 |
|
|  |  |  | 
"Η αρχή και το τέλος"
Ναγκίμπ Μαχφούζ
Εκδόσεις "Ψυχογιός"
Αθήνα.-
Ο συγγραφέας, αιγυπτιακής καταγωγής, γεννήθηκε στο Κάϊρο το 1911. Άρχισε να γράφει στα 17 του χρόνια και από τότε έγραψε περισσότερα από τριάντα μυθιστορήματα και εκατό διηγήματα. Το 1988 τιμήθηκε με το Βραβείο ΝΟΜΠΕΛ της Λογοτεχνίας, για το συνολικό του έργο που χαρακτηρίζεται από ένα ύφος αραβικής αφηγηματικής τέχνης, ενώ το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται σε πανανθρώπινα προβλήματα.
Ο Γάλλος κριτικός Ph.Vigreux γράφει:"Το διεισδυτικό μάτι του Μαχφούζ ταξιδεύει σε όλες τις πτυχές της αιγυπτιακής ζωής και τις ευαισθησίες της κάθε εποχής."
Θα μπορούσε να πει κανείς πως κύριος ήρωας του μυθιστορήματος είναι όλη η οικογένεια. Γιατί οι τύχες των μελών της είναι στενά δεμένες και αλληλοεξαρτώμενες στην μοίρα τους. Πάντως καταλυτικό ρόλο παίζει η Μητέρα που κινεί τα νήματα όλων, ενώ ο μικρός γιός ο Χασανεϊν καθορίζει με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του την εξελικτική πορεία της ιστορίας. Είναι εγωϊστής, απαιτητικός, φιλόδοξος και έρχεται σε σύγκρουση τόσο με την μοίρα του όσο και με τα όνειρά του. Η Μητέρα, τόσο αυστηρή με όλα της τα παιδιά, δεν καταφέρνει να του επιβληθεί και η στάση της απέναντί του είναι περισσότερο από ευνοϊκή. Το μυθιστόρημα είναι πολυπρόσωπο με τονισμένα ή λιγότερο τα χαρακτηριστικά όλων. Μέσα από την αφήγηση μαθαίνει κανείς, όχι μόνο τα ήθη μιας κοινωνίας αλλά και την νοοτροπία των τύπων, τόσο μεσογειακών και ευαίσθητων. Οι περιγραφές είναι ανάγλυφες, ρεαλιστικές και πειστικές. Το ύφος είναι ήπιο, η γραφή επίπεδη που, όμως, οδηγεί κλιμακωτά στη δικαίωση και στην κάθαρση.
Η μεταφραστική του μεταφορά καίρια και επιμελημένη, έγινε από τον Αιγύπτιο Αχμέντ Ετμαν, καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Καϊρου.

Ελληνική Λέσχη του Βιβλίου
Αδριανού 3, 154 51 Ν. Ψυχικό
Τ 210 646 3888 - 210 646 3263 F
info@elbi.gr www.elbi.gr,
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|