 |
|
|  Παρασκευή 2/7
Ο ΚΟΣΜΟΣ Θ ΑΛΛΑΞΕΙ...
Ολλανδία- Ανεξάρτητη επιτροπή καλεί τη χώρα να ζητήσει συγγνώμη για τη δουλεία
AFP,ΑΠΕ-ΜΠΕ,zougla.gr,dpa,Reuters
Η Ολλανδία οφείλει να ζητήσει συγγνώμη για τη σκλαβιά στη διάρκεια της αποικιοκρατίας και να καταβάλλει προσπάθειες για να αντιμετωπίσει τις συνέπειές της, όπως είναι για παράδειγμα ο ρατσισμός, συνέστησε ανεξάρτητη επιτροπή.
Η δουλεία αποτελούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και το ολλανδικό κράτος οφείλει να αναγνωρίσει αυτήν την «ιστορική αδικία», ανέφερε η επιτροπή αυτή, που συγκροτήθηκε από την κυβέρνηση, στην τελική έκθεσή της, η οποία δημοσιοποιήθηκε χθες Πέμπτη.
Ο δήμος του Άμστερνταμ αντέδρασε στην έκθεση αυτή ζητώντας συγγνώμη για τον δικό του ρόλο στη σκλαβιά ανθρώπων, τη μετατροπή τους σε αντικείμενα προς πώληση.
Η δήμαρχος Φέμκα Χάλσεμα παραδέχθηκε τη συνενοχή της πόλης στο σύστημα της δουλείας και τον ενεργό της ρόλο στο δουλεμπόριο.
Σε εκδήλωση που αναμεταδόθηκε απευθείας τηλεοπτικά, η δήμαρχος τόνισε πως «είναι πια καιρός να εγγράψουμε τη μεγάλη αδικία της δουλείας στην περίοδο της αποικιοκρατίας στην ταυτότητα της πόλης μας».
Το Άμστερνταμ είχε εξασφαλίσει μεγάλα πλούτη και ευημερία χάρη στο δουλεμπόριο. Σύμφωνα με τη δήμαρχο, την εποχή της αποικιοκρατίας, τον 18ο αιώνα, «το 40% της οικονομικής ανάπτυξης οφειλόταν στη δουλεία».
«Εξ ονόματος του δήμου, ζητώ συγγνώμη για την ενεργή εμπλοκή του δημοτικού συμβουλίου του Άμστερνταμ στο εμπορικό σύστημα της αποικιακής δουλείας και στο παγκόσμιο δουλεμπόριο», είπε η 55χρονη Ολλανδή πολιτικός.
Η χειρονομία της κυρίας Χάλσεμα χαρακτηρίστηκε πολύ σημαντικό βήμα σε εθνικό επίπεδο.
Η Ολλανδία ήταν από τις τελευταίες χώρες που κατήργησαν τη δουλεία, την 1η Ιουλίου 1863, έπειτα από σχεδόν 300 χρόνια.
Η χώρα, όπως και πρώην αποικίες της όπως το Σουρινάμ και οι Αντίλλες, τιμούν την κατάργηση της δουλείας την 1η Ιουλίου κάθε χρόνο.
Η Επιτροπή Έρευνας που συστήθηκε από την κυβέρνηση πρότεινε η 1η Ιουλίου να γίνει εθνική εορτή.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
