 |
|
|  |  |  | 
Μονή Ζυγού: Το παλαιότερο αγιορείτικο μοναστήρι βρίσκεται ... εκτός Αγίου Όρους
Θεσσαλονίκη
Στις παρυφές του Αγίου Όρους, μόλις δύο χιλιόμετρα ανατολικά της Ουρανούπολης, σώζεται η περίφημη Μονή Ζυγού.
Πρόκειται για παλιό βυζαντινό μοναστήρι του 10ου αιώνα, που σύμφωνα με έγγραφο της εποχής κατά την οποία ιδρύθηκε, φαίνεται ότι είναι πιο παλιό ακόμη και από την πρώτη μονή του Αγίου Όρους, τη Μεγίστη Λαύρα.
"Σύμφωνα με τις πηγές, η μονή υπήρχε ήδη το 990 μ.Χ. Από έγγραφο, όμως, του 958 συμπεραίνουμε ότι αυτή ήταν παλαιότερη και από την πρώτη χρονολογικά μονή του Αγίου Όρους, τη μονή Μεγίστης Λαύρας (963). Ο ιδρυτής της, ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης, φαίνεται πως ξεκίνησε τον ασκητικό του βίο εδώ, κοντά στο γέροντά του, στο Ζυγό", δήλωσε ο αρχαιολόγος Στέφανος Τσολάκης.
Στο κέντρο της Μονής διασώζεται ένα εκπληκτικό ψηφιδωτό, τμήμα του οποίου έχει- δυστυχώς- καταστραφεί, ενδεχομένως από πτώση τρούλου. Έχουν διασωθεί, ωστόσο, ίχνη στο υπόστρωμα, που μας δείχνουν ποιο ήταν το διακοσμητικό μοτίβο. Το ψηφιδωτό είναι παρόμοιο με φωτογραφία αντίστοιχου, που έχει ληφθεί από τη Μονή Ιβήρων.
Σε όλη τη διάρκεια του 11ου αιώνα, η Μονή Ζυγού ήταν ξεχωριστής σημασίας για την Αθωνική Πολιτεία. Το 1199 ήταν ήδη έρημη και παραχωρήθηκε, σαν μετόχι, από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο στη μονή Χιλανδαρίου. Γύρω στο 1206, μετά τη Δ' Σταυροφορία, το κάστρο του Ζυγού καταλύθηκε από τους δυτικούς στρατιώτες και μετατράπηκε σε ορμητήριό τους. Γι' αυτό το λόγο, τα ερείπια της Μονής είναι γνωστά σήμερα ως "Φραγκόκαστρο".
Στη διάρκεια της λειτουργίας της, η Μονή ήταν αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία, στον οποίο είναι αφιερωμένο και το Καθολικό αυτής.
Σήμερα, συντηρείται από τη 10η Εφορία
Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και είναι επισκέψιμη.
Η αρχαιολογική σημασία της Μονής Ζυγού είναι μοναδική. Παλαιότερα, ήταν κομμάτι του Αγίου Όρους, προτού αυτό οριοθετηθεί στα νέα διοικητικά του σύνορα.
"Αρχικά ήταν αγιορείτικο μοναστήρι, ανήκε στο Άγιο Όρος, γιατί τα σύνορα ήταν πιο κοντά στην Ουρανούπολη. Μετά, χαράχθηκαν αλλιώς τα όρια και βρέθηκε έξω από αυτό. Ανασκάφηκε και τώρα αναστηλώνεται και συντηρείται", επισημαίνει ο κ. Τσολάκης.
Η Μονή Ζυγού διαθέτει όλα τα αρχιτεκτονικά και λατρευτικά στοιχεία των μοναστηριών του Αγίου Όρους, με τη διαφορά ότι μια γυναίκα επισκέπτρια, η οποία δεσμεύεται από το άβατο του Άθωνα, μπορεί να το επισκεφθεί, αφού βρίσκεται εκτός των ορίων του Όρους. Κατά συνέπεια, είναι και η μόνη ευκαιρία για μια γυναίκα να επισκεφθεί ένα αυθεντικό αγιορείτικο μοναστήρι, έξω από την Αθωνική Πολιτεία.
Οι ανασκαφικές εργασίες έχουν ολοκληρωθεί και τα περισσότερα μέρη της Μονής Ζυγού, που στο βάθος των αιώνων είχαν θαφτεί κάτω από το χώμα, έχουν έρθει στην επιφάνεια.
Οι αναστηλωτικές εργασίες και οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης συνεχίζονται για να πάρει το μοναστήρι την αρχική του εικόνα.
Όσο για το ψηφιδωτό στο δάπεδο, η ανάγκη για τη συντήρηση, αλλά και την ταυτόχρονη ανάδειξή του, οδήγησε τους ειδικούς να τοποθετήσουν ένα ειδικό γυαλί, ώστε οι επισκέπτες και να μην το φθείρουν και να μπορούν να θαυμάσουν την περίτεχνη όψη του.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. ¶ραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|