 |
|
|  Παρασκευή 14/7
SOS ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ
Την απειλούν νεοναζί αλλά δεν τα παρατάει -Δείτε τι κάνει εδώ και 31 χρόνια
CNN
Η 72χρονη Irmela Mensah-Schram για τα τελευταία 31 χρόνια ταξιδεύει στη Γερμανία, καθαρίζοντας τους τοίχους από τα υβριστικά και ρατσιστικά μηνύματα. Έχει απειληθεί πολλές φορές από τους νεοναζί, αλλά συνεχίζει την πάλη της κατά του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και της ξενοφοβίας.
Ο Irmela Mensah-Schram, οπλισμένη με μια μικρή ξύστρα και ένα σπρέι καθαρίζει τα μηνύματα. Για πολλούς είναι μια ηρωίδα που αγωνίζεται ενάντια στο μίσος, ενώ ορισμένοι θεωρούν ότι οι πράξεις της παραβιάζουν την ελευθερία του λόγου. Έχει λάβει πολλά βραβεία για τις προσπάθειές της να κρατήσει την μισητή προπαγάνδα μακριά από τους δρόμους, αλλά έχει επίσης υποχρεωθεί να πληρώσει πρόστιμο και μάλιστα ενώπιον δικαστηρίου για την καταστροφή ξένης περιουσίας.
Η Irmela Mensah-Schramm μεγάλωσε στην Στουτγάρδη και δεν ήξερε τι σημαίνει ρατσισμός μέχρι που παντρεύτηκε έναν Αφρικανό. Είδε τα αποδοκιμαστικά βλέμματα στα πρόσωπα άλλων ανθρώπων στο δρόμο, πέρασε την ταπεινωτική διαδικασία της ανάκρισης στο γραφείο μετανάστευσης και ήταν μάρτυρας όταν ο σύζυγός της δέχτηκε φυσική επίθεση σε ένα λεωφορείο. Έτσι έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει ρατσισμός, αντισημιτισμός και ξενοφοβία. Το 1986 ξεκίνησε την “καθαριότητα”και συνεχίζει μέχρι σήμερα το έργο της παρά τις δυσκολίες.
Μέχρι τώρα έχει μια συλλογή από χιλιάδες αυτοκόλλητα και αφίσες που έχει αφαιρέσει από τους δρόμους στις τρεις δεκαετίες που ασχολείται με αυτό… “Μερικοί άνθρωποι μου λένε ότι είμαι ανυπόφορη, ότι δεν σέβομαι την ελευθερία λόγου”, δήλωσε η Irmela στο CNN. “Αλλά λέω ότι η ελευθερία του λόγου έχει όρια και τελειώνει όπου αρχίζει το μίσος και η περιφρόνηση για την ανθρωπότητα”, συμπληρώνει.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
