 |
|
|  Δευτέρα 11/11
Σινεμά
Ολοκληρώθηκε το 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης-Τα βασικά Βραβεία
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Διπλό βραβείο (καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος - Θόδωρος Αγγελόπουλος, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 15.000 ευρώ και Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον πρωταγωνιστή Αμαδόρ Άριας για την ερμηνεία του), έλαβε η ταινία «Θά 'ρθει η φωτιά» του Όλιβερ Λάσε (Ισπανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο).
Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής - Αργυρός Αλέξανδρος, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 8.000 ευρώ, απονεμήθηκε στην ταινία: «Πυρετός» της Μάγια Ντα-Ρεν (Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία), ενώ το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία - Χάλκινος Αλέξανδρος στη σκηνοθέτιδα Μελίνα Λεόν για την ταινία «τραγούδι χωρίς όνομα» (Περού, Ισπανία, ΗΠΑ).
Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας έλαβε η Ισπανίδα ηθοποιός Γκρέτα Φερνάντεθ για την ερμηνεία της στην ταινία «Η κόρη του κλέφτη», σε σκηνοθεσία Μπελέν Φούνες.
Την τελετή λήξης του φετινού επετειακού 60ου φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ολύμπιον» της πλατείας Αριστοτέλους, παρουσίασαν η ηθοποιός Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου (βραβευμένη στο περσινό 59ο Φεστιβάλ με Α' Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την ταινία «Η δουλειά της» του Νίκου Labôt) και ο κριτικός κινηματογράφου Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος.
Το βραβείο καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος- του νέου διαγωνιστικού τμήματος με τίτλο «Meet the Neighbors», το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ, απονεμήθηκε στην ταινία «ΤΛΑΜΕΣ», σε σκηνοθεσία Αλά Εντίν Σλιμ (Τυνησία, Γαλλία).
Στο διαγωνιστικό τμήμα με ταινίες Εικονικής Πραγματικότητας (Virtual Reality) του Φεστιβάλ, το βραβείο Καλύτερης Ταινίας συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 3.000 ευρώ, χορηγία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και απονεμήθηκε στην ταινία: «ΕΠΙΒΑΤΗΣ» σε σκηνοθεσία των Ίζομπελ Νόουλς και Βαν Σάουεργουαιν (Αυστραλία), ενώ ειδική μνεία έλαβε η ταινία «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ» της Μαρίας Μαυροπούλου (Ελλάδα).
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
