 |
|
|  Παρασκευή 27/10
ΡΩΣΙΑ και ΜΜΕ: Η εφημερίδα Νόβαγια Γκαζέτα θέλει να εφοδιάσει τους δημοσιογράφους της με όπλα για την αυτοάμυνά τους
AFP
Η διεύθυνση της ανεξάρτητης ρωσικής εφημερίδας "Νόβαγια Γκαζέτα" θέλει να εξοπλίσει τους δημοσιογράφους της ώστε να αισθάνονται ασφαλείς, μετά την επίθεση που δέχτηκε μια ραδιοφωνική παραγωγός του σταθμού "Ηχώ της Μόσχας".
"Αν το κράτος δεν είναι έτοιμο να μας υπερασπιστεί, θα πρέπει να υπερασπιστούμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας" εξήγησε ο Σεργκέι Σοκόλοφ, αναπληρωτής διευθυντής της εφημερίδας, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο. "Όταν οι δημοσιογράφοι μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στην αυθαιρεσία που βασιλεύει στον δρόμο και στην ολιγωρία των δυνάμεων της τάξης, δεν υπάρχει άλλη λύση", υποστήριξε.
Η Τατιάνα Φελγκενγκάουερ, 32 ετών, αναπληρώτρια διευθύντρια σύνταξης του ραδιοφωνικού σταθμού που ασκεί κριτική στο Κρεμλίνο, μαχαιρώθηκε μέσα στην αίθουσα σύνταξης από έναν άνδρα ο οποίος φέρεται πως αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα. Η δημοσιογράφος παραμένει ακόμη στο νοσοκομείο.
"Θέλω να εξοπλίσω τους συντάκτες. Δεν έχω άλλα μέσα. Είχαμε πολλές απόπειρες δολοφονίας" δήλωσε ο διευθυντής της Νόβαγια Γκαζέτα, Ντμίτρι Μουράτοφ, μιλώντας στον σταθμό "Ηχώ της Μόσχας". "Θα στείλω ορισμένους από τους εργαζόμενους για μαθήματα (αυτοάμυνας). Θα συνάψουμε μια συμφωνία με το υπουργείο Εσωτερικών. Θα παραγγείλουμε και θα αγοράσουμε όπλα", συνέχισε.
Η εφημερίδα ερευνά "ευαίσθητα" θέματα, όπως τη διαφθορά, τη συμμετοχή Ρώσων στρατιωτών στην ένοπλη σύρραξη στην Ουκρανία ή ακόμη και τις διώξεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων στην Τσετσενία. Έξι δημοσιογράφοι ή συνεργάτες της έχουν σκοτωθεί από το 1993. Η γνωστότερη από αυτούς ήταν η Άννα Πολιτκόφσκαγια, η οποία δολοφονήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2006 στην είσοδο του κτιρίου όπου διέμενε.
"Ο καθένας έχει το δικαίωμα να λάβει μέτρα ασφαλείας τα οποία θεωρεί αναγκαία, υπό τον όρο ότι θα τηρείται η ισχύουσα νομοθεσία", είπε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ όταν ρωτήθηκε για την υπόθεση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
