 |
|
|  Δευτέρα 10/7
Φρίκη στη συναυλία Green Day στην Μαδρίτη
Ακροβάτης σκοτώθηκε μπροστά σε θεατές
Μαδρίτη
Κανείς από όσους έλαβαν μέρος την στο Mad Cool Festival στη Μαδρίτη δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έβλεπε μπροστά του τον θάνατο ενός ανθρώπου! Και όμως ήταν η βραδιά που ένας ακροβάτης, ενώ παρουσίαζε το πρόγραμμά του, βυθίστηκε στο κενό και σκοτώθηκε μπροστά στα έντρομα μάτια χιλιάδων ανθρώπων. Ο 42χρονος Pedro Aunion Monroy βρισκόταν μέσα ένα γυάλινο κουτί που κρεμόταν από γερανό, όταν για άγνωστους προς το παρόν λόγους βρέθηκε στο κενό από ύψος 30 μέτρων. Και αυτό μπροστά στα μάτια 35.000 ανθρώπων που βρίσκονταν στο φεστιβάλ γιατί λίγο μετά το ακροβατικό νούμερο στη σκηνή θα έπαιζαν οι διάσημοι Green Day.
Όταν οι θεατές είδαν τον 42 να πέφτει και συνειδητοποίησαν τι είχε συμβεί επικράτησε ο απόλυτος πανικός. Πολλοί προσπάθησαν να σώσουν τον άτυχο άντρα, αλλά λίγα λεπτά μετά την πτώση, ξεψύχησε.
Ο Monroy ζούσε στη Βρετανία με τον φίλο του και ήταν διευθυντής σε μία εταιρεία που αναλαμβάνει θεάματα και εκδηλώσεις. Μάλιστα λίγες ώρες πριν το φρικτό δυστύχημα είχε γράψει στο Facebook στον φίλο του: «Δεν μπορώ να περιμένω να δω τον αγαπημένο μου. Αγάπη, έλα στην αγκαλιά μου».
Οι διοργανωτές του φεστιβάλ πάντως συνέχισαν τις εκδηλώσεις τους κανονικά, κάτι που έγινε αντικείμενο κριτικής στα social media. Μάλιστα το νούμερο που έμελλε να σκοτώσει τον ακροβάτη, προετοίμαζε το κοινό για τη συναυλία των Green Day και οι διοργανωτές δεν ενημέρωσαν καν τους μουσικούς για το τι είχε συμβεί, με αποτέλεσμα εκείνοι να βγουν και να δώσουν κανονικά το σόου τους. Μόλις ενημερώθηκαν μετά, για το δυστύχημα που είχε γίνει στην ίδια σκηνή που είχαν τραγουδήσει, είπαν ότι λυπούνται πολύ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
