 |
|
|  Κυριακή 17/9
Μία Αληθινή Εξομολόγηση,μία συγκλονιστική προσωπική ιστορία που δεν σε αφήνει αδιάφορο...
Εγώ και το Τέρας!
Πηγή flashnews.gr
Μια φορά και έναν καιρό ζούσα στο ίδιο σπίτι με ένα τέρας...
Με αυτό το τέρας "έπαιζα" κρυφτό.. Προσπαθούσα να κρατώ..."Αθόρυβη..." ακόμα και την αναπνοή μου...
Σαν άνοιγε η πόρτα της εισόδου και το βαρυ βάδισμα του, ετριζε το πάτωμα του σπιτιού, άρχιζε το "παιχνίδι-κρυφτό..."
Όχι όμως απο εκείνο το παιχνίδι, που αφήνει ένα μόνιμο χαμόγελο σε ένα παιδικό πρόσωπο...
Αλλά από εκείνο που κόβεται η αναπνοή από φόβο... κρύβεται το σώμα από τρόμο... και τρέχει να χωθεί... είτε σε ντουλάπα, είτε κάτω από το κρεββάτι.. Μπας και έστω μια φορά, το τέρας δεν τον βρει.. Μα, μάταιο...Το τέρας ήταν ανίκητο... Και έτσι...
Το τέρας, με έβρισκε πάντα.. Σαν να με παρακολουθούσε από μια κλειδαροτρυπα και ήξερε κάθε μου... κρυψώνα! Σαν έφτανε ο θόρυβος του βαδίσματος του, κοντά μου, οι χτυποι της καρδιάς μου, γινόντουσαν εξωπραγματικοι, δυνατοί και θορυβώδεις και τα μάτια μου έτρεχαν από κλάμα, έτσι απλά παραδινοντουσαν στον πόνο που θα ακολουθούσε..
Συνήθως μου έπιανε τα μαλλιά, μικρό κορίτσι εγώ, λεπτοκαμωμενο, πιάνοντας μια τούφα από τα κάστανα μαλλιά μου, μπορούσε να με περιστρεφει γύρω γύρω, να με κουτουλα με το κεφάλι σε όποιο τοίχο, τύχαινε... να με πέτα με δύναμη στη ντουλάπα...
Κάποιες φορές, έπαιζε "μποξ..." τα χέρια του γίνονταν γάντι και το στομάχι μου, ο σάκος.. Κάποιες άλλες φορές, τα χέρια λύγιζαν από τις μπουνιές όπως και τα πόδια από τις κλωτσιές και επιστρατευε άλλες δυνάμεις.. Συνήθως τη ζώνη, που με όλο μίσος και ένταση απελευθερωνε από το παντελόνι και μαστιγωνε το κορμάκι μου... Σε όλα αυτά υπήρχαν και τα λόγια που ολοκληρωναν όλο το κακό...
Το στόμα του εσταζε δηλητήριο.. "Πότε δεν ηθελα παιδιά!" "Με καταστρεψες!" "Είσαι μια άχρηστη, μόνο λεφτά μου τρως!" "Μακάρι να μη σε είχα κάνει!" Και άλλα πολλά έβγαιναν από το στόμα του ίδιου του πατέρα μου!
Το τέρας ήταν ανίκητο! Κανένας δεν μπορούσε η δεν ήθελε να το σκοτώσει... Όλοι φοβόμασταν το τέρας.. Μονοπωλουσε το μυαλό μας, 24ωρες την ημέρα.. Κανένας δεν είχε τη δύναμη, να τα βάλει μαζί του...
Μεγάλωσα... ο ίδιος φόβος όμως είχε ριζώσει.. Άνοιγα την πόρτα και έμπαινα με τις μύτες, κρατώντας τα παπούτσια στο χέρι, γινόμουν αθόρυβη, αόρατη μπας και το τέρας δεν ξυπνήσει.. Μα το τέρας, δεν με είχε ξεχάσει... Όσο ζούσα εκεί, πάντα θα ξυπνούσε, πάντα θα έβρισκε τη κρυψώνα μου, πάντα θα χαρακωνε τη ψυχή και το σώμα μου..
Η φυγή ήταν η μόνη λύση... Η φυγή του σώματος, γιατί φυγή στη ψυχή ακόμα και στα 40 μου χρόνια, δεν υπάρχει.. Ακόμα και τώρα, μου προκαλεί τρόμο. Έτσι και αλλιώς ένα τέρας παραμένει τέρας όσα χρόνια και να περάσουν...
Όμως το τέρας δεν ήταν επιλογή μου! Εγώ δεν ήθελα να ζω με τρόμο και φόβο.. Περίμενα κάθε μέρα τη λύτρωση! Είτε από τη μητέρα μου, είτε από τους συγγενείς μου.. Περίμενα ένα χέρι να με βοηθήσει! Είτε της δασκάλας μου, είτε της γειτονιάς! Μα ούτε χέρι μου απλωθηκε, ούτε καν ένα μικρό δάκτυλο, να κρατηθώ έστω για λίγο..
Αναπολώ και σκέφτομαι πόσα χέρια πέρασαν απαρατήρητα, αδιάφορα, αμετανόητα. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι.. Γιατί; και συνεχίζω λέγοντας ότι ένα τέρας έχει τόση δύναμη που πάντα θα καθηλώνει όποιον τον περιτρυγιριζει. Γιατί το τέρας, δαγκώνει, σκοτώνει, γίνεται αιμοβορο.. Και ποιος μπορεί να το νικήσει τελικά; Κάνεις.. Όμως εγώ ξαναλέω, Δεν ήταν επιλογή μου, να ζω με ένα τέρας! Δεν ήθελα για μπαμπά αυτό το τέρας...
Αληθινή εξομολόγηση από Σ.Μ. (ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη)
σσ Η συγκλονιστικη επιστολή τής Σ.Μ. εστάλη στην Κυρία Ιωάννα Ροζάκη αρθρογράφο τού πόρταλ flashnews.gr
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
