 |
|
|  Τρίτη 11/12
΄Αρθρο
Αν γυρίσουμε την πλάτη στα κομματικά κατεστημένα
Γράφει ο Παντελής Οικονόμου,πρώην υπουργός
ΑΘΗΝΑ
Η πρόσφατη επίσημη συνάντηση του κυρίου Τσίπρα με τον κύριο Πούτιν πραγματοποιήθηκε, αφού προηγουμένως η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε θετική στην επέκταση μέσω ελληνικού εδάφους του αγωγού φυσικού αερίου TURKISH STREAM. Αγωγού ο οποίος, αφού θα διασχίζει τουρκικό έδαφος, θα διαθέτει το ρωσικό ενεργειακό προϊόν σε ευρωπαϊκές (ανάμεσα τους και βαλκανικές) αγορές. Αυτό το δυσανάλογο αντίτιμο κατέβαλλε η ελληνική κυβέρνηση για την απέλαση ρώσων διπλωματών στην οποία είχε προβεί προ καιρού.
Εάν, πάντως, αυτή η άσκηση δικαιώματός μας έγινε για να αποσπάσουμε την ευαρέσκεια «της Δύσης», προδίδει αφέλεια και απερισκεψία τουλάχιστον. Νωπά παραμένουν άλλωστε τα «εύσημα» του κυρίου Τραμπ προς την Ελλάδα, ως τον μόνο συνεπή εταίρο στις οικονομικές υποχρεώσεις του απέναντι στο ΝΑΤΟ. Χαρακτηρίζοντας δηλαδή άλλους μπαταξήδες και εμάς αφελείς. Μιας και το βέβαιον είναι ότι εμείς πληρώνουμε και άλλοι -οικονομικά ισχυρότεροι μάλιστα- όχι.
Αλλά και σε ένα άλλο μέτωπο, αυτό του περιορισμού της οικονομικής μας κυριαρχίας, τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Πράγματι, και ενώ δεν απαλλαγήκαμε από το βαρίδι του δημόσιου χρέους μας, η δημόσια περιουσία μας παραμένει ουσιαστικά υποθηκευμένη και το πιστωτικό μας σύστημα αδυνατεί να επιτελέσει την βασική του λειτουργία (προσέλκυση καταθέσεων και χορηγήσεις δανείων), ακούμε για «success story» και «έξοδο από τα μνημόνια». Με άξιους συμπατριώτες να μεταναστεύουν και εξ ίσου άξιους παραμένοντες να απέχουν, όλο και περισσότερο, από τα δημόσια πράγματα.
Ανάξιοι εκπρόσωποι
Ενώ λοιπόν πηγαίνουμε από ήττα σε ήττα, τα κόμματα τα οποία μας εκπροσώπησαν (και επιμένουν να συνεχίσουν να μας εκπροσωπούν) και ευθύνονται για αυτή την παρακμή, δείχνουν αδύναμα να αναστρέψουν αυτή την καταστροφική πορεία. Είναι αυτή ακριβώς η ακηδία τους που έχει εξελιχθεί σε πολιτική ομοιότητά τους. Θανατηφόρα ομοιότητα που ενισχύουν τα ίδια με τον μεταξύ τους ανταγωνισμό για την κατάληψη της εξουσίας. Χρησιμοποιώντας τα ίδια, όλο και πιο αθέμιτα, μέσα. Μέχρι τελικής πτώσεως.
Δεν βλέπω για ποιο λόγο να υποστούμε αυτή την τελική πτώση μαζί τους. Εάν θέλουμε να περιορίσουμε τις βλάβες που βαρύνουν την κομματική συνιστώσα του κατεστημένου μας και να προλάβουμε άλλες, πριν η ζημιά γίνει ανεπανόρθωτη (αν θέλουμε «να βγούμε από την κρίση» όπως λέμε συνήθως), αρκεί… να της γυρίσουμε την πλάτη! Ακούγεται ίσως εύκολο, προϋποθέτει όμως μια ενσυνείδητη αλλαγή σκέψης, στάσης και συμπεριφοράς απέναντι της. Απέναντι σε ανάξιους εκπροσώπους μας. Πρώην και επόμενους. Αντί να υποβιβάζουμε διαρκώς τις απαιτήσεις μας από αυτούς, ας δοκιμάσουμε ακριβώς το αντίθετο. Να ανεβάσουμε τον πήχη πέρα και πάνω από αυτούς. Πως;
Δεν απέχουμε, ενισχύοντας ακατάλληλους. Συμμετέχουμε και τους αποδυναμώνουμε μαυρίζοντάς τους.
Δεν αναθέτουμε σε ακατάλληλους να διώξουν άλλους ακατάλληλους (το δις εξαμαρτείν…). Απορρίπτουμε κάθε ακατάλληλο.
Δεν εμπιστευόμαστε όσους δεν είναι πιστευτοί.
Δεν ψηφίζουμε μας κάποιον που δεν εξηγεί τι συγκεκριμένο θα κάνει υπέρ του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος.
Δεν παραγνωρίζουμε τον σταυρό προτίμησης. Ευτυχείς επιλογές και ακριβοδίκαιοι αποκλεισμοί προσώπων επιφέρουν υπολογίσιμο συλλογικό όφελος.
Με αυτούς τους απλούς κανόνες, ουσιαστικά, ξεφορτώνουμε τον δημόσιο χώρο από άχθος δυσβάστακτο.
Αποκαθιστούμε το δικαίωμά μας σε έντιμη και χρήσιμη εκπροσώπηση και διακυβέρνηση. Σταματάμε τις ζημιές στο δημόσιο και τα εθνικά μας συμφέροντα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
