 |
|
|  Tρίτη 5/12
Δημοπρασία
Το "Διαμάντι της Ειρήνης" από τη Σιέρα Λεόνε πωλήθηκε 6,5 εκατομμύρια δολάρια
AFP-Reuters
Το "Διαμάντι της Ειρήνης" που η κυβέρνηση της Σιέρα Λεόνε έθεσε προς πώληση, κατακυρώθηκε στο ποσό των 6,53 εκατομμυρίων δολαρίων σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη. Είναι μια πώληση που αναμένεται να συνεισφέρει στα αναπτυξιακά προγράμματα στη δυτικοαφρικανική χώρα και να σηματοδοτήσει τη ρήξη με την εποχή των πασίγνωστων "διαμαντιών του αίματος".
Αγοραστής του άκοπου διαμαντιού, που έχει το μέγεθος ενός αβγού, είναι ο βρετανός χρυσοχόος Λόρενς Γκραφ. Το εκατό τοις εκατό του ποσού της πώλησης θα πάει στην κυβέρνηση και στους πολίτες της Σιέρα Λεόνε. Ουδέποτε έχει ξανασυμβεί αυτό", δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο Μάρτιν Ράπαπορτ, πρόεδρος του Rapaport Group, ενός δικτύου εταιριών διαμαντιών που οργάνωσε τη δημοπρασία και δεσμεύτηκε να μην λάβει προμήθεια.
Το διαμάντι των 709 καρατίων (σχεδόν 140 γραμμάρια), ένα από τα μεγαλύτερα άκοπα διαμάντια παγκοσμίως, ανακαλύφθηκε τον Μάρτιο από εργαζόμενους μιας εταιρίας μεταλλευτικής έρευνας της οποίας ηγείται ο ευαγγελιστής πάστορας Ιμάνουελ Μόμο στην αδαμαντοφόρο επαρχία Κόνο, στην ανατολική Σιέρα Λεόνε.
Ο πάστορας Μόμο είχε παραδώσει το διαμάντι στην κυβέρνηση για να διαχειριστεί την πώλησή του. Αυτή δεσμεύτηκε να το πουλήσει και να του δώσει το 26% του ποσού, δηλαδή 1,69 εκατομμύριο δολάρια, από τα οποία 339.000 δολάρια θα δοθούν στους πέντε εργαζόμενους που ανακάλυψαν την πολύτιμη πέτρα. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε επίσης από το υπόλοιπο 74% να μοιαραστεί το 59% στις οικονομικές υπηρεσίες και το 15% στο ταμείο ανάπτυξης της αδαμαντοφόρου περιοχής.
Η τιμή πώλησης είναι μικρότερη από αυτή που είχε προταθεί κατά τη διάρκεια μιας πρώτης δημοπρασίας τον Απρίλιο στη Φριντάουν της Σιέρα Λεόνε, δηλαδή 7,1 εκατομμύρια δολάρια, πώληση που ακυρώθηκε τότε από την κυβέρνηση, η οποία έκρινε το ποσό ανεπαρκές για την αξία της πέτρας.
"Ίσως αυτή είναι η τιμή της διαφάνειας", σχολίασε για την προσαρμογή της τιμής προς τα κάτω ο Ράπαπορτ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
