Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Aπό την αποθέωση του Χόλιγουντ στην παρακμή:
Πώς ο Κέβιν Σπέισι κατέληξε να περιφέρεται με μια βαλίτσα



Λος ΄Αντζελες.-

Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, ο Κέβιν Σπέισι αποτελούσε μια από
τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες του αμερικανικού κινηματογράφου.
Βραβεύτηκε δύο φορές με Όσκαρ, πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις πιο
επιδραστικές ταινίες των τελευταίων χρόνων και αποτέλεσε το συνώνυμο
της «υψηλής» υποκριτικής. Η πτώση του, όμως, υπήρξε εξίσου θεαματική
με την άνοδό του και ίσως ακόμη πιο απότομη.
Το 2017, στο αποκορύφωμα της επιτυχίας του House of Cards, το όνομα
του Σπέισι απασχόλησε ιδιαίτερα το κίνημα #MeToo. Σειρά καταγγελιών,
που περιλάμβαναν σεξουαλική παρενόχληση και ανάρμοστη συμπεριφορά, τον
μετέτρεψε μέσα σε λίγες εβδομάδες από αναγνωρισμένο πρωταγωνιστή σε
πρόσωπο που τα στούντιο απέφευγαν. To Netflix διέκοψε άμεσα κάθε
συνεργασία μαζί του, ταινίες στις οποίες συμμετείχε μοντάρονταν εκ
νέου για να αφαιρεθούν οι σκηνές του και μελλοντικά πρότζεκτ
ακυρώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αν και ο Σπέισι απαλλάχθηκε από τις βασικές κατηγορίες (το 2022 στη
Νέα Υόρκη και το 2023 στο Λονδίνο) η ζημιά για την επαγγελματική και
προσωπική του φήμη είχε ήδη συντελεστεί. Παράλληλα, μια δικαστική
απόφαση τον υποχρέωσε να καταβάλει περίπου 31 εκατομμύρια δολάρια
στους παραγωγούς του House of Cards για παραβίαση όρων στη σύμβαση που
είχε, ένα ποσό που αποδείχθηκε καθοριστικό για τη μετέπειτα οικονομική
του επιβάρυνση.
Όπως συχνά συμβαίνει στο Χόλιγουντ, η αποχώρηση έγινε αθόρυβα, αλλά με
αντίκτυπο που δεν πέρασε απαρατήρητος. Ο πολυβραβευμένος ηθοποιός
άρχισε να περιοδεύει στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, όχι για να
πρωταγωνιστήσει αλλά για να εμφανιστεί σε μικρές θεατρικές και
μουσικές παραστάσεις. Στη Λεμεσό, σε ένα νυχτερινό κέντρο μακριά από
τη λάμψη των στούντιο, παρουσίασε ένα σόου με τίτλο Songs & Stories,
στο οποίο συνδύαζε jazz standards με αφηγήσεις από την καριέρα του, σε
μία εμφάνιση που θα έμοιαζε αδιανόητη δέκα χρόνια πριν.
Πρόσφατα απασχόλησε ξανά τα διεθνή πρωτοσέλιδα, αυτή τη φορά για
λόγους που δείχνουν περισσότερο υπαρξιακοί παρά επαγγελματικοί. Σε
συνέντευξή του στην Telegraph, ο Σπέισι δήλωσε ότι «κυριολεκτικά δεν
έχει σπίτι», ότι μετακινείται ανάμεσα σε ξενοδοχεία και Airbnbs, και
ότι τα προσωπικά του αντικείμενα βρίσκονται διάσπαρτα σε αποθήκες.
«Πηγαίνω όπου υπάρχει δουλειά» είπε, μια φράση που, περισσότερο από
οτιδήποτε άλλο, περιγράφει το χάσμα ανάμεσα στην εποχή της
παντοδυναμίας του και τη σημερινή του πραγματικότητα.
Μετά τη δημοσιότητα που πήρε η δήλωσή του, ο Σπέισι προχώρησε σε
διευκρινίσεις μέσω ενός βίντεο στο Instagram, σημειώνοντας ότι δεν
είναι «άστεγος με την κλασική έννοια» και ότι η κινητικότητα αυτή
αφορά την εργασιακή του κατάσταση.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία