 |
| Tετάρτη 14/6
Life
Πέθανε η μούσα των Rolling Stones, ηθοποιός και μοντέλο Ανίτα Πάλενμπεργκ
Harper’s Bazaaar
Η Ανίτα Πάλενμπεργκ, μούσα των Rolling Stones και ηθοποιός της ταινίας Barbarella πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Η αιτία του θανάτου της δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής γνωστή.
Η ηθοποιός, Στέλλα Σνάμπελ επιβεβαίωσε την είδηση στο Instagram, σύμφωνα με το Harper’s Bazaaar. «Δεν έχω γνωρίσει ξανά γυναίκα σαν εσένα Ανίτα» έγραψε η Σνάμπελ. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος σε αυτό το σύμπαν σαν εσένα, κανείς δεν με έχει καταλάβει ποτέ τόσο καλά. Μού έδειξες τη ζωή και τον εαυτό μου και πώς να μεγαλώσω και να γίνω και να υπάρξω με όλα αυτά ... Σε ευχαριστώ για τα πιο σημαντικά μαθήματα – επειδή είναι καθοριστικά. Όλοι τραγουδάμε για σένα, όπως σου άρεσε».
Η γκουρού του style, μούσα και ηθοποιός ήταν κεντρικό πρόσωπο της rock 'n' roll σκηνής τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70. Εργάστηκε κυρίως ως μοντέλο και ηθοποιός και είχε ρόλους στις ταινίες “Barbarella” και της Performance με τον Μικ Τζάγκερ.
Ήταν σύντροφος του κιθαρίστα των Rolling Stones, Μπράιαν Τζόουνς, αλλά τον άφησε για το άλλο μέλος του συγκροτήματος, τον κιθαρίστα Κιθ Ρίτσαρντς. Η Ανίτα Πάλενμπεργκ και ο Κιθ Ρίτσαρντς απέκτησαν τρία παιδιά, τον Μάρλον, την Άντζελα και την Τάρα. Ο Τάρα πέθανε από πνευμονία 10 εβδομάδες μετά τη γέννησή του.
Οι Πάλενμπεργκ και Ρίτσαρντς αγωνίστηκαν με τον εθισμό στην ηρωίνη και απέφυγαν παρά λίγο τη φυλακή αφού βρέθηκαν στην κατοχή τους ναρκωτικά κατά τη διάρκεια επεισοδίου στο Τορόντο. Αν και το ζευγάρι τελικά χώρισε, διατήρησε στενές σχέσεις.
«Ήταν δύσκολο», δήλωσε ο Ρίτσαρντς το 2010 αναφερόμενος στον χωρισμό. «Παράλληλα, υπάρχει μια υποβόσκουσα αγάπη που ξεπερνά όλα τα άλλα πράγματα. Μπορώ να πω "Σ 'αγαπώ, απλά δεν θα ζήσω μαζί σου ". Και τώρα είμαστε υπερήφανοι παππούδες, κάτι που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ότι θα γίνει ».
Η Πάλενπμεργκ πέρασε το τελευταίο διάστημα της ζωής της αναπτύσσοντας αγάπη για την τέχνη και την κηπουρική.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|