 |
|
|  Πέμπτη 30/3
Τού Κόσμου τα παράξενα
Βρετανός πήρε δίπλωμα οδήγησης με την… 33η φορά-Tα κατάφερε μετά απο...25 χρόνια κι αφου άλλαξε ...14 εκπαιδευτές!
Mirror
Λένε ότι οδηγός γίνεσαι με τη δεύτερη κι αν αυτό αληθεύει, τότε αυτός ο άντρας θα βγει στους δρόμους με όλη την αποφασιστικότητα και την αυτοπεποίθηση του κόσμου!
Ο 42χρονος Βρετανός Christian Whiteley-Mason χρειάστηκε 33 απόπειρες, 14 εκπαιδευτές και 25 μακρά χρόνια αγωνίας και υπερπροσπάθειας, για να μην αναφέρουμε τις 10.000 λίρες που ξόδεψε, για να πάρει το δίπλωμα στο χέρι.
Ο Christian έκανε την πρώτη του προσπάθεια το μακρινό 1992, μια εμπειρία που προφανώς του άρεσε πολύ ώστε να επιστρέψει στο βολάν του εξεταζόμενου άλλες 32 φορές.
Για να είμαστε βέβαια ακριβείς, ο άντρας εγκατέλειψε την προσπάθεια το 2003, όταν το κοντέρ έγραψε την αποτυχία Νο 32, αποφασίζοντας πως το τιμόνι δεν είναι πιθανότατα γι’ αυτόν.
Όταν όμως τον ανάγκασαν προσφάτως να πάρει το δίπλωμα οδήγησης για να μη χάσει τη δουλειά του, εκείνος πείσμωσε και είπε να κάνει την απολύτως τελευταία απόπειρα.
Όπως είπε στη «Mirror»: «Δεν μπορώ να πιστέψω πως πέρασα επιτέλους έπειτα από τόσα χρόνια. Είμαι ακόμα σοκαρισμένος!». Εξομολογήθηκε βέβαια πως είχε πέσει σε κακό εξεταστή, μια τύπισσα που τον έκοβε κάθε μα κάθε φορά που έδινε.
Είπε όμως και άλλα υπέροχα: «Έκανα 56 μαθήματα με τον πρώτο μου εκπαιδευτή και στο τέλος μου είπε να τα παρατήσω γιατί δεν θα περνούσα ποτέ».
Ο Christian είναι πλέον ο υπερήφανος ιδιοκτήτης ενός Smart, το οποίο ονόμασε «Percy»: «Όλοι γελούσαν μαζί μου και έλεγαν πως δεν θα τα κατάφερνα ποτέ … Αυτή τη φορά ήμουν όμως απολύτως αποφασισμένος πως θα έδειχνα σε όλους τι αξίζω».
Και μετά αστειεύτηκε με την οδύσσειά του: «Πρέπει πάντως να υπάρχει Θεός, γιατί προσευχόμουν κάθε βράδυ να μη μου τύχει ο ίδιος εξεταστής που με έκοβε κάθε φορά. Και δεν μου έτυχε».
Ο τύπος ζει τα δικά του 15 λεπτά δημοσιότητας και το χαίρεται ως εκεί που δεν πάει…
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
