Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Τρίτη 26/6

Ομογένεια-Θέατρο

Η Ιλιάδα του Ομήρου,με Ομογενείς ηθοποιούς, κατακτά τη θεατρική σκηνή της Ουάσινγκτον



ΟΥΣΙΝΓΚΤΟΝ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Π.Kασφίκης

Μπορεί να είναι ένα κλασσικό έργο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όμως, για τους δεκάδες θεατές που βρέθηκαν στο Atlas Performing Arts Center, στην καρδιά της αμερικανικής πρωτεύουσας στην Ουάσιγκτον, ο κόσμος της Ιλιάδας του Αχιλλέα και του Αγαμέμνονα δεν πρέπει να φάνταζε και τόσο μακρινός. Τουλάχιστον αυτός ήταν ο στόχος των συντελεστών της θεατρικής παράστασης. Χωρίς αλλαγές στην πλοκή της ιστορίας, αλλά χρησιμοποιώντας μια μεταμοντέρνα αφήγηση, το έργο που τιτλοφορείται «Μια Ιλιάδα» απευθύνεται σε ένα νεανικό αμερικανικό κοινό, καταφέρνοντας να διατηρήσει παράλληλα τα διαχρονικά μηνύματα της ιστορίας. «Οσον αφορά τον πόλεμο, η γενιά των Millennials κατέχει μια ασυνήθιστη θέση στην αμερικανική ιστορία. Ενώ, δηλαδή, βλέπουμε πιο γρήγορα και ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό τις εικόνες ενός βίαιου κόσμου, έχουμε λιγότερη άμεση σχέση με την εμπειρία του πολέμου συγκριτικά με τις προηγούμενες γενιές. Με αυτή την παραγωγή θέλαμε να εξερευνήσουμε το πώς η ιστορία της Ιλιάδας εξακολουθεί να είναι επίκαιρη παρά την απόσταση που χωρίζει τον κόσμο μας από τις φρικαλεότητες που εκείνη απεικονίζει», αναφέρει ο Oμογενής Ιάσων Τόγιας που ενσαρκώνει τον ρόλο του αρχαίου ραψωδού στη παράσταση. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εξέλιξης της πλοκής, το έργο θυμίζει αρχαία απαγγελία και υπό αυτή την έννοια παραμένει πιστό στην αυθεντική εμπειρία της απόδοσής του. Ομως, οι σύγχρονες πολιτισμικές αναφορές δεν λείπουν και το κέντρο της δράσης μεταφέρεται σε πιο οικείους τόπους για το αμερικανικό κοινό, όπως η Φιλαδέλφεια, η Μινεσότα ή το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Θα είχε άραγε τόσο μεγάλη σημασία αν οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα ήταν μια ομάδα νεαρών Αμερικανών από μια μικρή πόλη της Μοντάνα; Για τον Ιάσονα Τόγια η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Οντας ο ίδιος μεγαλωμένος στις ΗΠΑ από Ελληνες γονείς γνωρίζει καλά την απόσταση που χωρίζει αλλά και τα στοιχεία που ενώνουν τους δύο κόσμους. Οπως εκτιμά λόγω της δικής του εμπειρίας, τα ονόματα των πόλεων αλλά και τα διάφορα τοπωνύμια της ελληνικής γεωγραφίας δυσκολεύουν τον Αμερικανό θεατή να συνδεθεί με το έργο και να βυθιστεί μέσα στην πλοκή για να γίνει συμμέτοχος στην ιστορία. Η ανταπόκριση του κοινού αλλά και οι κριτικές του τοπικού Τύπου στην Ουάσιγκτον ήταν θετικές, γεγονός που δείχνει πως το ενδιαφέρον για το αρχαίο ελληνικό θέατρο αλλά και πολιτισμό γενικότερα παραμένει αμείωτο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία