 |
|
|  Πέμπτη 18/4
Les Echos
Σε προ κρίσης επίπεδα τα ελληνικά ομόλογα
ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Δεν το είχαμε δει ποτέ από τον Σεπτέμβριο του 2005. Τη Δευτέρα, το 10ετές ελληνικό ομόλογο υποχώρησε στο 3,27%, πολύ κοντά στο ιστορικό χαμηλό όλων των εποχών για την Ελλάδα», γράφει η γαλλική εφημερίδα Les Echos, σημειώνοντας ότι η απόδοση είναι «πάρα πολύ μακριά από το 30% που είxε καταγραφεί το 2011».
Η γαλλική οικονομική εφημερίδα γράφει ότι «το πιο εντυπωσιακό είναι ότι τα πενταετή ελληνικά ομόλογα παρουσίασαν απόδοση 2,13% ή 26 μονάδες βάσης χαμηλότερα από τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα παρόμοιας διάρκειας. Και αυτό, ενώ η Ελλάδα παρέμενε λιγότερο από ένα χρόνο πριν υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.
«Σε ένα σύμπαν χαμηλών επιτοκίων, οι ελληνικές αποδόσεις είναι ελκυστικές για τους επενδυτές», εξηγεί ο Φρεντερίκ Γκαμπιζόν της HSBC, επισημαίνοντας ότι επιστρέφουν οι επενδυτές που στοιχημάτισαν στη μελλοντική σύγκλιση των ελληνικών επιτοκίων με εκείνα των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Η αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας ασφαλώς παίζει το ρόλο της, καθώς η πρόβλεψη για το ρυθμό ανάπτυξης για αυτή τη χρονιά κυμαίνεται στο 1,9%, πολύ πάνω από εκείνη της ευρωζώνης.
Η Les Echos υπενθυμίζει την πρόσφατη αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από τον οίκο Moody’s κατά δύο βαθμίδες και οι επιτυχημένες εκδόσεις με τις οποίες επέστρεψε η χώρα στις αγορές. Στα θετικά νέα για την ελληνική οικονομία εγγράφονται ακόμα η συμφωνία με το ΔΝΤ για την πρόωρη αποπληρωμή μέρους των ακριβών δανείων του, αλλά και η επιστροφή στην Ελλάδα περίπου 1 δισεκατομμυρίου ευρώ από τα κέρδη της ΕΚΤ, το οποίο θα διατεθεί απευθείας για την ελάφρυνση του χρέου
Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι η εντυπωσιακή μείωση των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων εγγράφεται στο γενικότερο πλαίσιο της μεγάλης μείωση των επιτοκίων των κρατικών τίτλων στην ευρωζώνη και η Ελλάδα αυτή τη φορά επωφελείται από το γενικότερο κλίμα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
