![](images/lavrakia.jpg) |
| ![](images/diavastekaiafto.jpg) | ![](images/diavastekaiafto_logo.jpg) | ![](images/file.gif) | ![](mainpagecols/railgermany.jpg)
Άλλοτε σιδηροδρομικοί σταθμοί, σήμερα… σπίτια!
Πηγή Deutsche Welle
Η εταιρεία των Γερμανικών Σιδηροδρόμων (Deutsche Bahn) προσπαθεί να αξιοποιήσει παλιά κτήρια σιδηροδρομικών σταθμών που δεν χρησιμοποιούνται πια, πουλώντας τα σταδιακά σε ενδιαφερόμενους αγοραστές. Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμά της Deutsche Welle, από το 1999 έχουν πωληθεί περισσότερα από 2.100 κεντρικές αίθουσες υποδοχής σιδηροδρομικών σταθμών σε ιδιώτες, επιχειρήσεις αλλά και δήμους. Η νέα χρήση των παλιών σταθμών εξαρτάται καθαρά από τους σκοπούς του εκάστοτε αγοραστή. Κάποια μετατρέπονται σε μπιστρό και χώρους εκδηλώσεων, άλλα σε βιοτεχνίες, ορισμένα σε μεγάλα διαμερίσματα για συγκατοίκηση και κάποια άλλα σε καλλιτεχνικά ατελιέ.
Πάντως το γεγονός ότι τα κτήρια των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών πωλούνται, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι παύουν να περνούν τρένα από τις ράγες που βρίσκονται δίπλα τους. Για παράδειγμα στον σταθμό του Φάλκενμπεργκ σταματά κάθε δύο ώρες ένα τρένο του τοπικού προαστιακού σιδηροδρόμου για να αποβιβάσει και να παραλάβει επιβάτες που περιμένουν στην αποβάθρα. Τα παλιά μεγάλα κτήρια του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα δεν χρειάζονται πάντως. Σήμερα αρκεί ένα μικρό κτίσμα ως αίθουσα αναμονής.
Για το κέρδη της από την πώληση των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών η εταιρεία των Γερμανικών Σιδηροδρόμων τηρεί στάση σιωπής. Πάντως δεν πρόκειται για πολύ μεγάλα ποσά. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της εταιρείας, οι πωλήσεις αυτές εστιάζουν στη μείωση οικονομικών και άλλων κινδύνων για τους Γερμανικούς Σιδηροδρόμους. Με απλά λόγια, στόχος της εταιρείας είναι τα κτήρια που δεν χρησιμοποιούνται πια ,να μην της στοιχίζουν χρήματα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
![](images/voles_bottom.gif) |
|
|
|