Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Ουζμπεκιστάν

Η εστία του ακραίου ισλαμισμού στην κεντρική Ασία



Τασκένδη.-

Στο Ουζμπεκιστάν, από όπου κατάγεται ο φερόμενος ως δράστης της επίθεσης στη Νέα Υόρκη, δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1990 ένα ακραίο ισλαμιστικό κίνημα το οποίο επεκτείνεται σήμερα, με Ουζμπέκους να εμπλέκονται σε πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις που έχουν διαπραχθεί σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με πολλά αμερικανικά μέσα, ο οδηγός του μικρού φορτηγού που έπεσε πάνω σε ποδηλάτες και περαστικούς  στο Μανχάταν, σκοτώνοντας 8 ανθρώπους και τραυματίζοντας ακόμη 11, είναι ο Σαϊφούλο Σαΐποφ, ένας Ουζμπέκος κάτοικος Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, διέθετε νόμιμη άδεια παραμονής και ήδη «παρακολουθούνταν» από την αστυνομία.

«Το Ουζμπεκιστάν είναι έτοιμο να προσφέρει όλες τις δυνάμεις και όλα τα μέσα του για να συνδράμει στην έρευνα για την τρομοκρατική αυτή επίθεση», δήλωσε  ο πρόεδρος της χώρας Τσαβκάτ Μιρτζιόγεφ.

Πρώην σοβιετική δημοκρατία, ένα κοσμικό κράτος με κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, το Ουζμπεκιστάν κυβερνήθηκε με σιδηρά πυγμή από τον Ισλάμ Καρίμοφ από το 1989 ως τον θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 2016. Ο Μιρτζιόγεφ, πρώην πρωθυπουργός της χώρας, ανέλαβε τα ηνία προωθώντας τη ρήξη με το παρελθόν.

Ήδη από το 1991, χρονιά της ανεξαρτησίας της χώρας, δημιουργήθηκε ένα ακραίο ισλαμιστικό κίνημα στο Ουζμπεκιστάν.

Το Ισλαμικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν (IMO) εμφανίστηκε σε μια κοιλάδα όπου ζουν 12 εκατομμύρια άνθρωποι, την κοιλάδα Φεγκάνα, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της χώρας αλλά εκτείνεται και στα γειτονικά Κιργιστάν και Τατζικιστάν.

Από το 1992 ως το 1997 το IMO κατηγορήθηκε για μια σειρά φόνων στην κοιλάδα. Η οργάνωση θα προσπαθήσει να επιβάλει τον ισλαμικό νόμο και θα εξαπολύσει μάλιστα μια επιχείρηση το 2000 στο νότιο Ουζμπεκιστάν για τον σκοπό αυτό.

Από το 1998 ο Καρίμοφ προσπαθεί να καταστείλει το ΙΜΟ, το οποίο δηλώνει πίστη στους Αφγανούς Ταλιμπάν, προτού τους προδώσει για το Ισλαμικό Κράτος το 2015. Πολλά στελέχη της οργάνωσης έχουν επίσης αναλάβει θέσεις ευθύνης στην αλ Κάιντα.

Το ΙΜΟ συμμετείχε στην αιματηρή επίθεση εναντίον του αεροδρομίου του Καράτσι στο Πακιστάν, από την οποία σκοτώθηκαν 37 άνθρωποι τον Ιούνιο του 2014.

Όπως και σε άλλες χώρες της κεντρικής Ασίας –το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Καζακστάν—η έλλειψη οικονομικών προοπτικών και η διαφθορά έχει ωθήσει πολλούς νεαρούς να εγκαταλείψουν τη χώρα, κυρίως για τη Ρωσία.

Μεταξύ αυτών κάποιοι προσπάθησαν να ενταχθούν σε εξτρεμιστικές οργανώσεις. Σύμφωνα με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, 2.000 με 4.000 υπήκοοι χωρών της κεντρικής Ασίας έχουν ενταχθεί σε τζιχαντιστικές οργανώσεις στο Ιράκ και τη Συρία. Και Ουζμπέκοι πολίτες ή άνθρωποι με καταγωγή από το Ουζμπεκιστάν που ζουν σε γειτονικές χώρες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος τους.

Αν και το Ουζμπεκιστάν δεν έχει δώσει ποτέ στη δημοσιότητα στοιχεία για τους πολίτες του που έχουν ενταχθεί σε τζιχαντιστικές ομάδες, οι εκτιμήσεις των ειδικών κάνουν λόγο για 500 με 1.500.

Πολλοί εξ αυτών έχουν γίνει γνωστοί τα τελευταία χρόνια: ο Αμπντουλκαντίρ Μασαρίποφ, ο δράστης της επίθεσης εναντίον νυχτερινού κέντρου Reina της Κωνσταντινούπολης την Πρωτοχρονιά στην οποία σκοτώθηκαν 39 άνθρωποι, είναι ουζμπεκικής καταγωγής.

Ο Ακμπαρζόν Ντζαλίλοφ, δράστης της επίθεσης στο μετρό της Αγίας Πετρούπολης τον Απρίλιο με 14 νεκρούς είναι επίσης ουζμπεκικής καταγωγής, αν και έχει γεννηθεί στο Κιργιστάν.

Λίγες ημέρες αργότερα ένας Ουζμπέκος συνελήφθη από την αστυνομία της Σουηδίας αφού έριξε το φορτηγάκι που οδηγούσε εναντίον πεζών στην Στοκχόλμη, σκοτώνοντας πέντε ανθρώπους. 



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία