Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Ειχαν εφαρμόσει το φασιστικής έπνευσης Σχέδιο Κόνδωρ

Στο σκαμνί πρώην δικτάτορες τής Αργεντινής



Μπουένος Αϊρες

Με κατηγορούμενους μεταξύ των άλλων και δύο πρώην προέδρους, τον Χόρχε Βιδέλα και Ρεϊνάλδο Μπινιόνε, ξεκίνησε στο Μπουένος Άιρες η δίκη για το διαβόητο Σχέδιο Κόνδωρ, που στόχο είχε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων των δικτατοριών στη Λατινική Αμερική.

Η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε με τρίωρη καθυστέρηση, ενώ στο ακροατήριο το κοινό ήταν λιγοστό. Πολλοί συνήγοροι της υπεράσπισης ζήτησαν να αναβληθεί η δίκη.

Για τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Σχέδιο Κόνδωρ αποτελεί την πεμπτουσία της «κρατικής τρομοκρατίας», ενώ για τους συνηγόρους των στρατιωτικών επρόκειτο για μάχη κατά της «κομμουνιστικής απειλής».

«Οι στρατιωτικοί έκριναν πως για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα του κράτους καταστολής θα έπρεπε να συντονίσουν τις προσπάθειές τους διότι ο εχθρός ήταν κοινός. Εξ ου προέκυψε και το Σχέδιο Κόνδωρ», επεσήμανε ο συγγραφέας Σεφερίνο Ρεάτο, δημιουργός ενός βιβλίου –αναφορά στα γεγονότα της εποχής, το «Τελική Ρύθμιση», στο οποίο περιλαμβάνεται και μία συνέντευξη του Βιδέλα.

Για τον 87χρονο Βιδέλα, τον άνθρωπο που διεύθυνε με σιδηρά πυγμή την Αργεντινή, από το 1976 έως το 1981, είναι η τέταρτη δίκη. Έγκλειστος στις φυλακές από το 2010, έπειτα από μακρά κράτηση κατ’ οίκον, εκτίει πλέον ποινή ισοβίων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Για τον στρατηγό Λουσιάνο Μενέντες, 85 ετών, που αποκαλούνταν «η ύαινα» επειδή συνήθιζε να γελά χαιρέκακα κατά τη διάρκεια του βασανισμού των συλληφθέντων, ίσως να αποτελέσει την όγδοη κατά σειρά καταδίκη του. Απών από την ακροαματική διαδικασία, ο πρώην στρατιωτικός έχει καταδικασθεί επτά φορές στην εσχάτη των ποινων.

Ο τελευταίος δικτάτορας της Αργεντινής (1982-1983) Ρεϊνάλδο Μπινιόνε, παρών στη δίκη, έχει καταδικασθεί ήδη από το 2010 για την απαγωγή μωρών αντιφρονούντων, τα οποία εν συνεχεία έδινε για υιοθεσία σε άτεκνες οικογένειες στρατιωτικών.

Συνολικά είκοσι ανώτεροι λειτουργοί δικάζονται για εγκλήματα κατά τις ανθρωπότητας από τρεις δικαστές της πρώτης έδρας του δικαστηρίου του Μπουένος Άιρες.

Εκατοντάδες στρατιωτικοί και αστυνομικοί ήδη έχουν περάσει από δίκη στην Αργεντινή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, βασανιστήρια και απαγωγές, που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1976-83), όμως είναι η πρώτη φορά που εκδικάζεται η υπόθεση σχετικά με το Σχέδιο Κόνδωρ—έναν κατασταλτικό μηχανισμό πολυεθνούς συνεργασίας μεταξύ της Αργεντινής, της Χιλής, της Ουρουγουάης, της Βολιβίας, της Παραγουάης και της Βραζιλίας.

Χάρις στο σχέδιο, οι στρατιωτικές χούντες είχαν τη δυνατότητα να εκτελούν, ή να απαγάγουν, πολιτικούς τους αντιπάλους σε άλλες χώρες όπου είχαν καταφύγει. Εκείνην την εποχή είχαν ξεπηδήσει πολλά αντιδικτατορικά –αριστερά στην πλειονότητά τους—κινήματα, που αμφισβητούσαν την κυριαρχία των στρατιωτικών.




 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία