 |
|
|  Τετάρτη 9/5
Το "κορίτσι" του Πικάσο πωλήθηκε 115 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη
AFP
Ο πίνακας του Πάμπλο Πικάσο "La Fillette a la corbeille fleurie" που παρουσιάζει ένα γυμνό κορίτσι να κρατά ένα πανέρι με λουλούδια κατακυρώθηκε αντί 115 εκατομμυρίων δολαρίων στην πρώτη μεγάλη δημοπρασία που οργάνωσε ο οίκος Christie's στη Νέα Υόρκη με έργα της τεράστιας συλλογής Ροκφέλερ.
Χθες επίσης, ρεκόρ καταγράφηκαν από την πώληση δύο έργων των γάλλων ζωγράφων Κλοντ Μονέ και Ανρί Ματίς.
Το "κορίτσι" αγόρασαν απευθείας από τον ισπανό καλλιτέχνη η αμερικανίδα συλλέκτρια Γερτρούδη Στάιν και ο αδελφός της Λίο, οι οποίοι τότε διέμεναν στο Παρίσι. Το ποσό της πώλησής του είναι το έκτο υψηλότερο για πίνακα που πωλείται σε δημοπρασία, συμπεριλαμβανομένων προμηθειών και εξόδων.
Ο Πικάσο (1881-1973) είναι ο μόνος ζωγράφος του οποίου έργα έχουν πωληθεί σε τιμή που ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια δημοπρασίας. Πλέον τέσσερις είναι οι πίνακες του ζωγράφου που έχουν πωληθεί σε τόσο υψηλό ποσό.
Ο πίνακας αυτός ήταν το σημαντικότερο έργο της συλλογής που ανήκε στον Ντέιβιντ Ροκφέλερ, που πέθανε πέρυσι σε ηλικία 101 ετών, και στη σύζυγό του Πέγκι. Ο Ντέιβιντ ήταν εγγονός του μεγιστάνα του πετρελαίου Τζον Ροκφέλερ.
Περισσότερα από 1.600 αντικείμενα από την κατοικία των Ροκφέλερ βγαίνουν στο σφυρί από τον Κρίστις αυτή την εβδομάδα, με στόχο επίσης η πώλησή τους να ανέλθει σε ποσό ρεκόρ για μια τέτοια συλλογή. Το σύνολο των εσόδων από τη δημοπρασία θα δοθεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η συλλογή αυτή, η αξία της οποίας εκτιμάται στα 600 εκατομμύρια δολάρια, αναμένεται να ξεπεράσει εύκολα το ποσό ρεκόρ των 484 εκατομμυρίων δολαρίων στο οποίο ανήλθε το 2009 η πώληση παρόμοιας συλλογής των Ιβ Σεν Λοράν και Πιέρ Μπερζέ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
