Λίγο έξω από το Ηράκλειο, στο χωριό  Επισκοπή, υπάρχει ένα ιδιωτικό μουσείο που δύσκολα κανείς μπορεί να φανταστεί τα πολύτιμα κειμήλια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας που κρύβει στις αίθουσες του.

Γεννημένος  σε ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο, την Ελιά, ο καπετάν Μιχάλης Αργυράκης έζησε τη φρίκη του πολέμου, κάτι που δεν ξέχασε μέχρι να πεθάνει.

Πόνημα της ζωής του το Αργυράκειο Πολεμικό Μουσείο που έστησε στο σπίτι του στην Επισκοπή, στη μνήμη των εθνομαρτύρων γονέων του Ιωάννου και Καλλιόπης που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο πεθαίνοντας στη Μάχη της Κρήτης ο πρώτος και στο Άουσβιτς η δεύτερη, μετά από απερίγραπτα μαρτύρια και βασανισμούς.

Ο ίδιος πέθανε το 2011 μέσα στο μουσείο που φιλοξενεί πολύτιμα ντοκουμέντα.

Ο επισκέπτης θα βρει αντικείμενα από την επέλαση των ναζί στην Κρήτη, το αυτοκίνητο της απαγωγής του στρατηγού Κράιπε και στο υπόγειο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία το αυτοκίνητο του Αλέκου Παναγούλη.

Δεν είχε πειράξει τίποτα, απο τότε που η οικογένεια Παναγούλη του χάρισε το ιστορικό κειμήλιο. Ακόμα και τα αποτσίγαρα στο τασάκι έχουν μείνει εκεί από τότε, με κάποια να φέρουν το ανεξίτηλο σημάδι του κραγιόν της Φαλάτσι, της γυναίκας που αγάπησε τον Παναγούλη όσο καμία. Όσο ζούσε το καντηλάκι του Αλέκου Παναγούλη ήταν πάντα αναμμένο.

«Το πνεύμα του Αλέκου είναι αθάνατο και ζει στις καρδιές μας. Είναι τιμή μου να έχω το αυτοκίνητό του στο σπίτι μου ως ιερό κειμήλιο. Είναι χρέος μου να ανάβω το καντηλάκι στη μνήμη του και να διδάσκεται η ιστορία του Αλέκου στις νεότερες γενιές που επισκέπτονται το μουσείο», είχε πει ο Μιχάλης Αργυράκης σε συνέντευξη του στο Έθνος.

Το αυτοκίνητο του Παναγούλη το είχε πάντα σκεπασμένο με την ελληνική σημαία και το αποκάλυπτε μόνο όταν κάποιος επισκεπτόταν το Μουσείο. «Το έχω σκεπάσει με τη σημαία γιατί είναι ιερό κειμήλιο στη μνήμη του Αλέκου. Το έχω σκεπάσει και για ένα άλλο λόγο. Για να κρύψω την ντροπή κάποιων προς αυτόν τον ήρωα», είχε πει στην εφημερίδα.

Τα αγαπημένα αντικείμενα του Μιχάλη Αργυράκη πέραν του αυτοκινήτου του Παναγούλη, ήταν ο πομπός της μητέρας του, ο οποίος δουλεύει ακόμα και σήμερα και το τουφέκι ενός καπετάνιου που συμμετείχε στην απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράιπε.

Ακόμα, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στις ματωμένες στολές των Γερμανών από το 1940 και σε αυθεντικά γερμανικά έγγραφα και επιστολές που έστελναν κοπέλες σε στρατιώτες εκείνης της εποχής.

Ο ιδρυτής του μουσείου ξεχώριζε, ακόμα, την πυξίδα του ελικοπτέρου που έπεσε στα Ίμια, ενώ σημαντικά θεωρούσε και τα γερμανικά έγγραφα από την Γκεστάπο, αλλά κι ένα Eυαγγέλιο από έναν σκοτωμένο Αυστραλό καθολικό παπά, υπογεγραμμένο από τη γυναίκα του.