 |
|
|  Κυριακή 13/11
Ο Χαράλαμπος Πιτσώλης νικητής του 39ου Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας
zougla.gr
Ο Χαράλαμπος Πιτσώλης του ΓΑΣ Ιλισσός αναδείχθηκε νικητής του 39ου Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας με χρόνο 2 ώρες 23 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα.
Με μία καταπληκτική ανατροπή στο τέλος, ο Μπάμπης Πιτσώλης προσπέρασε τον Κώστα Γκελαούζο στο τελευταίο χιλιόμετρο και τερμάτισε πρώτος στο Καλλιμάρμαρο, μέσα σε χειροκροτήματα και αποθέωση από το κοινό που κατέκλυσε από νωρίς το στάδιο.
Ο πρωταθλητής του Παναθηναϊκού, που πέρυσι κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ διαδρομής για Έλληνα αθλητή, αφού τερμάτισε σε χρόνο 2:16.49 και έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε ο Νίκος Πολιάς από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, έχασε την ευκαιρία να κάνει το back to back, καθώς εξαντλήθηκε από δυνάμεις στα τελευταία χιλιόμετρα και τερμάτισε στην δεύτερη θέση. Στην τρίτη θέση τερμάτισε ο Κώστας Σταμούλης.
«Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Η τακτική μου πήγε καταπληκτικά. Η αλήθεια είναι ότι λόγω της ζέστης ξεκινήσαμε αργά στα πρώτα 10 χλμ και ο ρυθμός έπεσε ακόμα περισσότερο στις ανηφόρες. Ακολούθησα την τακτική μου και κατάφερα να νικήσω. Όταν είδα τον Γκελαούζο μπροστά μου είπα αποκλείεται. Η γυναίκα μου θα μου δώσει το καλύτερο μετάλλιο σε λίγους μήνες και της αφιερώνω τη νίκη», δήλωσε ο νικητής του 39ου Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Από την πλευρά του, ο Γκελαούζος, τόνισε: «Ο καιρός μάς δυσκόλεψε πολύ, είναι αλήθεια. Είχα αγωνιστεί στο Βερολίνο (ατ. ρεκόρ) και δεν είχα προλάβει να ξεκουραστώ όσο έπρεπε. Είμαι ικανοποιημένος όμως, επειδή έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον Χαράλαμπο για τη νίκη του. Στο τέλος άδειασα από δυνάμεις»...
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
