 |
|
|  Δευτέρα 30/1
Ρεκόρ Γκίνες
Αμερικανός έφαγε σε 18 φημισμένα εστιατόρια τής Νέας Υόρκης, μέσα σε μία μόνο ημέρα!
CNN,iefimerida.gr
Ένας Αμερικανός κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ για την κατανάλωση
φαγητού στα περισσότερα εστιατόρια με αστέρια Michelin, μέσα σε μία
μόνο ημέρα.
Ο 34χρονος Eric Finkelstein,απο την Νέα Υόρκη, ξεκίνησε μια αποστολή
καταφέρνοντας να φάει σε 18 φημισμένα εστιατόρια μέσα σε ένα 24ωρο.
Σύμβουλος πληροφορικής, στον τομέα της υγείας, χρειάστηκε 14 μήνες για
να σχεδιάσει το εκκεντρικό κατόρθωμά του, και όχι μόνο επειδή έπρεπε
να εξασφαλίσει κρατήσεις σε τόσο πολλά από τα καλύτερα εστιατόρια της
πόλης.
«Ο σχεδιασμός ήταν πάνω από τη μισή πρόκληση, μόνο και μόνο για να
πείσω τα εστιατόρια να συμφωνήσουν να το κάνουν, και στη συνέχεια να
βρω μια λογική διαδρομή που να λειτουργεί», δήλωσε στο CNN σε
τηλεφωνική συνέντευξη.
Η ιδέα, η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα από τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες,
του ήρθε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν μετακόμισε από την πόλη.
Αφού επέστρεψε προσωρινά το 2021, ο Finkelstein συνέταξε μια λίστα με
τα κορυφαία σημεία στα οποία σκόπευε να φάει. Έγινε, επίσης, μέλος
μιας διαδικτυακής ομάδας φαγητού, όπου άκουσε για πρώτη φορά για την
πρόκληση.
Έχοντας άλλα δύο παγκόσμια ρεκόρ στο ενεργητικό του -και τα δύο
αφορούσαν το πινγκ πονγκ, ένα άθλημα στο οποίο παλαιότερα αγωνιζόταν-,
το ενδιαφέρον του κεντρίστηκε αμέσως.
«Μου άρεσε η ιδέα», δήλωσε στο Guinness World Records. «Συνδύαζε τις
αγάπες μου να τρώω ενδιαφέρον φαγητό, να εργάζομαι για μια λίστα
ελέγχου και να εργάζομαι για κάτι» πρόσθεσε.
Ο Finkelstein επικοινώνησε αρχικά με περισσότερα από 80 εστιατόρια,
αλλά έλαβε απάντηση μόνο από 10. Δυστυχώς, τέσσερα από αυτά έχασαν το
αστέρι τους όταν ο οδηγός Michelin ανακοίνωσε τις επιλογές του για το
2022 - μόλις 20 ημέρες πριν από την επίσημη προσπάθειά του.
Επικοινώνησε μανιωδώς με άλλα εστιατόρια και, ευτυχώς, κατάφερε να
εξασφαλίσει αρκετές κρατήσεις για την επίσημη προσπάθειά του.
Η μέρα ξεκίνησε με μια σαλάτα αβοκάντο στη σχάρα, αξίας 36 δολαρίων,
στο Le Pavillon στο Midtown. Ακολούθησε χαβιάρι, blini και crème
fraiche για 25 δολάρια στο Caviar Russe.
Άλλα σημαντικά σημεία ήταν τα ψητά χτένια με γκρέιπφρουτ και
χρυσάνθεμο στο Tuome, ένα μπολ με lingonberries αξίας 15 δολαρίων στο
Aquavit, ένα ταρτάρ μπριζόλας αξίας 24 δολαρίων στο Oiji Mi και
στρείδια αξίας 26 δολαρίων στο The Modern. Η τελευταία του μπουκιά
ήταν στο Noda, όπου δοκίμασε ένα chawanmushi με αχινό και χαβιάρι.
Ο συνολικός λογαριασμός ανήλθε σε 494 δολάρια, χωρίς φόρους και
φιλοδωρήματα. Η κραιπάλη με τα αστέρια Michelin ανήλθε σε περίπου
5.000 θερμίδες, όπως εκτίμησε ο Finkelstein, και ολοκληρώθηκε σε 11
ώρες.
Είπε στο CNN ότι το παρατσούκλι του όταν μεγάλωνε ήταν «ο τελειωτικός»
για την ικανότητά του να τελειώνει τα γεύματα όλων. Αλλά αυτό ήταν ένα
άλλο πρωτάθλημα, είπε.
«Χόρτασα πραγματικά», είπε στο CNN. «Σίγουρα στα δύο τρίτα άρχισα να
αγχώνομαι λίγο για την όρεξή μου. Την επόμενη μέρα δεν έφαγα σχεδόν
τίποτα», γέλασε.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
