 |
|
|  Δευτέρα 16/8
Θρήνος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο
Έφυγε από τη ζωή,σε ηλικία 76 ετών, ο Γκερντ Μίλερ
ΑΠΕ-ΜΠΕ,zougla.gr,protothema.gr
Ένας από τους κορυφαίους γκολτζήδες όλων των εποχών, ο αξεπέραστος, Γκερντ Μίλερ, δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας.
Ο Γερμανός επιθετικός θεωρήθηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής «μέσα στο κουτί», καθώς ελάχιστες ήταν οι φορές που δεν «έβρισκε δίχτυα», όντας μέσα στη μεγάλη και ειδικότερα στη μικρή περιοχή.
Ο Μίλερ, ο οποίος είχε κερδίσει επάξια το προσωνύμιο «Bomber der Nation», πέθανε σε ηλικία 76 ετών, σύμφωνα με ανακοίνωση της Μπάγερν Μονάχου, με τα «χρώματα» της οποίας, ο εκλιπών έκανε σπουδαία καριέρα.
«Σήμερα είναι μια θλιβερή, μαύρη ημέρα για την Μπάγερν και όλους τους φιλάθλους της. Ο Γκέρντ Μίλερ ήταν ο μεγαλύτερος επιθετικός που υπήρξε ποτέ και ένας καλός άνθρωπος, μια προσωπικότητα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο», δήλωσε φανερά λυπημένος, ο πρόεδρος των Βαυαρών, Χέρμπερτ Χάϊνερ και πρόσθεσε:
«Είμαστε ενωμένοι με βαθιά θλίψη με τη σύζυγό του, Ούτσι και την οικογένειά του. Χωρίς τον Γκέρντ Μίλερ, η Μπάγερν δεν θα ήταν το κλαμπ που όλοι αγαπάμε σήμερα. Το όνομά του και η μνήμη του θα μείνουν για πάντα».
Ο Μίλερ γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1945, στην πόλη Νέρντιγκεν. Στην Bundesliga, σημείωσε 365 γκολ σε 427 αγώνες (όλους με τη Μπάγερν) και είναι ο κoρυφαίος σκόρερ όλων των εποχών, στο γερμανικό πρωτάθλημα.
Κανένας ποδοσφαιριστής στην Γερμανία δεν έχει κερδίσει τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ, όσες φορές το κατάφερε ο Μίλερ (7), ενώ συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις με την Μπάγερν όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του (1964-1979), σκόραρε 569 γκολ σε 611 εμφανίσεις, κατακτώντας 4 πρωταθλήματα, ισάριθμα Κύπελλα, 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων και ένα διηπειρωτικό.
Ο Μίλερ, άρχισε την καριέρα του την σεζόν 1963-64 με την Νέρντιγκεν 1861, ενώ την έκλεισε (1979-81) στις ΗΠΑ με τους Στράικερς της Φλόριντα.
Σε προσωπικό επίπεδο, ο Μίλερ κατέκτησε επίσης, δύο φορές το «χρυσό παπούτσι» και μια φορά την «Χρυσή Μπάλα».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
