 |
|
|  Τρίτη 17/1
Πέθανε η ηθοποιός Τζίνα Λολομπρίτζιντα
AΠΕ-ΜΠΕ
Πέθανε την Δευτέρα σε ηλικία 95 ετών η πρωταγωνίστρια του ιταλικού κινηματογράφου Τζίνα Λολομπρίτζιντα. Είχε γεννηθεί το 1927 στο ορεινό χωριό Σουμπιάκο, στην περιφέρεια της Ρώμης. Αιτία του θανάτου της, οι συνέπειες κατάγματος στον μηρό, για την αποκατάσταση του οποίου είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση.
Η καριέρα της είχε «απογειωθεί» στη χρυσή εποχή του ιταλικού κινηματογράφου και ειδικότερα στην περίοδο του «νεορεαλισμού» και τις πρώτες συνεργασίες με γνωστούς σκηνοθέτες όπως ο Πιέτρο Τζέρμι και ο Κάρλο Λιτσάνι. Στο ευρύ κοινό, η «Λόλλο», όπως την έλεγαν χαϊδευτικά στην Ιταλία, έγινε γνωστή κυρίως με το έργο «Ψωμί, έρωτας και φαντασία», το οποίο γυρίστηκε το 1953, με σκηνοθέτη τον Λουίτζι Κομεντσίνι και συμπρωταγωνιστή τον Βιτόριο Ντε Σίκα.
Είχε έρθει τρίτη στον διαγωνισμό της «Μις Ιταλία» και, εκτός από τον κινηματογράφο, είχε αναπτύξει και παράλληλη δράση ως γλύπτρια, αφού είχε φοιτήσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης.
Τα κινηματογραφικά έργα στα οποία έπαιξε ήταν πάμπολλα: από την «Πιο ωραία γυναίκα του κόσμου», με τον Βιτόριο Γκάσμαν, το 1955, μέχρι τον «Θησαυρό της Αφρικής», πάντα στα χρόνια του 1950, με σκηνοθέτη τον Τζον Χιούστον και το «Ένας Ωραιότατος Νοέμβρης», του Μάουρο Μπολονίνι, το οποίο γυρίστηκε το 1968. Από τους κύριους παρτενέρ της «Λολομπριγκίτα», όπως ήταν γνωστή στην Ελλάδα, ήταν ο ηθοποιός Ροκ Χάτσον, στενός της φίλος στο Χόλιγουντ. «Όποιος δεν ασχολείται με κάτι, γερνάει νωρίτερα», είχε δηλώσει η Ιταλίδα ηθοποιός.
Στα χρόνια του 1970 είχε παίξει στην ιδιαίτερα δημοφιλή τηλεταινία «οι Περιπέτειες του Πινόκιο», στον ρόλο της νεράιδας, με σκηνοθέτη τον Λουίτζι Κομεντσίνι και συμπρωταγωνιστή τον Νίνο Μανφρέντι. Ο ιταλικός και ο διεθνής Τύπος παρουσίαζε ανέκαθεν την Τζίνα Λολομπρίτζιντα, ως ανταγωνίστρια της άλλης πασίγνωστης ντίβας, της Σοφία Λόρεν.
Το 1999 και πέρυσι, η Ιταλίδα ηθοποιός είχε θέσει υποψηφιότητα για την Ευρωβουλή και το ιταλικό κοινοβούλιο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα, ο γιός της, Αντρέα Σκόφιτς, είχε κατηγορήσει τον γραμματέα της καλλιτέχνιδας ότι της ασκούσε αθέμιτη επιρροή και της είχε αφαιρέσει σειρά πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων. Η ίδια, σε σειρά τηλεοπτικών συνεντεύξεων, επέμενε ότι ήταν απόλυτα διαυγής και η σχετική δικαστική διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
