 |
|
|  Δευτέρα 19/6
Πέθανε στο Μεξικό ο εγγονός και θεματοφύλακας τής κληρονομιάς τού Τρότσκι
AΠΕ-ΜΠΕ
Ο εγγονός και θεματοφύλακας της κληρονομιάς του ρώσου κομμουνιστή επαναστάτη Λέοντα Τρότσκι, ο Εστέμπαν Βολκόφ, πέθανε στο Μεξικό σε ηλικία 97 ετών, ανακοίνωσε το μουσείο που ίδρυσε.
«Ο διευθυντής μας, σύντροφος και φίλος Εστέμπαν Βολκόφ εγκατέλειψε αυτόν τον κόσμο στην ηλικία των 97 ετών», ανέφερε μέσω Facebook το Μουσείο του Σπιτιού του Λέοντα Τρότσκι.
Το μουσείο βρίσκεται στο σπίτι στο Μεξικό όπου ο Λέων Τρότσκι, εξορισμένος στο Μεξικό από τον Ιανουάριο του 1937, έζησε ως τη δολοφονία του, τον Αύγουστο του 1940.
Γεννημένος στη σημερινή Ουκρανία το 1926, ο Εστέμπαν Βολκόφ έφθασε στο Μεξικό σε ηλικία 13 ετών, χάρη σε κινήσεις που έκανε ο παππούς του. Η μητέρα του, η Ζινάιντα -κόρη του Τρότσκι- αυτοκτόνησε στο Παρίσι, όπου διέφευγε από την μυστική αστυνομία του Ιωσήφ Στάλιν, ενώ ο πατέρας του στάλθηκε στα γκουλάγκ τα χρόνια του 1930.
Θεωρείτο στο Μεξικό ο τελευταίος εν ζωή αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Λέοντα Τρότσκι, που σκοτώθηκε με χτύπημα με αξίνα πάγου στο κεφάλι από τον ισπανό μυστικό πράκτορα της NKVD Ραμόν Μερκαδέρ.
Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο BBC, ο Εστέμπαν Βολκόφ είχε αφηγηθεί πως επέστρεφε από το σχολείο όταν αντιλήφθηκε πως μπροστά στο σπίτι όπου ζούσε ο παππούς του βρισκόταν περιπολικό της αστυνομίας και κατόπιν είδε το αιμόφυρτο πτώμα του Τρότσκι πεσμένο στο έδαφος.
Μετά το έγκλημα ο Βολκόφ παρέμεινε στο Μεξικό, όπου σπούδασε χημεία και ίδρυσε το 1990 το μουσείο στο παλιό σπίτι του Λέοντα Τρότσκι, στη λαϊκή συνοικία Κογιοακάν της μεξικανικής πρωτεύουσας.
Ο Εστέμπαν Βολκόφ «έφερε σε πέρας το σημαντικότερο καθήκον της ζωής του: την υπεράσπιση των ιδεών και της διαδρομής του παππού του», ανέφερε το μουσείο στην ανακοίνωσή του.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
