 |
|
|  Τρίτη 22/6
΄Αρθρο
Κυβερνήσεις συμπαικτών και τοποτηρητών
Γράφει ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ,πρώην υπουργός
ΑΘΗΝΑ.-
Ο νόμος για τα εργασιακά που ψηφίστηκε στην Βουλή, πέρα και πάνω από επί μέρους διατάξεις, έχει ένα και μόνον ένα κύριο θέμα: την διαιώνιση του 8ωρου. Και αιτιολογική βάση δυο γνωστά επιχειρήματα. Πρώτο η, erga omnes, «κοινή λογική»: όλο και πιο χαμηλοί μισθοί και ημερομίσθια (αυτό σημαίνει διαιώνιση του 8ωρου παρά τα, επί δεκαετίες, αλλεπάλληλα κύματα εισαγωγής νέων τεχνολογιών και μεθόδων οργάνωσης στην παραγωγή) είναι επιβεβλημένοι για να μην κλείσουν επιχειρήσεις, αφήνοντας ακόμα περισσότερους χωρίς δουλειά. Και, δεύτερο, το, προς μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες «κλείσιμο του ματιού»: η κυβέρνηση απορρίπτει την, κατΆ αρχήν, εύλογη αξίωση για μείωση των ωρών εργασίας για χατήρι τους.
Φυσικά, η «κοινή λογική» και το «κλείσιμο του ματιού» είναι οι δυο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος: όλο και πιο χαμηλοί μισθοί και ημερομίσθια δεν είναι ούτε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα επιχείρησης, ούτε αποδοτική μέθοδος αύξησης της παραγωγικότητας. Ακόμα και οι μεγάλες περικοπές μισθών της περασμένης δεκαετίας ούτε την αύξηση των «λουκέτων» και την εκτίναξη της ανεργίας απέτρεψαν, ούτε γύρισαν το εμπορικό μας ισοζύγιο από αρνητικό σε θετικό. Μάθαμε, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι η ένταση εκμετάλλευσης της εργασίας είναι λάθος εργαλείο για επιχείρηση σε χώρα μέλος της ζώνης του ΕΥΡΩ. Και η μετονομασία της «διαιώνισης του 8ωρου» σε «προστασία» του από την κυβέρνηση, «βάζει ψύλλους στΆ αυτιά μας» ότι αυτό το λάθος… δεν γίνεται κατά λάθος!
Ολοταχώς προς επόμενη κρίση
Το κυβερνητικό διάβημα είναι ευανάγνωστο: προσθέτει την, δια νόμου, διαρκή μείωση των αμοιβών της εργασίας, ως συστατικό στοιχείο στο «πρότυπο ανάπτυξης» που ακολουθείται εδώ και χρόνια και, εκτός από τα λουκέτα και την ανεργία, οδήγησε στην χρεοκοπία, τα μνημόνια και την εξάρτηση μας. Είναι η ψευδής επαγγελία της νεκρανάστασής του, που έχει βαφτιστεί «επιστροφή στην κανονικότητα». Η αλήθεια είναι ότι οδεύουμε ολοταχώς προς επόμενη κρίση με ακέραιη την ευθύνη της κυβέρνησης η οποία, με συμπλήρωμα τα φτηνότερα εργατικά, επιμένει στην συνταγή «ρευστότητα για κατανάλωση και όχι για επενδύσεις και ανατιμήσεις με μονίμως ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο».
Και ενώ η κυβέρνηση στον βωμό αυτής της πολιτικής, υποθάλπει, ως μη όφειλε, την έωλη και ατελέσφορη αντίθεση «λιγότερες ώρες εργασίας εσείς, λουκέτα εμείς», επιμένει να συντηρεί το πολυέξοδο πελατειακό κράτος. Με λιγότερες προσλήψεις «δικών τους παιδιών», αλλά περισσότερες μεταβιβάσεις δημόσιου χρήματος στους πολύ λίγους που αισθάνονται την κυβέρνηση «δικό τους παιδί». Αλλά γιΆ αυτό ας της ζητήσουν τον λόγο πρώτοι… όσοι την ψήφισαν!
Η εξαχρείωση δεν είναι μοίρα μας
Είναι όμως μοίρα μας αυτή η εξαχρείωση; Γιατί εξαχρείωση είναι οι απίστευτα φουσκωμένοι λογαριασμοί της ενέργειας που δυσκολεύουν τα νοικοκυριά να τα φέρουν βόλτα και επιβαρύνουν τα κοστολόγια των επιχειρήσεων. Εξαχρείωση είναι η, διαρκώς ζημιογόνα, Δ.Ε.Η. να πουλάει κερδοφόρα περιουσιακά της στοιχεία και να αποφεύγει μια, επιβεβλημένη από το δημόσιο συμφέρον, αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Εξαχρείωση είναι να κλείνει η Πτολεμαίδα και τα λεφτά για την παραγωγική ανασυγκρότηση της περιοχής να μετατρέπονται σε επιδοτήσεις αγοράς εισαγόμενων ηλεκτρικών αυτοκινήτων και οικιακών φορτιστών τους. Εξαχρείωση είναι οι εισαγωγές ενέργειας για την διατήρηση της ευστάθειας του συστήματος και η αποφυγή προώθησης των ενεργειακών κοινοτήτων. Αυτά με το ψευδώνυμο «απολιγνιτοποίηση»
Εξαχρείωση είναι, ενώ χρωστάμε πολλά, να ξοδεύουμε περισσότερα σε αυξήσεις κεφαλαίου τραπεζών που δεν διοικούμε. Εξαχρείωση είναι η Τράπεζα της Ελλάδος από αρχή ελέγχου των τραπεζών, να μένει εκπρόσωπος τύπου τους. Εξαχρείωση είναι τα, αδικαιολόγητα πανάκριβα, τιμολόγια των τηλεπικοινωνιών, οι θηριώδεις ανατιμήσεις από εμπορικά ολιγοπώλια και η αδυναμία της Επιτροπής Ανταγωνισμού να προστατεύσει φορολογούμενα φυσικά και νομικά πρόσωπα από αυτή την λεηλασία. Αυτά με το ψευδώνυμο «φιλελευθεροποίηση».
Εξαχρείωση είναι, τέλος, κύκλοι οι όποιοι «τα πήραν όλα κιΆ έφυγαν» από την κυβέρνηση Τσίπρα, να δηλώνουν ότι «δεν δίνουν δεκάρα για τον Πρωθυπουργό» επειδή δεν έχουν πια τι άλλο να του ζητήσουν!
Συμπαίκτες «νταβατζήδων», τοποτηρητές γερμανικών συμφερόντων
Πράγματι, από την εξαχρείωση αυτή -με τα όποια ψευδώνυμά της- μόνοι ημεδαποί ωφελημένοι είναι τα 5-6 αφεντικά στον χώρο της ενέργειας, τα 5-6 κουμάντα στον χώρο των τραπεζών, οι 5-6 ιδιοκτήτες ολιγοπωλίων / ισχυροί του χρήματος συν κάποιοι ακόμα «γελωτοποιοί των βασιλέων». Όλοι οι άλλοι χάνουμε
Έχουμε λοιπόν κάθε συμφέρον να απορρίψουμε τις επιλογές και τα «ζωτικά ψευδώνυμα» του κατεστημένου μας, ώστε έντιμα και έγκυρα, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, «να κάνουμε ταμείο». Αντί «να τρώμε τις σάρκες μας» για τις ώρες εργασίας, εργαζόμενοι, άνεργοι, επιχειρηματίες και νεότεροι σε ηλικία χρωστάμε στον εαυτό μας μια κοινή προσπάθεια. Ένα ευρύ, αναπτυξιακό μέτωπο με μηδενική ανοχή στην σπατάλη, την αδικία, την αρπαγή, την φαυλότητα, τελικά την φτώχεια και την βαρβαρότητα. Για να μην στεκόμαστε απαθείς μπροστά σε ελληνόπουλα που παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης, φορολογούνται και καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές σε άλλες χώρες, ενώ οι οικογένειες τους και ο κρατικός μας προϋπολογισμός επένδυαν για χρόνια στις σπουδές τους.
Για να «έχουμε στον ήλιο μοίρα» λοιπόν, χρειαζόμαστε κυβερνήσεις με άλλο προσανατολισμό. Δεν χρειαζόμαστε συμπαίκτες με τους, κατά Μπαϊρακτάρη μεριά, «νταβατζήδες». Όπως επίσης δεν χρειαζόμαστε τοποτηρητές ξένων συμφερόντων. Αλλά για την έκταση της καταστροφής που έχει προκαλέσει η πρόσδεση στο άρμα της Γερμανίας, το αβάστακτο κόστος της, κενής περιεχομένου, «προστασίας» εκ μέρους της και για την αποτίναξη αυτού του ζυγού θα επακολουθήσουν σύντομα σχετικές σκέψεις μου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. ¶ραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
