσεις και θεραπευτικές αγωγές με συνέπεια την οδυνηρή και απότομη ανατροπή του τρόπου ζωής τους. Σε αυτό το σημείο, παρεμβαίνει ο κούνελος, ο κ. «Χνούδος», ανατρέποντας τους κανόνες του ψυχρού νοσοκομείου. Είναι ο παλιός φίλος των παιδιών, κάτι γνώριμο και οικείο, που έρχεται από τον -πριν τη ασθένεια- κόσμο τους. Τον χαϊδεύουν, τον ταΐζουν, εμπνέονται από την παρουσία του και του χαρίζουν ζωγραφιές.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
