 |
|
|  Πέμπτη 12/8
Το Σουδάν θα παραδώσει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τον πρώην αρχηγό του κράτους Όμαρ ελ Μπασίρ
κατηγορείται για «γενοκτονία» και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
ΑΠΕ-ΜΠΕ,zougla.gr,protothema.gr
Η κυβέρνηση του Σουδάν ανακοίνωσε χθες Τετάρτη την πρόθεσή της να παραδώσει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) τον Όμαρ ελ Μπασίρ, τον αυταρχικό πρώην αρχηγό του κράτους, καθώς και δύο άλλοτε ηγετικά στελέχη της κυβέρνησής του, που καταζητούνται εδώ και πάνω από δέκα χρόνια για «γενοκτονία» και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην ένοπλη σύρραξη στο Νταρφούρ.
Στη σύγκρουση σε αυτή την αχανή περιοχή του δυτικού Σουδάν αναμετρήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 το κυρίως αραβικό καθεστώς του Όμαρ ελ Μπασίρ με αντάρτες που ανήκαν σε εθνικές μειονότητες και κατήγγειλαν την περιθωριοποίησή τους. Ο πόλεμος στο Νταρφούρ είχε αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 300.000 άνθρωποι και να εκτοπιστούν άλλοι περίπου 2,5 εκατομμύρια, κυρίως τα πρώτα χρόνια, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη.
«Το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να παραδοθούν στο ΔΠΔ τα καταζητούμενα πρόσωπα», ανέφερε η υπουργός Εξωτερικών του Σουδάν, η Μαριάμ αλ Μάχντι, χωρίς να διευκρινίσει το πότε.
Σύμφωνα με το SUNA, το επίσημο σουδανικό πρακτορείο ειδήσεων, η κυρία Μάχντι έκανε τη δήλωση αυτή κατά τη διάρκεια συνάντησής της με τον νέο γενικό εισαγγελέα του ΔΠΔ, το οποίο εδρεύει στη Χάγη της Ολλανδίας, τον Καρίμ Χαν, ο οποίος επισκέπτεται το Χαρτούμ.
Η απόφαση να σταλεί ο κ. Μπασίρ στο ΔΠΔ μένει να εγκριθεί επίσημα από την μεταβατική κυβέρνηση που αποτελείται από στρατιωτικούς και πολίτες.
Η κόρη του Σάντεκ αλ Μάχντι, του πρωθυπουργού που ανατράπηκε το 1989 με το στρατιωτικό πραξικόπημα με επικεφαλής τον Όμαρ ελ Μπασίρ που υποστήριξαν ισλαμιστές, σήμερα επικεφαλής της σουδανικής διπλωματίας, υπογράμμισε τη «σημασία» που έχει η συνεργασία με το ΔΠΔ για «να εξασφαλιστεί η απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματα του πολέμου στο Νταρφούρ».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
