 |
|
|  |  |  |  Απαγορευτηκε οικολογικού περιεχομένου διαφήμιση με την Πάμελα Αντερσον
Χονγκ Κονγκ
Μια διαφήμιση που παρουσιάζει την εξαιρετικά ελαφρά ενδεδυμένη Πάμελα Αντερσον να "γδύνει" ταξιδιώτες απαγορεύτηκε από τη διοίκηση του αεροδρομίου του Χονγκ Κονγκ, ανακοίνωσε η οργάνωση για την προστασία των ζωών ΡΕΤΑ.
Η διαφήμιση αυτή είναι η τελευταία μιας σειράς που έχει δημιουργήσει η διεθνής οργάνωση για την προστασία των ζώων ΡΕΤΑ που αγωνίζεται ενάντια στη χρήση του δέρματος και της γούνας των ζώων στις δημιουργίες των σχεδιαστών μόδας.
Στη συγκεκριμένη διαφήμιση, η πρώην πρωταγωνίστρια του Baywatch, ντυμένη με ένα αποκαλυπτικό κοστούμι υπαλλήλου της ασφάλειας των αεροδρομίων σταματά ταξιδιώτες για έλεγχο και τους αφαιρεί οτιδήποτε δερμάτινο έχουν επάνω τους, από ζώνες, παπούτσια μέχρι δερμάτινα σακάκια και γούνες.
Στη διαφήμιση με τον τίτλο "Cruelty doesn’t fly" (Η βαρβαρότητα δεν πετάει), εμφανίζονται επίσης οι κωμικοί Στηβ-Ο, Αντι Ντίκ και Κάρολ Λίφερ, ένα ζευγάρι γυμνά μοντέλα και η γερμανίδα punk icon Νίνα Χάγκεν.
Η ΡΕΤΑ ήλπιζε να προβάλει τη συγκεκριμένη διαφήμιση σε γιγαντο-οθόνες σε όλη την έκταση του διεθνούς αεροδρομίου του Χονγκ Κονγκ κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου, οπότε υπάρχει εξαιρετικά αυξημένη κίνηση καθώς περισσότεροι από 100.000 επιβάτες την ημέρα περνούν από τους χώρους του αεροδρομίου.
Ωστόσο η εταιρία JCDecaux, που διαχειρίζεται τα διαφημιστικά προγράμματα του αεροδρομίου, απέρριψε τη συγκεκριμένη διαφημιστική ταινία ως ακατάλληλη.
Η ΡΕΤΑ ανακοίνωσε ότι έχει την ελπίδα να προβάλει τη διαφήμιση αυτή στα αεροδρόμια του Βερολίνου, του Τόκιο, του Σίδνεϊ και των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά το αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ ήταν το πρώτο που την απέρριψε.
Πριν από λίγους μήνες, μια άλλη διαφήμιση της ΡΕΤΑ, στην οποία μετείχε και πάλι η Πάμελα Αντερσον, ένθερμη υποστηρικτής των διεκδικήσεων της διεθνούς οργάνωσης, και εμφανιζόταν με ένα τολμηρό μπικίνι και το σώμα της ήταν σχεδιασμένο με τομές κρέατος, παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούν οι κρεοπώλες στα καταστήματα τους, απαγορεύτηκε στο Μόντρεαλ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
