Υπήρξε το απόλυτο θηλυκό, παγκόσμιο και διαχρονικό σύμβολο του σεξ
αλλά και της γυναικείας χειραφέτησης και της σεξουαλικής
απελευθέρωσης.
Η Μπριζίτ Μπαρντό όμως, που έφυγε  στα 91 της χρόνια, έχοντας ζήσει
μια ζωή γεμάτη λάμψη, πάθη, έρωτες και μίση ,είχε και αρκετές
σκοτεινές πλευρές οι οποίες την οδηγούσαν ενίοτε σε αντιδράσεις
εξαιρετικά σκληρές, αμφιλεγόμενες αλλά και αυτοκαταστροφικές.
Η μεγαλύτερη αντίφαση που την χαρακτήρισε και στάθηκε η αφορμή για
πλήθος επικρίσεων εναντίον της ήταν ότι ενώ λάτρευε τα ζώα, στην
προστασία των οποίων αφιέρωσε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της, δεν
ξύπνησε ποτέ το μητρικό της ένστικτο για τον μοναχογιό της Νικολά, τον
οποίο αρνήθηκε πριν καν γεννηθεί και η παρουσία του στη ζωή της
έμοιαζε, όπως η ίδια είχε εξομολογηθεί, περισσότερο με βάρος, εμπόδιο
στις επιθυμίες και την καριέρα της και φυλακή της ανεξάρτητης
προσωπικότητάς της.
«Δεν είμαι φτιαγμένη για να γίνω μητέρα. Δεν ξέρω γιατί το σκέφτομαι
αυτό, γιατί λατρεύω τα ζώα και τα παιδιά, αλλά δεν είμαι αρκετά ώριμη
– ξέρω ότι είναι φρικτό να το παραδέχομαι, αλλά δεν είμαι ώριμη για να
φροντίσω ένα παιδί» είχε παραδεχτεί η ίδια αναφερόμενη στην σχεδόν
ανύπαρκτη σχέση με τον γιο της στον οποίο δεν στάθηκε ποτέ ως στοργική
μητέρα.
Η Μπε- Μπε ήταν 25 χρονών και ήδη διάσημη όταν έμεινε έγκυος από το
δεύτερο κατά σειρά σύζυγό της, τον ηθοποιό Ζακ Σαριέ.
Συνειδητοποιημένη εξαρχής σχετικά με τις επιθυμίες της, δήλωσε ότι δεν
ήθελε αυτή την εγκυμοσύνη την οποία προσπάθησε ανεπιτυχώς να διακόψει
καθώς οι αμβλώσεις ήταν παράνομες εκείνη την εποχή.
Η ψυχολογία της μάλιστα επιδεινωνόταν καθώς η εγκυμοσύνη της
προχωρούσε και τα αρνητικά συναισθήματα για τη νέα ζωή που επρόκειτο
να φέρει στον κόσμο ολοένα και μεγάλωσαν αγγίζοντας φρικτά, απάνθρωπα
σημεία: «Γρονθοκοπούσα το στομάχι μου και ζητούσα από τον γιατρό μου
μορφίνη… Δεν άντεχα την θέα του κορμιού μου όταν ήμουν έγκυος. Σαν να
είχα καρκινικό όγκο μέσα μου, που πεταγόταν και μου χαλούσε το
καλλίγραμμο σώμα μου. Πολλές φορές ευχόμουν να είχα γεννήσει κουτάβι,
παρά μωρό» αποκάλυψε στη βιογραφία της προκαλώντας σοκ και
αντιδράσεις. Γι΄ αυτή την κυνική εξομολόγηση, μάλιστα ο γιος της και ο
πατέρας του την πήγαν στα δικαστήρια, κατηγορώντας την για ηθικές
βλάβες, δικαιώθηκαν και πήραν χρηματική αποζημίωση.
Παρόμοια συναισθήματα άρνησης και αποστροφής προς το παιδί της βίωσε
και τα πρώτα λεπτά μετά τη γέννησή του, στο σπίτι της, καθώς φοβόταν
να πάει σε μαιευτική κλινική: «Άρχισα να ουρλιάζω και να τους ικετεύω
να μου τον πάρουν. Δεν ήθελα να τον ξαναδώ ποτέ» είχε δηλώσει η ίδια.
Παρόλα αυτά δέχτηκε να φωτογραφηθεί χαμογελαστή με το νεογέννητο στην
αγκαλιά της την πρώτη μέρα της γέννησής του, φωτογραφίες οι οποίες
μονοπώλησαν τα εξώφυλλα των εφημερίδων και των περιοδικών.
Κι αν μια τέτοια συμπεριφορά θα μπορούσε ενδεχομένως να αποδοθεί σε
μια πιθανή επιλόχειο κατάθλιψη, κάτι τέτοιο δεν φάνηκε να συμβαίνει με
την διάσημη σταρ καθώς η στάση της απέναντι στο παιδί της συνέχισε να
παραμένει ψυχρή και αποστασιοποιημένη και τα επόμενα χρόνια.
Πολύ σύντομα μάλιστα βρήκε έναν νέο έρωτα και δραπέτευσε από τον γάμο
της με τον πατέρα του παιδιού ο οποίος ανέλαβε, με την απόλυτη
συγκατάθεσή της, την αποκλειστική του επιμέλεια μετά το διαζύγιό τους.
Κάποιες προσπάθειες προσέγγισης που έγιναν κατά την παιδική ηλικία του
Νικολά είχαν απογοητευτικό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό ήταν το
περιστατικό κατά το οποίο το 12χρονο αγόρι πήγε να μείνει για λίγες
ημέρες με τη μητέρα του αλλά εκείνη το έστειλε πίσω στον πατέρα του
επειδή είχε να παραστεί σε μια σημαντική εκδήλωση!
Από κει έπειτα, όπως ήταν εξάλλου φυσικό, ο Νικολά διέκοψε κάθε σχέση
μαζί της, την έβγαλε εντελώς από τη ζωή του, αρνούνταν να την
συναντήσει. Δεν την κάλεσε καν στο γάμο του ενώ όταν εκείνη έκανε μια
προσπάθεια επανασύνδεσης, το 1992, ταξιδεύοντας στη Νορβηγία, για να
γνωρίσει τις δύο εγγονές της, το αποτέλεσμα ήταν μάλλον ψυχρό. «Εκείνη
αγαπάει τις γούνες της και εγώ αγαπώ την οικογένειά μου» είχε δηλώσει
με νόημα ο Νικολά όταν το ρώτησαν γιατί δεν διατηρεί επαφές με τη
διάσημη μητέρα του.
Μια ανάλογη, σκληρή στάση, εξάλλου, κρατούσε η Μπριζίτ Μαρντό και
απέναντι στους περισσότερους άνδρες που πέρασαν από τη ζωή της και
ήταν πολλοί. Όταν ο ερωτικός ενθουσιασμός άρχιζε να ξεθυμαίνει, τούς
εγκατέλειπε, ψυχρά και κυνικά, έτοιμη να αναζητήσει το επόμενο
υποκείμενο του πόθου της. Ένα μοντέλο συμπεριφοράς που ακολούθησε και
στην καριέρα της στον κινηματογράφο την οποία εγκατέλειψε πολύ νωρίς.
«Ήξερα ότι η καριέρα μου βασιζόταν μόνο στην εμφάνισή μου, οπότε
αποφάσισα να αφήσω τον κινηματογράφο όπως πάντα άφηνα τους άντρες –
πριν αυτοί με αφήσουν εμένα» δήλωνε και εξομολογούνταν με περισσή
ειλικρίνεια: «Σε κάθε σχέση, έψαχνα συνεχώς για άλλους έρωτες όταν
αυτός ξεθύμαινε. Δεν μου αρέσει το μέτριο, το λιγότερο καλό. Πάντα
αναζητούσα το πάθος. Γι’ αυτό συχνά ήμουν άπιστη. Και όταν το πάθος
τελείωνε, έφτιαχνα τις βαλίτσες μου.»
Αυτό ακριβώς έκανε με τον πρώτο της σύζυγο, μέντορά της και σκηνοθέτη
του θρυλικού «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα» Ροζέ Βαντίμ όταν γνώρισε
και ερωτεύτηκε στα γυρίσματα της ταινίας τον ηθοποιό Ζαν -Λουί
Τρεντινιάν ο οποίος επίσης εγκατάλειψε τη γυναίκα του για είναι μαζί
της. Τελικά η παθιασμένη σχέση τους κράτησε περίπου δύο χρόνια όταν
βρήκε τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του του τραγουδιστή Ζιμπέρ
Μπεκό ο οποίος ήταν επίσης παντρεμένος.
Ανάμεσα στους 100 εραστές και ερωμένες της – η ίδια είχε αποκαλύψει
τον αριθμό – ήταν και αρκετοί διάσημοι καλλιτέχνες όπως ο Αλέν Ντελόν
και ο Σερζ Γκενσμούργκ ο οποίος έγραψε για εκείνη το απαράμιλλα
ερωτικό τραγούδι «Je t’ aime…moi non plus» αλλά η ίδια του απαγόρευσε
να κυκλοφορήσει την ηχογράφηση που έκαναν μαζί καθώς περιείχε αληθινά
ερωτικά επιφωνήματα που θα την εξέθεταν στον τρίτο κατά σειρά σύζυγό
της, τον πολυεκατομμυριούχο κληρονόμο της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel,
Γκύντερ Ζακς.
Οι πολιτικές πεποιθήσεις τού τελευταίου συζύγου της φαίνεται πως
επηρέασαν την Μπριζίτ Μπαρντό η οποία όχι μόνον τις υιοθέτησε αλλά
επέλεξε να τις υποστηρίξει με θέρμη και δημοσίως προκαλώντας έντονη
δυσφορία στον απανταχού δημοκρατικό κόσμο αλλά και την παρέμβαση της
δικαιοσύνης.
Έντονες ήταν οι ρατσιστικές επιθέσεις που εξαπέλυσε ενάντια στους
μουσουλμάνους, στους γκέι αλλά και σε ανέργους μέσα από τις σελίδες
δύο βιβλίων της, που κυκλοφόρησαν το 1999 και το 2003 αντίστοιχα, για
τις οποίες μάλιστα καταδικάστηκε έναν χρόνο αργότερα από την γαλλική
δικαιοσύνη, και αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμα ύψους δεκάδων
χιλιάδων ευρώ ως υποκινήτρια ρατσιστικού μίσους.
Τα πρόστιμα και οι αντιδράσεις ωστόσο δεν την πτόησαν και το 2008
έστειλε στον Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί μια ρατσιστική επιστολή
προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τους μουσουλμάνους που ζουν στη
Γαλλία για την οποία επίσης καταδικάστηκε από γαλλικό δικαστήριο.
Όσο για τη δημόσια υποστήριξή της στην ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν, αυτή
την απέδιδε κυρίως στο γεγονός ότι ήταν φιλόζωη.
Σε όλη τη διάρκεια του βίου του η Μπριζίτ Μπαρντό υπήρξε μια γυναίκα
απελευθερωμένη, δυναμική παθιασμένη, χωρίς και ενοχές. Ο δυναμισμός
αυτός, όμως, έμοιαζε να κρύβει μια κραυγή αγωνίας, φόβου και
ανασφάλειας, η οποία εκδηλωνόταν κατά καιρούς μέσα από
αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν και
απόπειρες αυτοκτονίες.
Ανάμεσα σε αυτά που καταδυνάστευαν τη ζωή της ήταν, όπως είχε
εξομολογηθεί, και η δημοσιότητα: ««Είμαι μια γυναίκα σαν όλες τις
άλλες, έχω μια μύτη και ένα στόμα, έχω αισθήματα και σκέψεις, αλλά η
ζωή μου γίνεται ανυπόφορη. Η ψυχή μου δεν μου ανήκει πια. Για μένα, το
βεντετιλίκι είναι μια βιτρίνα. Δεν μπορώ να ζήσω όπως επιθυμώ. Η
ύπαρξή μου είναι απλά υπόγεια. Ναι, θέλω να αισθανθώ το φρέσκο αέρα
σπίτι μου, δεν μπορώ να ανοίξω το παράθυρο, γιατί θα υπάρχει ένας
φωτογράφος καθισμένος στη στέγη απέναντι. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη
ζωή μου για τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου ανήκουν».