![](images/lavrakia.jpg) |
| ![](images/tistelefteasstigmis.jpg) | ![](images/tistelefteasstigmis_logo.jpg) | ![](images/file.gif) | ![](mainpagecols/prosoponeimar.jpg)
Στο πρόσωπο του Νεϊμάρ, το ποδοσφαιρικό χρήμα βρήκε τον νέο «θεό» του
Πηγές: Le Monde, Guardian, El Publico, El Pais, Jornal de Noticias, La Repubblica
Mετά την ανακοίνωση της μετακίνησης του Νεϊμάρ (ντα Σίλβα Σάντος Jr) από τη Μπαρσελόνα, ο Βραζιλιάνος, που πλέον αποτελεί την ακριβότερη μεταγραφή στον κόσμο, επισήμως έχει πάρει τον δρόμο για το Παρίσι.
Η νέα του ομάδα, η Παρί Σεν Ζερμαίν, για να τον αποκτήσει ξεπέρασε κάθε όριο σε όλα τα πλαίσια, του αθλητισμού, του συναισθήματος, της γεωπολιτικής, αλλά κυρίως της ηθικής και του χρήματος, σε βαθμό που να κάνει άπαντες να διερωτώνται εάν μπορούν πλέον να υπάρξουν οι, έστω κι υποτυπώδεις, περιορισμοί στην αγορά αυτού του αθλήματος που ονομάζεται ποδόσφαιρο.
Η Παρί Σαιν-Ζερμαίν (ή μάλλον, καλύτερα, τα κεφάλαια από την Ντόχα, που έχουν εξαγοράσει τον γαλλικό σύλλογο από το 2011), κατόρθωσε κάτι που έως σήμερα --λόγω της αδιανόητης κι απλησίαστης, έως τώρα, ρήτρας αποδέσμευσης του Νειμάρ από τη Μπάρσα, που έφθανε τα 222 εκατ. ευρώ-- φάνταζε αδύνατο: ενέταξε στις τάξεις της τον πιο επωφελή οικονομικά παίκτη στον κόσμο, τον δεύτερο πιο δημοφιλή στο Twitter με 30 εκατ. Ακολούθους, όταν οι επτά επίσημοι λογαριασμοί της ομάδας ακολουθούνται μόλις από 5,5 εκατ. Ο ίδιος ο παίκτης έχει αποδειχθεί μία μηχανή παραγωγής εικόνας, που ήδη προκαλούσε ανησυχία στους παράγοντες της Μπαρσελόνα, με τη διαρκή ενασχόλησή του με τη διαφήμιση σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, από την Βραζιλία και την Ισπανία, έως την Ιαπωνία, παρουσιάζοντας από ακουστικά και προϊόντα ομορφιάς, έως και συμμετέχοντας σε εκστρατείες για την πρόληψη.
Επισήμως, ο Νεϊμάρ, ως αιτία της μετακίνησής του, προέβαλε την αρχή του Σπαρτιάτη στασιαστή Κινάδωνα: εκείνη τη σύνθετη συναισθηματική ανάγκη που η υπερηφάνεια κάθε "άξιου" του υπαγορεύει να είναι πρώτος: θέλησε να φύγει από την Μπαρσελόνα, όπου βρισκόταν στη σκιά του Λιονέλ Μέσι, για να πάει στην Παρί, στην οποία θα είναι πλέον η "σημαία" και ο αδιαφιλονίκητος αστέρας της ομάδας της γαλλικής πρωτεύουσας.
Αλλά και το συνολικό ποσό της μεταγραφής του Νεϊμάρ, που εάν προστεθεί ο ετήσιος μισθός των 30 εκατ. ευρώ που αξιώνει ο παίκτης (το διπλάσιο απ' όσο αμοιβόταν στην Μπάρτσα) και τα πριμ των 38 εκατ. έκαστος που θα λάβουν ο ατζέντης κι ο πατέρας του παίκτη για την ολοκλήρωση της μετακίνησης, θα ξεπεράσει τα 500 εκατ. ευρώ, προσθέτοντας άλλη μία μυθική άλω στην υπόθεση.
Η κίνηση του γαλλικού συλλόγου, που μόλις συγκρατείται στα όρια του οικονομικού fair play, που έχει θεσπισθεί από την UEFA και επιτάσσει πλήρη ισορροπία ανάμεσα στα ποσά που δαπανώνται από μία ομάδα και τα έσοδά της, έχει αρχίσει να γεννά πολλές ανησυχίες, ακόμη και στην ίδια την ποδοσφαιρική ομοσπονδία, που σε πρώτο χρόνο αντέδρασε με αμηχανία στην είδηση, αρκούμενη να τονίσει πως παρακολουθεί τις εξελίξεις, με βάση την επιταγή ότι κάθε σύλλογος οφείλει να αποδείξει πως δεν έχει έλλειμμα άνω των 30 εκατ. ευρώ στα ταμεία του, προειδοποιώντας συνάμα για τον αντίκτυπο που μία τέτοιου είδους απορρύθμιση μπορεί να επιφέρει στην ποδοσφαιρική αγορά.
Όμως είναι εφικτό να υπάρξει μία ρύθμιση στην μεταγραφική αγορά; Πλέον όπως όλα τα πράγματα στην οικονομία, και το ποδόσφαιρο έχει παγκοσμιοποιηθεί πλήρως κι οι πρακτικές που ακολουθούνται ξεπερνούν οποιοδήποτε σύστημα κανόνων. Τα ποσά που δαπανήθηκαν μόνον για τις μεταγραφές του περσινού καλοκαιριού, δηλωμένα, ή μη, ξεπέρασαν τα 3 δισ. ευρώ. Από το 1995 έως το 2011, ο αριθμός των μεταγραφών τριπλασιάσθηκε και οι αμοιβές επταπλασιάσθηκαν. Τα ποσά που αλλάζουν χέρια είναι τόσο πολλά κι οι συνθήκες συναλλαγές τόσο αδιαφανείς, που κανείς δεν μπορεί να διακρίνει πότε ανοίγουν κάποιες πόρτες και για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος μέσω του ποδοσφαίρου. Ξένα επενδυτικά κεφάλαια, πολλές φορές άσχετα με το ποδόσφαιρο και τους αθλητικούς του στόχους, έχουν εισέλθει στην αγορά, αποκτώντας συλλόγους, όπως τα Εμιράτα τη Μάντσεστερ Σίτι, ή πρόσφατα το Κατάρ την Παρί, που πλέον χάρις στις δυνατότητες υπέρογκων δαπανών-επενδύσεων, αμφισβητούν τα πρωτεία (και οικονομικά) των μεγάλων συλλόγων, όπως η Μπάγερν του Μονάχου, ή η Ρεάλ Μαδρίτης.
Μέσα στη δίνη τούτη της μεταγραφικής φρενίτιδας, πολλές ομάδες--ιδίως οι μεγάλες, προσφέροντας ως εγγύηση το «όνομα», την «ιστορία» και το «κύρος» τους, συνάπτουν κολοσσιαία δάνεια, που θέλοντας και μη η Ομοσπονδία τα αποδέχεται, επί τη βάσει της αναγνώρισης της επιχειρηματικής αρχής που θέλει «τον δανεισμό να είναι σύμφυτος με τη ζωή κάθε επιχείρησης», όπως θεωρούνται πλέον οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Οι προσπάθειες της UEFA για ρύθμιση της αγοράς μέσω του οικονομικού fair play έχουν φέρει μεν καρπούς, καθώς τα χρέη των ομάδων μειώθηκαν από 3,3 δισεκ. ευρώ το 2011 στα 300 εκατ. το 2005, όμως γέννησε ένα άλλο φαινόμενο, αρκετά δημοφιλές στην Πορτογαλία και την Ισπανία: τη διάσημη ΤΡΟ (Third Party Ownership), την "ιδιοκτησία τρίτου". Βάσει της οποίας ένας παίκτης δεν ανήκει μόνον στην ομάδα του, αλλά και σε ένα επενδυτικό κεφάλαιο που ευελπιστεί ότι θα βγάλει χρήματα μέσα από την αξία του και την εκτίναξη της τιμής του στις μεταγραφικές αγορές. Στην ουσία, η ύπαρξη αυτού του τύπου ιδιοκτησίας των παικτών έχει εκτινάξει στα ύψη τις τιμές των μεταγραφών κι έχει μετατοπίσει την εξουσία από τους συλλόγους στα επενδυτικά κεφάλαια, που πλέον είναι εκείνα που καθορίζουν ποια πρόκειται να είναι η νέα "σημαία" κάθε ομάδας.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
![](images/voles_bottom.gif) |
|
|
|