 |
|
|  Τρίτη 21/3
----------------------------------------
ΕΛΛΑΔΑ
----------------------------------------
Παιδιά με σύνδρομο Down αγκάλιασαν το Λευκό Πύργο
----------------------------------------
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.-Aγγέλα Φωτοπούλου
Δεκάδες παιδιά με σύνδρομο Down μαζί με τους γονείς, τους φίλους και τους εκπαιδευτικούς τους, αλλά και παίκτες του ΠΑΟΚ, ένωσαν τα χέρια για να "αγκαλιάσουν" τον Λευκό Πύργο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down, διεκδικώντας το σπάσιμο των στερεοτύπων και την αποδοχή τους από την κοινωνία. Μαζί τους ήταν και ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Γονιδιώματος, Στυλιανός Αντωναράκης, ο οποίος καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down το 2006.
"Το μήνυμα της σημερινής εκδήλωσης είναι ότι οι συνάνθρωποι μας που έχουν σύνδρομο Down είναι λίγο διαφορετικοί από εμας αλλά αποτελούν μέρος της κοινωνίας μας. Η Ημέρα του Συνδρόμου Down έχει καθιερωθεί για να μπορούμε να εντάξουμε τους συνανθρώπους μας αυτούς στην κοινωνία μας, να μπορέσουμε να ευαισθητοποιήσουμε την κοινωνία στην ύπαρξη του συνδρόμου Down και στην υποχρέωση που έχουμε να βοηθήσουμε και τα παιδιά και τις οικογένειες και τους ενήλικες με σύνδρομο Down. Να μπορέσουμε να βελτιώσουμε την εκπαίδευσή τους , την ενσωμάτωση τους στην κοινωνία, να μπορέσουμε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη της έρευνας και στο τέλος να μπορέσουμε να θεραπεύσουμε. Η Ημέρα του Συνδρόμου Down είναι μια κοινωνική πίεση και στον ιατρικό κόσμο και στον ερευνητικό κόσμο και στον κόσμο της πολιτικής και στον κόσμο της οικονομίας ώστε να πετύχουμε περισσότερα για το σύνδρομο Down" ανέφερε ο κ.Αντωναράκης.
Πατέρας ενός 17χρονου με σύνδρομο Down, ο Σταύρος Τσιφλίκης, πρόεδρος του Συλλόγου Συνδρόμου Down Ελλάδας, μάς είπε: "Όταν γεννήθηκε το παιδί, μού είπαν να το αφήσω να πεθάνει ή να το αφήσω σε ένα ίδρυμα. Το περίεργο βλέμμα, το σχόλιο, το κουτσομπολιό είναι για μας τους γονείς και για τα ίδια τα παιδιά που το αντιλαμβάνονται ανασταλτικός παράγοντας του να βγεις έξω να πας μια βόλτα. Βγαίνω εγώ με το παιδί μου βόλτα και όταν θα το κοροϊδέψουν, δεν θα θέλει να ξαναβγεί. Πρέπει να ενημερωθεί ο κόσμος ότι τα παιδιά μας δεν κολλάνε στους άλλους σύνδρομο Down. Ακούγεται περίεργο αλλά υπάρχει η εντύπωση ότι είναι επιθετικά τα παιδιά με Down και ότι μπορεί να κάνουν κάτι κακό και να πειράξουν τα άλλα παιδιά. Αυτό πρέπει να καταρριφθεί. Αυτές οι προσπάθειες που κάνουμε εδώ έχουν σκοπό να καταρρίψουμε ταμπού και τέτοια στερεότυπα. Σήμερα εδώ, αγκαλιάζοντας τον Λευκό Πύργο αγκαλιάζουμε και την πόλη και περιμένουμε από αυτήν να ανταποδώσει αυτή την αγκαλιά και να αποδεχτεί τα άτομα με σύνδρομο Down μέσα στην αγκάλη της, ώστε να έχουμε μία κοινωνία που δίνει ίσες ευκαιρίες. Ο σκοπός ύπαρξης του Συλλόγου και των εκπαιδευτικών προγραμμάτων όλων των εκδηλώσεων είναι η ομαλή ένταξη στον κοινωνικό ιστό και η αποδοχή και από την υπόλοιπη κοινωνία".
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
