 |
|
|  Τρίτη 31/5
Γάλλος δημοσιογράφος σκοτώθηκε στην Ουκρανία και οι Ουκρανοί αποδίδουν τον θάνατό του στους Ρώσους
AΠΕ-ΜΠΕ
Η υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Κατρίν Κολονά «απαίτησε» να διενεργηθεί «διαφανής έρευνα» για τον θάνατο του Γάλλου δημοσιογράφου Φρεντερίκ Λεκλέρκ- Ιμόφ, 32 ετών, του BFMTV, που σκοτώθηκε στην ανατολική Ουκρανία την ώρα που κάλυπτε μια επιχείρηση απομάκρυνσης αμάχων κοντά στην πόλη Σεβεροντονέτσκ.
Ο θάνατός του είναι «βαθιά σοκαριστικός», πρόσθεσε η υπουργός σε ανακοίνωσή της, ζητώντας «να διενεργηθεί διαφανής έρευνα το συντομότερο δυνατό για να ριχτεί άπλετο φως στις συνθήκες αυτής της τραγωδίας».
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν εξέφρασε την οδύνη του για τον θάνατο του Φρεντερίκ Λεκλέρκ- Ιμόφ.
«Μοιράζομαι τον πόνο της οικογένειας και των συναδέλφων του στους οποίους απευθύνω τα συλλυπητήριά μου» αναφέρει σε ηλεκτρονικό μήνυμά του ο πρόεδρος της Γαλλίας, τονίζοντας τη στήριξή του στους δημοσιογράφους «που έχουν αναλάβει τη δύσκολη αποστολή της πληροφόρησης από τα πεδία των μαχών».
Ο γαλλικός τηλεοπτικός σταθμός BFM επιβεβαίωσε την είδηση του θανάτου του Λεκλέρκ- Ιμοφ.
Ο τελευταίος υπέκυψε από «θραύσματα καθώς κάλυπτε μια ανθρωπιστική επιχείρηση», μετέδωσε το σταθμός.
Αυτή ήταν η δεύτερη αποστολή στην Ουκρανία για τον εικονολήπτη, ο οποίος εργαζόταν για το BFMTV για έξι χρόνια.
Ο δημοσιογράφος Μαξίμ Μπραντστέτερ, ο οποίος συνόδευε τον δημοσιογράφο σε αυτό το ρεπορτάζ, «τραυματίστηκε ελαφρά», ανέφερε το κανάλι.
Ένας αξιωματούχος του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών και ο κυβερνήτης της επαρχίας Λουχάνσκ, Σέρχι Γκαϊντάι τόνισαν πως ο δημοσιογράφος σκοτώθηκε όταν ρωσικοί βομβαρδισμοί έπληξαν ένα όχημα που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για την απομάκρυνση αμάχων από την εμπόλεμη ζώνη κοντά στην Σεβεροντονέτσκ.
Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, τουλάχιστον οκτώ δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στο εμπόλεμο πεδίο κατά την άσκηση του επαγγέλματός τους, σύμφωνα με απολογισμό των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF).
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
